Op 21 augustus deed mijn bazin een aanvraag bij de SDRN om voor mij een nieuw thuis te zoeken. En nee, dat kwam niet omdat ze niet ontzettend gek op mij was. Integendeel, ik was voor haar juist extra speciaal. ❤️
Voorheen was ik namelijk de hond van haar vader. Toen hij kwam te overlijden, werden mijn bazin en ik elkaars steun en toeverlaat. Samen verdriet verwerken, samen verdergaan en vooral heel veel liefde delen. Maar soms loopt het leven anders dan je zou willen.
Mijn bazin moest lange dagen van huis zijn. Soms zat ik wel 8 tot 9 uur alleen en dat maakte ons allebei niet gelukkig. Bovendien ben ik niet zo heel veel gewend van de buitenwereld en had ik inmiddels toch flink wat verlatingsangst ontwikkeld.
En dan komt er een moment waarop je moet erkennen dat liefde soms ook betekent dat je een andere oplossing moet zoeken.
Een nieuw thuis met veel rust, weinig prikkels van de buitenwereld en baasjes die veel thuis zijn, dat was wat ik nodig had. Mijn bazin besefte heel goed dat mijn kansen daarmee een stuk kleiner werden. Maar ja, voor mij wilde ze natuurlijk alleen het allerbeste.
Toen mijn bazin telefonisch contact had met de SDRN, kreeg ze te horen: “Ja, de groep gegadigden is wat beperkter, met name omdat ze niet goed alleen kan zijn. Maar er schiet ons eigenlijk direct iemand te binnen. We gaan die straks gelijk bellen en daarna eventueel nog andere kandidaten uit ons bestand benaderen, voordat ze op de website komt. Want een beetje spoed is er wel bij; de situatie moet voor jullie allebei niet te lang meer duren.”
En zo ging de SDRN meteen aan de slag! Want soms moet je niet eerst rustig afwachten wie er op een website reageert, maar gewoon kijken of er binnen het bestaande bestand al iemand zit die misschien precies bij jou past.
Er was namelijk een stel dat na het overlijden van hun geliefde Senna, die ook via de SDRN was geadopteerd, weer openstond voor een nieuw maatje.
Maar er was één belangrijke voorwaarde: het moest klikken met hun dobermannheer Joep, verder was er eigenlijk geen eisenpakket.
Als er een klik zou zijn en iemand van de SDRN bij de kennismaking aanwezig wilde zijn, konden ze de volgende dag al langskomen, wat hun betreft.
Uiteindelijk werd de afspraak gepland op 29 augustus. En wat denk je? Alles verliep zoals gehoopt en ik mocht diezelfde dag gewoon blijven!
De eerste week: een keurige dame? Ik was redelijk rustig. Vooral heel aanhankelijk naar mijn nieuwe baasjes toe. Ik vond het heerlijk om bij ze te zijn en liet me de aandacht maar wat graag welgevallen.
Maar die Joep… tja, daar wist ik nog niet zo goed wat ik ermee aan moest. Een beetje aftasten, elkaar besnuffelen en kijken wat voor vlees we in de kuip hadden. Je weet tenslotte maar nooit met zo’n vreemde heer in je nieuwe huis.
De tweede week: Mable turbo is gearriveerd! Ik begon me steeds meer thuis te voelen en besloot dat het tijd was om meer van mijn ware aard te laten zien.
De baasjes? Die zag ik ineens niet meer staan! Joep en ik hadden wel wat beters te doen. Rennen, vliegen, spelen en door de tuin racen alsof ons leven ervan afhing.
Nou ja, spelen… ik heb ook een paar keer flink de confrontatie met meneer opgezocht. Want ja, als je eenmaal loskomt, moet je natuurlijk ook even laten weten wie je bent! En alsof dat nog niet genoeg was, besloot ik vanuit de megatuin ook nog eens door de sloot achter de schapen aan te gaan. Gelukkig heb ik geen schade aangericht, behalve dan dat iedereen zich een ongeluk schrok. Tja, ik noem dat gewoon een beetje leven in de brouwerij brengen!
Even een dipje…Mijn nieuwe baasjes moesten toch wel even slikken. “Jeetje, pfff… ze is toch moeilijker dan we hadden gehoopt!” Maar gelukkig kwam daarna het besef dat ze misschien wel een beetje te veel van mij hadden verwacht in zo’n korte tijd.
Ik moest nog wennen aan mijn nieuwe omgeving, nieuwe mensen en een nieuwe hondenvriend. En dat allemaal terwijl ik ook nog eens mijn eigen onzekerheden met me meedroeg. Dus besloten ze de touwtjes wat korter te houden en meer rust in te bouwen voor mij.
Ze pakten de artikelen over het krijgen van een herplaatser er nog eens bij:
- Trap nou niet in de valkuil om direct te veel te verwachten van jouw herplaatshond
- Heb of krijg je een herplaatser
En hoewel ze die natuurlijk al kenden, kwamen ze toch weer tot nieuwe inzichten. Soms weet je iets best, maar is het fijn als je er nog eens aan herinnerd wordt. En dat is precies wat er gebeurde. Want een herplaatser heeft tijd nodig. En soms ook gewoon even wat minder vrijheid en wat meer structuur.
Bij mijn vorige bazin was ik door alle stress enorm afgevallen. En geloof me, ik ben al geen grote dame, maar door alle stress was ik inmiddels toch wel veranderd in een behoorlijk sprietige dame, met mijn heupbotjes duidelijk zichtbaar.
Maar daar wordt inmiddels hard aan gewerkt! Met mijn overheerlijke vleesmaaltijden ben ik in korte tijd al aardig op gewicht gekomen. En ik kan jullie vertellen: als er iets is waar ik geen moeite mee heb, dan is het wel lekker eten! Mijn nieuwe baasjes hoeven dus niet bang te zijn dat ik mijn neus ophaal voor een smakelijke maaltijd. Integendeel, ik help ze met alle liefde om de voerbak weer netjes leeg te maken.
En nu? Nou, ik ben er nog niet helemaal, hoor!
Ik moet nog best veel leren over mijn nieuwe leven, maar mijn baasjes ook over mij. Joep en ik moeten elkaar nog wat beter leren begrijpen en mijn baasjes ontdekken steeds meer hoe ze mij het beste kunnen begeleiden.
Maar weet je wat het mooie is? We zijn nu al ontzettend blij met elkaar!
We leren elkaar steeds beter begrijpen en ik begin ook te ontdekken dat je niet de hele dag Joep hoeft uit te dagen. Een beetje lekker op de bank hangen of gewoon zelf wat doelloos door de tuin snuffelen, is tenslotte ook een prima bezigheid. Je hoeft niet altijd de boel op stelten te zetten!
Mijn baasjes beseffen heel goed dat een herplaatser tijd nodig heeft. We rekenen dus niet meer in weken. Laten we over een paar maanden nog eens terugkijken en zien hoeveel we dan alweer geleerd hebben. Want wat vandaag nog lastig is, kan over een tijdje zomaar heel gewoon zijn.
Voor nu genieten we vooral van elkaar, van de kleine stapjes vooruit en van het steeds beter leren begrijpen van elkaar.
Lieve mensen, ik ben Mable en ik heb mijn thuis gevonden!
Want één ding is zeker: we zijn ontzettend blij met elkaar en dit is nog maar het begin van ons gezamenlijke avontuur!
Word vervolgd