Een onverwachte wending

Er zijn verhalen die we niet schrijven met inkt, maar met tranen, hoop en onvoorwaardelijke liefde.

Nog geen drie weken geleden schreven we vol enthousiasme het verhaal “Ik heb baas | Ziva.” Een verhaal over een dobermanndame die haar nieuwe thuis had gevonden. Maar nog voordat we het konden publiceren, nam haar verhaal een onverwachte wending.

Toch vinden we dat juist dat verhaal verteld mag worden. Omdat liefde zich niet alleen laat zien op de mooie dagen. Juist wanneer het leven onverwacht toeslaat, blijkt hoe groot liefde werkelijk is.

Dit is mijn verhaal…

Voordat ik begin aan mijn verhaal bij mijn nieuwe bazin, wil ik eerst even een stukje terug in de tijd. Een stukje over alle tegenslagen die zij sinds begin 2026 heeft moeten verwerken en over wat wij samen in zo’n korte tijd al hebben meegemaakt.

Door gezondheidsproblemen van mijn baasje en een scheiding kwam ik op de website van de SDRN terecht. Diep van binnen wist ik dat er ooit een nieuw mandje zou komen, maar eerlijk is eerlijk… ik ben inmiddels 7,5 jaar. Dat voelt ineens een stuk ouder als je op zoek bent naar een nieuw thuis.

De weken gingen voorbij. Er kwam één reactie, maar die bleek uiteindelijk toch niet de juiste match. De moed zakte langzaam een beetje weg.

En toen… ging de telefoon.

Aan de andere kant van de lijn zat een vrouw met een hart dat misschien nog wel groter is dan tien dobermannharten bij elkaar. De mensen van de SDRN vroegen haar: “Weet je het zeker? Na alles wat je de afgelopen tijd hebt meegemaakt?” Haar antwoord kwam zonder een seconde te twijfelen. “Ja.”

2026 was voor haar begonnen als een achtbaan vol verdriet. Eerst verloor ze haar geliefde echtgenoot en niet veel later moest ze afscheid nemen van haar trouwe dobermann Kyro.

De stilte in huis was oorverdovend. Ze miste haar man enorm, maar ook alles wat een dobermann zo bijzonder maakt: samen wandelen, samen genieten, een natte neus die je iedere ochtend begroet en vooral een reden om op te staan, ook op de moeilijke dagen.

Via via kreeg ze nog een kans. Een dobermanndame van vier jaar kwam op haar pad en heel voorzichtig keerde er weer wat geluk terug. Maar ook dat geluk bleek van korte duur. Na slechts acht weken sloeg het noodlot opnieuw toe en moest ze opnieuw afscheid nemen.

En toch…bleef haar hart openstaan. En toen ontmoette ze mij. Vanaf het eerste moment voelde het goed. Dit klopt.

Zo begon ons avontuur.

Mijn conditie? Laten we zeggen… die kon beter. En over mijn figuur zullen we het ook maar eerlijk hebben: ik sleep ruim acht kilo te veel met me mee. Gelukkig wandelen we iedere dag, is mijn voeding aangepast en werken we samen hard aan een gezonder lijf.

Ook bleek mijn urine-incontinentie veel erger dan gedacht. Gelukkig kreeg ik andere medicatie en die doet fantastisch haar werk. Mijn bazin zegt nu regelmatig lachend: “Wat ben ik blij… weer een droog kleed!” Om er vervolgens direct achteraan te zeggen: “Maar meisje… ook twintig natte kleden had ik met liefde gewassen.”

Toen woonde ik nog geen week bij haar en dachten we dat we eindelijk rustig konden genieten.

Niet dus. Mijn wang werd steeds dikker. Dus hop… weer naar de dierenarts.

Iedereen dacht dat de zwelling werd veroorzaakt door een afgebroken kies die al langere tijd geleden verwijderd had moeten worden. Maar tijdens de behandeling ontdekte de dierenarts dat de zwelling helemaal geen abces was. Er werd direct een biopt genomen.

Nog voordat de uitslag binnen was, kwam de eerste pittige rekening alweer binnen. Na alle medische kosten die mijn baasje de afgelopen periode al had gemaakt, was dat opnieuw een flinke tegenvaller.

Mijn oude baasje wilde helpen en nam de helft van de rekening voor haar rekening. De andere helft werd gedeeld door mijn nieuwe bazin en de SDRN. Mijn bazin wilde dat eigenlijk helemaal niet, maar de rescue vond dat zij, na alles wat ze al had meegemaakt en nu opnieuw voor mij overhad, er niet alleen voor mocht staan.

En toen kwam vandaag de uitslag…

Dagenlang leefden we met maar één gedachte. Als het maar geen botkanker is. De opluchting was groot toen bleek dat die diagnose niet klopte. Maar opgelucht ademhalen konden we helaas niet. De diagnose werd osteomyelitis, een chronische botontsteking. Een ernstige aandoening die intensief behandeld moet worden met antibiotica en waarvan niemand kan voorspellen hoe mijn lichaam zal reageren.

Vandaag starten we direct met antibiotica. Een zware antibioticakuur die ruim honderd euro per veertien dagen kost. Over een maand volgt opnieuw een controle. Dan wordt bekeken of de behandeling aanslaat en of we kunnen verlengen. Misschien nog een maand, misschien langer… misschien zelfs levenslang om de ontsteking onder controle te houden.

De prognose is helaas heel erg onzeker.

Ik zag de zorgen in de ogen van mijn bazin. Niet alleen om mij, maar ook omdat ze opnieuw geconfronteerd werd met iets waarvan ze zo had gehoopt dat het haar bespaard zou blijven.

Toch deed ze wat ze altijd doet.

Ze pakte mijn kop tussen haar handen, keek me aan en zei: “Meisje… wat de toekomst ook brengt, we gaan er samen voor. We hopen dat de medicijnen aanslaan. Maar boven alles gaan we genieten. Zolang jij mij laat zien dat je nog wilt wandelen, knuffelen en genieten… doe ik dat samen met jou.”

Op dat moment wist ik het opnieuw. Ik had niet alleen een nieuw thuis gevonden. Ik had mijn mens gevonden.

En geloof me… Wij leven nu niet van uitslag naar uitslag. Wij leven van wandeling naar wandeling. Van knuffel naar knuffel.

Want niemand weet wat morgen brengt. Maar één ding weten wij allebei heel zeker. Vandaag zijn we samen.Vandaag ben ik precies waar ik hoor.

 Wordt vervolgd…

Begin maart startte mijn zoektocht naar een nieuw thuis. Niet omdat ik niet meer gewenst was – zeker niet – maar omdat mijn baasjes door hun werk steeds vaker en langer van huis waren. Mijn thuis werd ineens een plek waar ik vooral alleen was… en dat voelde niet meer goed. Samen met de SDRN gingen ze daarom op zoek naar een plek waar “thuis” weer echt samen zijn betekent.

Al snel kwamen er warme reacties binnen. Sommige voelden voor mijn baasjes net niet goed, andere juist wel. Met één iemand werd zelfs al snel een afspraak gepland… maar die werd op de dag zelf, zonder duidelijke reden, geannuleerd. Geen paniek hoor, soms moet je gewoon even wachten op de juiste match.

En toen…

Een bericht van Adrie. Voor de SDRN geen onbekende: iemand die al jaren dobermanns een warm thuis geeft, via de stichting of vanuit het asiel. Zijn dobermann Yatar, die hij in 2019 adopteerde, was onlangs overleden aan hartfalen. Verdrietig… maar zijn hart stond wel open voor een nieuw individu.

Ik hoorde de telefoon en daarna de woorden: “Ik denk dat we de juiste kandidaat voor Vinz hebben gevonden.”

Een paar dagen later was het zover. Tijd om mijn beste looks in te zetten. Maar eerlijk? Dat viel reuze mee… ik was nog niet eens begonnen en had hem al om mijn pootjes gewonden. Mijn talenten dus nog niet verleerd.

Mijn verhuizing werd een week later gepland. Mijn oude baasjes kregen nog even de tijd om afscheid te nemen en mijn nieuwe baas om alles klaar te maken.

Omdat ik gewend was om bij afwezigheid in de garage te verblijven en omdat ik volgens zeggen een nogal creatieve nachtelijke woonstylist ben…, besloten ze dat ook hier zo te doen.

Nacht één: ik was zo moe en overdonderd dat je me niet hoorde.

Nacht twee: een compleet blafconcert voor de hele buurt, gewoon gratis.

Dat zorgde meteen voor een kleine koerswijziging bij Adrie. Plan B: gewoon in de huiskamer, op een kleedje… en we zien wel wat er gebeurt. Nou, ik vond dat een uitstekende deal. Sindsdien slaap ik als Doornroosje, ’s nachts in de woonkamer.

En toen, nog maar een paar dagen later gebeurde er iets vreemds. Ik kreeg een touw aan mijn halsband en werd vastgelegd. Serieus… wat had ik nu weer gedaan? Ondertussen verscheen er een tafel vol hapjes en steeds meer stoelen. Bleek het Pasen te zijn… en was het dus absoluut niet de bedoeling dat ik als eerste begon met proeven. Onbegrijpelijk beleid, maar goed… ik heb me professioneel opgesteld.

Overdag ga ik gezellig met Adrie mee naar kantoor en de werkplaats. Ook daar heb ik iedereen moeiteloos ingepakt. Is Adrie druk? Geen probleem, collega’s nemen mijn wandelingen en knuffelmomenten met alle liefde over. Mijn rustige en zachtaardige karakter valt duidelijk in de smaak.

…totdat ik wil spelen.

Dan verander ik namelijk in een soort aandachtsmanager met een zeer duidelijke strategie: doorgaan tot je toegeeft. Subtiel? Nee. Effectief? Absoluut. De meesten gaan overstag. Tot Adrie weer even ingrijpt met de boodschap dat het ook een tandje minder mag. Prima, dat accepteer ik dan direct.

Mijn flostouw en een goed gevulde Kong zijn inmiddels mijn favoriete bezigheden. En waar het veilig is, mag ik zelfs al los van de lijn lopen, heerlijk!

Over een paar maanden laat ik zeker weer van me horen. Maar voor nu kan ik zeggen: ik ben ontzettend blij met mijn nieuwe thuis… en alles in mij zegt dat dat helemaal wederzijds is.

Wordt vervolgd

Op 12 maart deed mijn baasje bij de SDRN een verzoek tot hulp bij mijn herplaatsing. Mijn baasje kampte met gezondheidsproblemen. Al geruime tijd werd hij bijgestaan door zijn ouders, maar ook zij konden de zorg voor mij niet meer goed aan. Ik verdiende meer dan dat zij mij nog konden bieden. Daarom zijn ze heel dapper geweest en hebben ze hulp gezocht, in het belang van mijn welzijn.

Bij de rescue voelden ze al snel aan dat het voor zowel mij als mijn baasjes niet te lang meer moest duren voordat ik naar een nieuwe plek zou verhuizen.

“We gaan direct aan de slag,” ving mijn brein op.
Ik dacht zelf eerst nog dat dat misschien betekende: extra wandelen, snacks regelen of een nieuw kleed uitzoeken. Maar nee … ze bedoelden serieus werk.

Achter de schermen gingen ze aan de slag met hun bestand van mensen die openstaan om een dober een nieuwe toekomst te bieden. Er werd nagedacht, overlegd, rondgebeld… en toen ineens weer telefoon naar mijn baasje.

Ze hadden al iemand gevonden. En niet zomaar iemand. Deze mensen wilden graag meer over mij weten en snel langskomen, samen met hun dobermanndame Dhani, die in oktober 2025 via de SDRN ook een nieuw mandje had gekregen.

En geloof me: als je als dober op “sollicitatiegesprek” moet, is het toch prettig als er al een soort collega aanwezig is.

Binnen no time stonden ze hier op de stoep. Zowel ik als mijn baasje waren toch wel een beetje overdonderd. Ik bedoel: ineens vreemde mensen in huis, een andere dober erbij, spanning in de lucht… dat is nogal wat. Maar dat gevoel zakte gelukkig snel weg. Want wat een lieve mensen…en wat een leuke, charmante en pittige dame hadden ze meegenomen.

Ik voelde met heel mijn lijf: dit voelt goed. En dat zegt wat, want wij dobers voelen dingen meestal eerder dan de rest van de wereld.

Mijn baasje wilde natuurlijk niet direct afscheid nemen en wilde ook graag weten hoe mijn nieuwe thuis eruit zou komen te zien. Dus werd afgesproken dat iedereen zich nog even kon voorbereiden op de verhuizing en werd er voor een week later een datum geprikt.

Voor mij dus geen openbare zoekactie, maar een herplaatsing waarbij iedereen wist dat dit in mijn belang de beste keuze was.

En inmiddels verblijf ik alweer even in mijn nieuwe thuis.

De eerste dagen waren echt wel pittig. Nieuwe mensen, nieuwe regels, nieuwe geuren, nieuw ritme, nieuw bed, nieuwe tuin… mijn interne systeem draaide ongeveer op 37 geopende tabbladen tegelijk.

Maar ik krijg hier veel rust en aandacht van mijn baasjes. En Dhani? Die heeft mij keurig wegwijs gemaakt door het huis en de tuin. Een soort privé-rondleiding.

Inmiddels spelen we heerlijk doldwaas samen. Vooral op de bank is het groot feest. Rollen, stoeien, kussens eraf, poten overal, niemand veilig… gewoon complete Dobermann-chaos.

Natuurlijk worden we ook wel eens tot de orde geroepen. Want ja… dobers gaan graag door totdat ze letterlijk omvallen en dan nog denken: één rondje kan best nog. En nee, dat is dus niet de bedoeling.

Ik zit nog midden in mijn wenfase.
Dan zijn te veel prikkels, te hard gaan of compleet uit je plaat op enthousiasme gewoon niet zo handig. Het kan er misschien allemaal heel gezellig uitzien, maar juist nu zijn regelmaat, rust en duidelijkheid ontzettend belangrijk voor mij. Ik hoor dat allemaal aan en denk dan: ja oké, jullie hebben een punt… irritant, maar wel een punt. Dus ik ga lekker mee in die flow.

En eerlijk? Ik voel me al goed thuis. En ik weet dat dat alleen nog maar beter gaat worden.

Oh… en mijn baasjes hebben mij ook een nieuwe naam gegeven. Strijder vonden ze heel mooi, maar hun motto was: je hoeft niet meer te strijden voor een nieuw thuis. Dat is er nu. Dus werd het: Trike. Stevig, stabiel en lekker eigenwijs op drie wielen. Eigenlijk best passend dus.

Over een tijdje kom ik weer bij jullie terug met meer nieuws.
Voor nu gaan we hier gewoon rustig verder met mooie stappen vooruit…zonder haast, maar mét potentie voor totale bankvernietiging.

Wordt vervolgd

Op 22 maart ontvingen we de herplaatsingsaanmelding voor Queenie.

Een lieve, zachtaardige dame met een dikke 6+ aan levenservaring, die na het overlijden van haar baasje tijdelijk bij de zoon in huis woonde. Daar was al een hond aanwezig, en twee honden in huis bleek uiteindelijk gewoon te veel.

Natuurlijk wilden zij een heel goed thuis zoeken voor Queenie en namen daarom contact met ons op.

Wij brachten haar eerst onder de aandacht bij onze ingeschreven kandidaten en plaatsten haar daarna ook direct op onze website en Facebook.

Heel eerlijk? Bij een dame op leeftijd gaan bij de meeste mensen hun harten meestal niet snel, sneller kloppen. Er wordt dan gezegd: “Net als je van haar gaat houden, kan ze alweer overlijden.”

Maar juist voor dit soort honden zoeken wij mensen die anders denken. Mensen die zeggen: “Ja, maar dat kan met een jonge hond ook gebeuren.” En of je nu 3 maanden, 2 jaar of 10 jaar liefde geeft of ontvangt…ze kruipen toch binnen no time in je hart. En missen wil je ze nooit. Maar dat mag nooit een reden zijn om het niet te doen.

En toen…

Ze stond nog geen vijf minuten onder de aandacht of de rescuefoon ging al af.

“Wij zien net het bericht voor Queenie… en wij zien het helemaal zitten. We hebben eigenlijk maar één eis: het moet een leuk maatje worden voor onze Rain — ook via jullie geadopteerd. Zou iemand van jullie team mee kunnen kijken om te beoordelen of het een match is?”

Agenda’s erbij, plannen gemaakt… en een paar dagen later reisden we af naar Wageningen.

Eerst even binnen een kop koffie en daarna op naar buiten, naar een neutraal veld.

En laten we eerlijk zijn… Binnen vijf minuten was het eigenlijk al bekeken: dit komt wel goed.

Natuurlijk moet Queenie wennen en daar krijgt ze alle tijd voor.

Maar uiteindelijk gaat het niet om urenlang blijven kijken of alles direct perfect verloopt. Het gaat erom dat een hond in haar nieuwe omgeving de tijd, het geduld en de ruimte krijgt om alle nieuwe geuren, mensen en prikkels rustig eigen te maken.

En precies dat gevoel hadden we hier.

Queenie heeft haar plek gevonden. Een warm thuis, lieve mensen om haar heen en een fijn maatje in Rain.

Precies wat we haar zo gegund hebben.

Wordt vervolgd

Ongeveer twee weken geleden kregen we een (spoed) aanvraag herplaatsing binnen voor een sociale, puberende dame. Eentje met een heerlijke eigen mening… laten we zeggen: de vrij standaard handleiding van een jong brein.

In zulke situaties schakelen we direct en gaan we meteen aan de slag. Geen tijd voor een uitgebreide online oproep, dus: telefoon in de hand en gaan.

De eerste persoon die in onze gedachte opkwam, voelde meteen als een mogelijke perfecte match. Onlangs was hij nog vrijblijvend bij ons op huisbezoek geweest, omdat hij graag kennis wilde maken met de mensen achter de schermen. Maar eerlijk is eerlijk… hij kwam ook gewoon even sfeer proeven voor zijn grote droom: een dober in zijn leven, definitief of als gastgezin.

Hij ging destijds enthousiast weer naar huis en de dagen erna stroomden de berichtjes al binnen: hij kon eigenlijk niet wachten. En dat bleek…
Er werd alvast flink ingeslagen: een bench, een mand… en zelfs de kabels in huis werden weggewerkt. Serieus werk: volledig doberproof. (We verdenken hem ervan dat hij stiekem al een checklist had liggen.)

We wisten nog niet hoe deze dame met katten zou zijn, maar voor hem was dat geen reden om af te haken.

Met tijd en geduld moet dat goed komen en die kan ik bieden. Mijn kat is opgegroeid met honden en denkt soms zelf dat hij er één is, inclusief bemoeizucht en opvoedkundige kwaliteiten. En laten we eerlijk zijn: wennen moet iedereen. Elkaar leren kennen, vertrouwen opbouwen… en ontdekken wie er eigenlijk de baas is, ontvingen wij als antwoord.

Kort samengevat ze is meer dan welkom!

En ja… soms gaan dingen ineens in een sneltreinvaart.

Buck is diezelfde dag nog naar haar nieuwe thuis gebracht om kennis te maken. En zoals we hoopten: het voelde meteen goed. Voor de baasjes, voor Buck en zelfs voor de kat – die volgens ons nu denkt: “Yes, eindelijk iemand om op te voeden..

We zijn inmiddels een twee weken verder en worden overspoeld met heerlijke updates en foto’s. De nachten zijn nog wat onrustig, zowel voor de baas als voor Buck – puberteit hè, hoort erbij – maar verder niets anders dan lof.

Al is er ook een klein puntje van aandacht…
Er is namelijk sprake van lichte jaloezie in huis. Want ja, Buck krijgt soms wel heel veel aandacht en verzorging van de kat en dan staat de baas er een beetje bij voor… tja… de gezelligheid. Maar wel met een grote glimlach van geluk.

Als iedereen nog wat meer gesetteld is, gaan Buck en haar baas samen aan de slag op de hondenschool om hun band en vertrouwen verder op te bouwen. (En misschien ook een beetje om te kijken wie nou echt de leiding heeft )

Voor nu kunnen we maar één ding zeggen: match made in heaven

Wordt vervolgd