Een warme groet van Buck
Een maandje later vanuit mijn nieuwe thuis… geen wereldschokkend nieuws, al zeg ik het zelf. Maar ja, mijn baasje denkt daar heel anders over. Die ziet alles hoor… mijn blije kanten, mijn eigenwijze trekjes, mijn charmante momenten en eerlijk is eerlijk, daar heeft ’ie geen ongelijk in.
En dan die actie van hem, steeds foto’s van mij nemen… tja, ik vond het gewoon een beetje poseren, maar volgens mijn baasje was het: next level knap. Mega trots stond hij erbij, dus ja… die foto’s moesten natuurlijk gedeeld worden voor de menselijke kijkcijfers 
Ach, ik doe gewoon mijn ding: een beetje stralen, een beetje eigenwijs zijn… en ondertussen de baas om mijn poot winden.
Fijn weekend dobermannvrienden 