Een warme groet van Axel
Hoi allemaal, tijd dat ik weer even van me laat horen, dacht ik zo.
Voor wie het vergeten is: ik ben die dobermann die begin maart bij de SDRN in de opvang terechtkwam. Mijn huid had destijds meer gebruiksaanwijzingen dan een gemiddelde wasmachine en er waren al heel wat onderzoeken, behandelingen en diëten voorbijgekomen. Mijn baasjes konden de zorg voor mij niet langer dragen en ik kreeg de kans om in een gastgezin te gaan wonen.
Nou ja… gastgezin. Dat was eigenlijk van korte duur, want ik had vrij snel besloten dat ik daar gewoon wilde blijven. En eerlijk gezegd vonden het rescue team en mijn pleegbaasje dat ook een uitstekend plan. Dus mocht ik op 27 maart officieel zeggen: dit is mijn bazin, dit is mijn thuis!
Sindsdien gaat het eigenlijk steeds beter met me. Mijn huid is rustiger, mijn vacht ziet er mooier uit en ik voel me een stuk lekkerder. Daardoor heb ik ook meer energie voor belangrijke zaken. Zoals wandelen, slapen, eten, nog een beetje slapen en natuurlijk mijn baas goed in de gaten houden. Iemand moet tenslotte toezicht houden.
Onlangs mocht ik zelfs mee op vakantie naar Zweden. Dat was genieten hoor! Mooie natuur, heerlijke wandelingen, overal nieuwe geurtjes. Volgens haar heet dat vakantie. Ik noem het gewoon een uitstekende regeling om net als thuis 24/7 samen te zijn.
Maar het mooiste avontuur begon eigenlijk al voordat we naar Zweden vertrokken.
Bij mijn vorige baasjes vond ik water best interessant. Om naar te kijken dan. Liefst vanaf de kant, met alle vier de poten netjes droog. Water was iets waar je respectvol naar keek, niet iets waar je vrijwillig in ging staan. Sterker nog, als er een plas op het wandelpad lag, dan deed ik mijn uiterste best om daar netjes omheen te lopen.
Maar ergens de afgelopen maanden veranderde dat. Eerst voorzichtig een pootje in het water. Daarna nog eentje. En voor ik het wist stond ik heerlijk te pootjebaden. Inmiddels ben ik uitgegroeid tot een soort kruising tussen een dobermann en een otter.
En dat heb ik in Zweden natuurlijk uitgebreid laten zien. Mijn bazin kon nauwelijks een meer, rivier of plas voorbijlopen of ik lag er al in te spartelen. Zwemmen, rondploeteren, spetteren, pootjebaden… ik vond het allemaal prachtig. Soms had ik het water al gevonden voordat mijn bazin überhaupt had gezien dat het er was.
Volgens mij dacht zij dat we samen mooie wandelingen maakten. Ik zag het meer als een persoonlijke missie om ieder Zweeds water te inspecteren.
Als iemand mij een paar maanden geleden had verteld dat ik vrijwillig het water in zou duiken, had ik hem waarschijnlijk aangekeken alsof hij compleet de weg kwijt was. En nu? Nu moet mijn bazin regelmatig onderhandelen over de vraag of ik echt niet nog één keertje het water in mag.
Als ik terugkijk op de afgelopen maanden, dan heb ik vooral veel geluk gehad. Mensen die niet opgaven, een fijne plek waar ik mocht landen en uiteindelijk een thuis waar ik gewoon mezelf mag zijn.
Mijn huid voelt beter, mijn leven voelt beter en blijkbaar ontdek ik op mijn leeftijd zelfs nog nieuwe hobby’s. Je bent tenslotte nooit te oud om een waterrat te worden.
Voor nu ga ik weer verder met mijn drukke schema. Er moet tenslotte nog gewandeld, geslapen, gegeten en gezwommen worden. Een hond heeft het tegenwoordig maar druk.
Fijn weekend dobermannvrienden