Begin maart startte mijn zoektocht naar een nieuw thuis. Niet omdat ik niet meer gewenst was – zeker niet – maar omdat mijn baasjes door hun werk steeds vaker en langer van huis waren. Mijn thuis werd ineens een plek waar ik vooral alleen was… en dat voelde niet meer goed. Samen met de SDRN gingen ze daarom op zoek naar een plek waar “thuis” weer echt samen zijn betekent.
Al snel kwamen er warme reacties binnen. Sommige voelden voor mijn baasjes net niet goed, andere juist wel. Met één iemand werd zelfs al snel een afspraak gepland… maar die werd op de dag zelf, zonder duidelijke reden, geannuleerd. Geen paniek hoor, soms moet je gewoon even wachten op de juiste match.
En toen…
Een bericht van Adrie. Voor de SDRN geen onbekende: iemand die al jaren dobermanns een warm thuis geeft, via de stichting of vanuit het asiel. Zijn dobermann Yatar, die hij in 2019 adopteerde, was onlangs overleden aan hartfalen. Verdrietig… maar zijn hart stond wel open voor een nieuw individu.
Ik hoorde de telefoon en daarna de woorden: “Ik denk dat we de juiste kandidaat voor Vinz hebben gevonden.”
Een paar dagen later was het zover. Tijd om mijn beste looks in te zetten. Maar eerlijk? Dat viel reuze mee… ik was nog niet eens begonnen en had hem al om mijn pootjes gewonden. Mijn talenten dus nog niet verleerd.
Mijn verhuizing werd een week later gepland. Mijn oude baasjes kregen nog even de tijd om afscheid te nemen en mijn nieuwe baas om alles klaar te maken.
Omdat ik gewend was om bij afwezigheid in de garage te verblijven en omdat ik volgens zeggen een nogal creatieve nachtelijke woonstylist ben…, besloten ze dat ook hier zo te doen.
Nacht één: ik was zo moe en overdonderd dat je me niet hoorde.
Nacht twee: een compleet blafconcert voor de hele buurt, gewoon gratis.
Dat zorgde meteen voor een kleine koerswijziging bij Adrie. Plan B: gewoon in de huiskamer, op een kleedje… en we zien wel wat er gebeurt. Nou, ik vond dat een uitstekende deal. Sindsdien slaap ik als Doornroosje, ’s nachts in de woonkamer.
En toen, nog maar een paar dagen later gebeurde er iets vreemds. Ik kreeg een touw aan mijn halsband en werd vastgelegd. Serieus… wat had ik nu weer gedaan? Ondertussen verscheen er een tafel vol hapjes en steeds meer stoelen. Bleek het Pasen te zijn… en was het dus absoluut niet de bedoeling dat ik als eerste begon met proeven. Onbegrijpelijk beleid, maar goed… ik heb me professioneel opgesteld.
Overdag ga ik gezellig met Adrie mee naar kantoor en de werkplaats. Ook daar heb ik iedereen moeiteloos ingepakt. Is Adrie druk? Geen probleem, collega’s nemen mijn wandelingen en knuffelmomenten met alle liefde over. Mijn rustige en zachtaardige karakter valt duidelijk in de smaak.
…totdat ik wil spelen.
Dan verander ik namelijk in een soort aandachtsmanager met een zeer duidelijke strategie: doorgaan tot je toegeeft. Subtiel? Nee. Effectief? Absoluut. De meesten gaan overstag. Tot Adrie weer even ingrijpt met de boodschap dat het ook een tandje minder mag. Prima, dat accepteer ik dan direct.
Mijn flostouw en een goed gevulde Kong zijn inmiddels mijn favoriete bezigheden. En waar het veilig is, mag ik zelfs al los van de lijn lopen, heerlijk!
Over een paar maanden laat ik zeker weer van me horen. Maar voor nu kan ik zeggen: ik ben ontzettend blij met mijn nieuwe thuis… en alles in mij zegt dat dat helemaal wederzijds is.
Wordt vervolgd
