Ik was nog maar kort bij mijn eerste baasjes toen bleek dat zij door gezondheidsproblemen de zorg voor mij niet konden dragen. Daarom deden zij een beroep op de SDRN en werd er voor mij een gastgezin gezocht. Daar mocht ik verblijven totdat er voor mij een nieuw en definitief thuis gevonden zou worden.
Wauw… wat heb ik daar genoten! Van alle aandacht, de liefde en natuurlijk de gezelligheid van de andere honden. Maar ik heb er in korte tijd ook ontzettend veel geleerd.
Mijn bench werd mijn veilige haven en rustplek. Ik leerde al een beetje alleen zijn en ontdekte dat mijn behoefte buiten doen toch echt de bedoeling is. Natuurlijk heb ik nog weleens een ongelukje, maar hé… ik ben nog jong! En van de volwassen honden kreeg ik ondertussen ook een aantal wijze lessen mee.
Al snel werd voor het rescue team duidelijk dat ik een ontzettend lief meisje ben, maar ook eentje met een behoorlijk pittig karakter. En als ik mijn dolle buien had? Dan was ik gewoon een echte Bo Tornado 2.0!
Na een periode van observeren en leren begon de zoektocht naar de allerbeste match voor mij.
En wat waren er veel mensen die mij een thuis wilden geven! Mega veel mooie reacties kwamen binnen. Maar ja… ik ben natuurlijk niet in stukjes te verdelen. Eén Bo is één Bo, en iedereen een beetje tevreden houden werkt nu eenmaal niet.
Dus ging het rescue team niet voor de eerste de beste plek, maar voor de plek die echt bij míj zou passen.
En toen mochten mijn toekomstige baasjes kennismaken.
Het voelde aan alle kanten goed. Dus werd de knoop doorgehakt: ik mocht gaan verhuizen!
Naar een plek waar mijn baasjes helemaal klaarstaan om mijn opvoeding verder op zich te nemen. Een plek waar ze kunnen genieten van mijn soms ontzettend stoute streken, maar waar ze ook mijn enorme knuffelgehalte weten te waarderen.
Natuurlijk was het voor mij weer even wennen. Alweer een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe gewoontes… maar wat doe ik het goed!
Mijn baasjes en het rescue team zijn ontzettend trots op mij. Ik laat zien dat alle aandacht, liefde en begeleiding in mijn gastgezin echt zijn vruchten heeft afgeworpen.
En mijn nieuwe baasjes zeggen het zelf: “We kunnen zien dat er echt met aandacht met Bo gewerkt is.” En daar word ik natuurlijk best een beetje trots van.
Mijn leven begon misschien anders dan gedacht, maar uiteindelijk heeft het mij precies gebracht waar ik moest zijn.
Bij mijn eigen baasjes. Mijn eigen thuis. Mijn eigen mensen.
En vanaf hier? Vanaf hier begint mijn volgende avontuur…
Maar wees gerust, jullie zijn nog niet van mij af! WJullie gaan in de toekomst zeker nog van mij horen. Al is het maar om af en toe even te shinen in een warme groet en jullie te laten weten hoe het met mij gaat.
Er zijn verhalen die we niet schrijven met inkt, maar met tranen, hoop en onvoorwaardelijke liefde.
Nog geen drie weken geleden schreven we vol enthousiasme het verhaal “Ik heb baas | Ziva.” Een verhaal over een dobermanndame die haar nieuwe thuis had gevonden. Maar nog voordat we het konden publiceren, nam haar verhaal een onverwachte wending.
Toch vinden we dat juist dat verhaal verteld mag worden. Omdat liefde zich niet alleen laat zien op de mooie dagen. Juist wanneer het leven onverwacht toeslaat, blijkt hoe groot liefde werkelijk is.
Dit is mijn verhaal…
Voordat ik begin aan mijn verhaal bij mijn nieuwe bazin, wil ik eerst even een stukje terug in de tijd. Een stukje over alle tegenslagen die zij sinds begin 2026 heeft moeten verwerken en over wat wij samen in zo’n korte tijd al hebben meegemaakt.
Door gezondheidsproblemen van mijn baasje en een scheiding kwam ik op de website van de SDRN terecht. Diep van binnen wist ik dat er ooit een nieuw mandje zou komen, maar eerlijk is eerlijk… ik ben inmiddels 7,5 jaar. Dat voelt ineens een stuk ouder als je op zoek bent naar een nieuw thuis.
De weken gingen voorbij. Er kwam één reactie, maar die bleek uiteindelijk toch niet de juiste match. De moed zakte langzaam een beetje weg.
En toen… ging de telefoon.
Aan de andere kant van de lijn zat een vrouw met een hart dat misschien nog wel groter is dan tien dobermannharten bij elkaar. De mensen van de SDRN vroegen haar: “Weet je het zeker? Na alles wat je de afgelopen tijd hebt meegemaakt?” Haar antwoord kwam zonder een seconde te twijfelen. “Ja.”
2026 was voor haar begonnen als een achtbaan vol verdriet. Eerst verloor ze haar geliefde echtgenoot en niet veel later moest ze afscheid nemen van haar trouwe dobermann Kyro.
De stilte in huis was oorverdovend. Ze miste haar man enorm, maar ook alles wat een dobermann zo bijzonder maakt: samen wandelen, samen genieten, een natte neus die je iedere ochtend begroet en vooral een reden om op te staan, ook op de moeilijke dagen.
Via via kreeg ze nog een kans. Een dobermanndame van vier jaar kwam op haar pad en heel voorzichtig keerde er weer wat geluk terug. Maar ook dat geluk bleek van korte duur. Na slechts acht weken sloeg het noodlot opnieuw toe en moest ze opnieuw afscheid nemen.
En toch…bleef haar hart openstaan. En toen ontmoette ze mij. Vanaf het eerste moment voelde het goed. Dit klopt.
Zo begon ons avontuur.
Mijn conditie? Laten we zeggen… die kon beter. En over mijn figuur zullen we het ook maar eerlijk hebben: ik sleep ruim acht kilo te veel met me mee. Gelukkig wandelen we iedere dag, is mijn voeding aangepast en werken we samen hard aan een gezonder lijf.
Ook bleek mijn urine-incontinentie veel erger dan gedacht. Gelukkig kreeg ik andere medicatie en die doet fantastisch haar werk. Mijn bazin zegt nu regelmatig lachend: “Wat ben ik blij… weer een droog kleed!” Om er vervolgens direct achteraan te zeggen: “Maar meisje… ook twintig natte kleden had ik met liefde gewassen.”
Toen woonde ik nog geen week bij haar en dachten we dat we eindelijk rustig konden genieten.
Niet dus. Mijn wang werd steeds dikker. Dus hop… weer naar de dierenarts.
Iedereen dacht dat de zwelling werd veroorzaakt door een afgebroken kies die al langere tijd geleden verwijderd had moeten worden. Maar tijdens de behandeling ontdekte de dierenarts dat de zwelling helemaal geen abces was. Er werd direct een biopt genomen.
Nog voordat de uitslag binnen was, kwam de eerste pittige rekening alweer binnen. Na alle medische kosten die mijn baasje de afgelopen periode al had gemaakt, was dat opnieuw een flinke tegenvaller.
Mijn oude baasje wilde helpen en nam de helft van de rekening voor haar rekening. De andere helft werd gedeeld door mijn nieuwe bazin en de SDRN. Mijn bazin wilde dat eigenlijk helemaal niet, maar de rescue vond dat zij, na alles wat ze al had meegemaakt en nu opnieuw voor mij overhad, er niet alleen voor mocht staan.
En toen kwam vandaag de uitslag…
Dagenlang leefden we met maar één gedachte. Als het maar geen botkanker is. De opluchting was groot toen bleek dat die diagnose niet klopte. Maar opgelucht ademhalen konden we helaas niet. De diagnose werd osteomyelitis, een chronische botontsteking. Een ernstige aandoening die intensief behandeld moet worden met antibiotica en waarvan niemand kan voorspellen hoe mijn lichaam zal reageren.
Vandaag starten we direct met antibiotica. Een zware antibioticakuur die ruim honderd euro per veertien dagen kost. Over een maand volgt opnieuw een controle. Dan wordt bekeken of de behandeling aanslaat en of we kunnen verlengen. Misschien nog een maand, misschien langer… misschien zelfs levenslang om de ontsteking onder controle te houden.
De prognose is helaas heel erg onzeker.
Ik zag de zorgen in de ogen van mijn bazin. Niet alleen om mij, maar ook omdat ze opnieuw geconfronteerd werd met iets waarvan ze zo had gehoopt dat het haar bespaard zou blijven.
Toch deed ze wat ze altijd doet.
Ze pakte mijn kop tussen haar handen, keek me aan en zei: “Meisje… wat de toekomst ook brengt, we gaan er samen voor. We hopen dat de medicijnen aanslaan. Maar boven alles gaan we genieten. Zolang jij mij laat zien dat je nog wilt wandelen, knuffelen en genieten… doe ik dat samen met jou.”
Op dat moment wist ik het opnieuw. Ik had niet alleen een nieuw thuis gevonden. Ik had mijn mens gevonden.
En geloof me… Wij leven nu niet van uitslag naar uitslag. Wij leven van wandeling naar wandeling. Van knuffel naar knuffel.
Want niemand weet wat morgen brengt. Maar één ding weten wij allebei heel zeker. Vandaag zijn we samen.Vandaag ben ik precies waar ik hoor.
Nou… mijn herplaatsingsavontuur begon niet bepaald op de plek die ik zelf voor ogen had. Ik stond namelijk op Marktplaats. Gelukkig kwamen er meerdere mensen die mijn baasjes het advies gaven om contact op te nemen met de SDRN. En… daar ben ik stiekem heel blij mee.
Al snel werd duidelijk dat ik met grote spoed op zoek moest naar een nieuw thuis. En als het Rescue Team het woordje spoed hoort, dan gaat er geloof ik ergens een alarmbel af. 🚨
“Oké team… aan de bak!”
Eerst wordt gekeken naar de belangstellenden die zich eerder via de website hebben aangemeld om een dobermann te adopteren. Het klonk voor mij een beetje als een geheime lijst, maar eigenlijk is het gewoon een groep mensen die hun hart hebben opengesteld om een dobermann een nieuwe kans te geven.
En dan begint het puzzelen…Wie kan snel schakelen? Wie past echt bij deze hond? Wie heeft de juiste ervaring? En vooral… waar krijgt deze dobermann de beste gouden mand die hij verdient?
En ja hoor… nog maar een paar weken daarvoor was er een aanvraag binnengekomen van bekenden van de SDRN. Mensen die al eerder via de stichting een hond hebben geadopteerd, weten hoe het werkt, vertrouwen op de werkwijze van de SDRN, komen niet met een ellenlange wensenlijst en kijken vooral naar wat een hond nodig heeft. Bovendien zijn ze altijd thuis of mag de hond gewoon gezellig mee op pad.
Toen vielen alle puzzelstukjes ineens op hun plek.
Voor ik het wist hoorde ik ze met mijn bazin bellen. Alles klonk positief. Er werd een afspraak gemaakt. Ze zouden langskomen en als het gevoel van beide kanten goed was…dan mocht ik gewoon direct mee! Geen tussenstop in een tijdelijke opvang. Geen weken wachten. Gewoon hup… in de auto richting mijn nieuwe leven.
En wat een welkom kreeg ik! Alsof ze stiekem al heel lang op mij hadden gewacht.
Ik ben pas 18 maanden oud. Eigenlijk nog een grote puber met lange poten, een zacht karakter en een hoofd vol plannen. Er valt nog zoveel te ontdekken en te leren.
Maar eerst hebben mijn nieuwe baasjes een ander plan.
Punt één: aankomen in gewicht. Mijn lijf past nu nog niet helemaal bij een stoere kerel van mijn leeftijd. Mijn nieuwe baasjes vinden dat er best een paar flinke gezonde kilo’s bij mogen. Gelukkig is dat een plan waar ik mij prima in kan vinden: extra gezonde maaltijden en af en toe een lekkere traktatie. Ik werk daar natuurlijk graag aan mee! 😉
Punt twee: rust en regelmaat. Even landen, wennen en ontdekken dat mijn nieuwe mand echt van mij is. Gewoon rustig opbouwen, vertrouwen krijgen en samen een mooie basis leggen.
Er wordt nog steeds hard gewerkt aan punt één en twee. Gelukkig gaat dat stap voor stap de goede kant op. Maar inmiddels is ook punt drie in werking gezet: Samen op avontuur!
Nieuwe wandelroutes ontdekken, spelenderwijs samenwerken, trainen, nieuwe dingen leren en vooral heel veel mooie herinneringen maken. Want daar draait het uiteindelijk om: samen groeien, elkaar steeds beter leren kennen en genieten van alles wat nog voor ons ligt.
Ik heb mijn mensen gevonden.
En volgens mij…hebben zij mij ook gevonden. ❤️
En geloof me… over een paar weken komt er zeker weer mooi nieuws van mijn, onze kant.
Begin maart startte mijn zoektocht naar een nieuw thuis. Niet omdat ik niet meer gewenst was – zeker niet – maar omdat mijn baasjes door hun werk steeds vaker en langer van huis waren. Mijn thuis werd ineens een plek waar ik vooral alleen was… en dat voelde niet meer goed. Samen met de SDRN gingen ze daarom op zoek naar een plek waar “thuis” weer echt samen zijn betekent.
Al snel kwamen er warme reacties binnen. Sommige voelden voor mijn baasjes net niet goed, andere juist wel. Met één iemand werd zelfs al snel een afspraak gepland… maar die werd op de dag zelf, zonder duidelijke reden, geannuleerd. Geen paniek hoor, soms moet je gewoon even wachten op de juiste match.
En toen…
Een bericht van Adrie. Voor de SDRN geen onbekende: iemand die al jaren dobermanns een warm thuis geeft, via de stichting of vanuit het asiel. Zijn dobermann Yatar, die hij in 2019 adopteerde, was onlangs overleden aan hartfalen. Verdrietig… maar zijn hart stond wel open voor een nieuw individu.
Ik hoorde de telefoon en daarna de woorden: “Ik denk dat we de juiste kandidaat voor Vinz hebben gevonden.”
Een paar dagen later was het zover. Tijd om mijn beste looks in te zetten. Maar eerlijk? Dat viel reuze mee… ik was nog niet eens begonnen en had hem al om mijn pootjes gewonden. Mijn talenten dus nog niet verleerd.
Mijn verhuizing werd een week later gepland. Mijn oude baasjes kregen nog even de tijd om afscheid te nemen en mijn nieuwe baas om alles klaar te maken.
Omdat ik gewend was om bij afwezigheid in de garage te verblijven en omdat ik volgens zeggen een nogal creatieve nachtelijke woonstylist ben…, besloten ze dat ook hier zo te doen.
Nacht één: ik was zo moe en overdonderd dat je me niet hoorde.
Nacht twee: een compleet blafconcert voor de hele buurt, gewoon gratis.
Dat zorgde meteen voor een kleine koerswijziging bij Adrie. Plan B: gewoon in de huiskamer, op een kleedje… en we zien wel wat er gebeurt. Nou, ik vond dat een uitstekende deal. Sindsdien slaap ik als Doornroosje, ’s nachts in de woonkamer.
En toen, nog maar een paar dagen later gebeurde er iets vreemds. Ik kreeg een touw aan mijn halsband en werd vastgelegd. Serieus… wat had ik nu weer gedaan? Ondertussen verscheen er een tafel vol hapjes en steeds meer stoelen. Bleek het Pasen te zijn… en was het dus absoluut niet de bedoeling dat ik als eerste begon met proeven. Onbegrijpelijk beleid, maar goed… ik heb me professioneel opgesteld.
Overdag ga ik gezellig met Adrie mee naar kantoor en de werkplaats. Ook daar heb ik iedereen moeiteloos ingepakt. Is Adrie druk? Geen probleem, collega’s nemen mijn wandelingen en knuffelmomenten met alle liefde over. Mijn rustige en zachtaardige karakter valt duidelijk in de smaak.
…totdat ik wil spelen.
Dan verander ik namelijk in een soort aandachtsmanager met een zeer duidelijke strategie: doorgaan tot je toegeeft. Subtiel? Nee. Effectief? Absoluut. De meesten gaan overstag. Tot Adrie weer even ingrijpt met de boodschap dat het ook een tandje minder mag. Prima, dat accepteer ik dan direct.
Mijn flostouw en een goed gevulde Kong zijn inmiddels mijn favoriete bezigheden. En waar het veilig is, mag ik zelfs al los van de lijn lopen, heerlijk!
Over een paar maanden laat ik zeker weer van me horen. Maar voor nu kan ik zeggen: ik ben ontzettend blij met mijn nieuwe thuis… en alles in mij zegt dat dat helemaal wederzijds is.
Op 12 maart deed mijn baasje bij de SDRN een verzoek tot hulp bij mijn herplaatsing. Mijn baasje kampte met gezondheidsproblemen. Al geruime tijd werd hij bijgestaan door zijn ouders, maar ook zij konden de zorg voor mij niet meer goed aan. Ik verdiende meer dan dat zij mij nog konden bieden. Daarom zijn ze heel dapper geweest en hebben ze hulp gezocht, in het belang van mijn welzijn.
Bij de rescue voelden ze al snel aan dat het voor zowel mij als mijn baasjes niet te lang meer moest duren voordat ik naar een nieuwe plek zou verhuizen.
“We gaan direct aan de slag,” ving mijn brein op. Ik dacht zelf eerst nog dat dat misschien betekende: extra wandelen, snacks regelen of een nieuw kleed uitzoeken. Maar nee … ze bedoelden serieus werk.
Achter de schermen gingen ze aan de slag met hun bestand van mensen die openstaan om een dober een nieuwe toekomst te bieden. Er werd nagedacht, overlegd, rondgebeld… en toen ineens weer telefoon naar mijn baasje.
Ze hadden al iemand gevonden. En niet zomaar iemand. Deze mensen wilden graag meer over mij weten en snel langskomen, samen met hun dobermanndame Dhani, die in oktober 2025 via de SDRN ook een nieuw mandje had gekregen.
En geloof me: als je als dober op “sollicitatiegesprek” moet, is het toch prettig als er al een soort collega aanwezig is.
Binnen no time stonden ze hier op de stoep. Zowel ik als mijn baasje waren toch wel een beetje overdonderd. Ik bedoel: ineens vreemde mensen in huis, een andere dober erbij, spanning in de lucht… dat is nogal wat. Maar dat gevoel zakte gelukkig snel weg. Want wat een lieve mensen…en wat een leuke, charmante en pittige dame hadden ze meegenomen.
Ik voelde met heel mijn lijf: dit voelt goed. En dat zegt wat, want wij dobers voelen dingen meestal eerder dan de rest van de wereld.
Mijn baasje wilde natuurlijk niet direct afscheid nemen en wilde ook graag weten hoe mijn nieuwe thuis eruit zou komen te zien. Dus werd afgesproken dat iedereen zich nog even kon voorbereiden op de verhuizing en werd er voor een week later een datum geprikt.
Voor mij dus geen openbare zoekactie, maar een herplaatsing waarbij iedereen wist dat dit in mijn belang de beste keuze was.
En inmiddels verblijf ik alweer even in mijn nieuwe thuis.
De eerste dagen waren echt wel pittig. Nieuwe mensen, nieuwe regels, nieuwe geuren, nieuw ritme, nieuw bed, nieuwe tuin… mijn interne systeem draaide ongeveer op 37 geopende tabbladen tegelijk.
Maar ik krijg hier veel rust en aandacht van mijn baasjes. En Dhani? Die heeft mij keurig wegwijs gemaakt door het huis en de tuin. Een soort privé-rondleiding.
Inmiddels spelen we heerlijk doldwaas samen. Vooral op de bank is het groot feest. Rollen, stoeien, kussens eraf, poten overal, niemand veilig… gewoon complete Dobermann-chaos.
Natuurlijk worden we ook wel eens tot de orde geroepen. Want ja… dobers gaan graag door totdat ze letterlijk omvallen en dan nog denken: één rondje kan best nog. En nee, dat is dus niet de bedoeling.
Ik zit nog midden in mijn wenfase. Dan zijn te veel prikkels, te hard gaan of compleet uit je plaat op enthousiasme gewoon niet zo handig. Het kan er misschien allemaal heel gezellig uitzien, maar juist nu zijn regelmaat, rust en duidelijkheid ontzettend belangrijk voor mij. Ik hoor dat allemaal aan en denk dan: ja oké, jullie hebben een punt… irritant, maar wel een punt. Dus ik ga lekker mee in die flow.
En eerlijk? Ik voel me al goed thuis. En ik weet dat dat alleen nog maar beter gaat worden.
Oh… en mijn baasjes hebben mij ook een nieuwe naam gegeven. Strijder vonden ze heel mooi, maar hun motto was: je hoeft niet meer te strijden voor een nieuw thuis. Dat is er nu. Dus werd het: Trike. Stevig, stabiel en lekker eigenwijs op drie wielen. Eigenlijk best passend dus.
Over een tijdje kom ik weer bij jullie terug met meer nieuws. Voor nu gaan we hier gewoon rustig verder met mooie stappen vooruit…zonder haast, maar mét potentie voor totale bankvernietiging.
