Een warme groet van Soelie.

Sinds eind mei 2025 woon ik bij mijn nieuwe mens, de vierde op rij in mijn leven. Na al mijn verhuizingen kan ik jullie nu vertellen dat ik het helemaal naar mijn zin heb bij mijn nieuwe bazin. We zijn inmiddels een geweldig team, al is er af en toe nog wat storing tussen ons. Storing die heel normaal is tussen mens en dier: onze wil en onze gedachten over zaken staan soms haaks op elkaar. Maar dat neemt niet weg dat ik graag weer even van me laat horen aan alle trouwe volgers.

Allereerst nog de beste wensen, mensen. Ja, het is na Driekoningen, maar dat maakt mij als hond helemaal niets uit.

En dan die sneeuw van de laatste tijd… wat een onzin. Hoe verzinnen ze het. Leuk om er even doorheen te rennen, maar veel te koud voor de gemiddelde dobermann. Vanwege de kou kwam mijn mens thuis met nieuwe geitenwollensokken. Voor mij, dacht ik. Maar nee hoor, de bazin wilde ze zelf gaan gebruiken! Ze heeft ze gewoon van me afgepakt en naar boven gebracht.

Nu heb ik niet voor niets een grote speurneus. Ik vind altijd alles terug. Dus toen mijn mens even van huis was, ben ik die sokken gaan halen. Ik heb ze netjes uitgepakt en keurig in mijn mand gelegd.

Daarna had ik nog wat tijd over. Zo lenig als ik ben maakte ik een sprong op het aanrecht en heb even het afwasje gedaan. Ik begrijp werkelijk niet waarom mensen niet zelf pannen en borden aflikken, want die kleine restjes zijn echt de moeite waard. Het huishouden doen is voor mij sowieso een serieuze taak, dus ik heb ook wat lege plastic verpakkingen ontdaan van restjes en vervolgens keurig versnipperd. Zo netjes als ik alles opruim, zo slordig is mijn mens.

Toen hoorde ik de auto voor het huis parkeren, dus ik ging de voordeur alvast opendoen. Ja, ik kan alle knoppen en hendels aan. Het lukt me alleen nog niet om die voordeur open te trekken zoals de achterdeur.

Natuurlijk was ze erg blij dat ze weer thuis was, en vooral dat ze mij weer zag. Ze had nieuwe snacks en kauwstaven gekocht, dus ik vergeef haar dat ik niet mee mocht.

Heel raar: ik kreeg van dat nieuwe lekkers niet meteen iets. Mijn mens was namelijk volledig afgeleid door de uitgepakte sokken. Ook het spoor van plastic snippers kon ze niet waarderen. Begrijpt ze dan niet dat ook zij moet leren speuren?

Het afwasje vond ze wel oké. Ik had immers alles netjes op het aanrecht laten staan en er was niets stuk. Ze begreep alleen niet dat ik het elektrische fornuis alvast had geactiveerd. Voor haar. Zij wil haar voer toch altijd eerst verhitten?

Je begrijpt: ik heb dus nog steeds veel werk aan het trainen van mijn mens. Ik moet nog vaak blaffen, omdat haar niets opvalt wat echt de moeite waard is om te onderzoeken. Maar dat komt goed. Ze wordt steeds beter in het begrijpen van dobermanntaal.

Fijn dat jullie weer even naar mij wilden luisteren.
Ik kruip zo weer op de bank, want ik blijf tenslotte een dobermann met smaak.

Fijn weekend dobermannvrienden 🐾