Een warme vakantiegroet van Dhani en Trike, die tijdelijk hun koffers hadden uitgepakt in het prachtige Zweden
Nog niet zo lang geleden vonden wij allebei ons eigen gouden mandje bij fantastische baasjes. En kijk ons nu eens… samen op vakantie in het prachtige Zweden!
Onze baasjes hadden de koffers gepakt, maar wij weten natuurlijk wel hoe het werkt: als dobermann hoor je gewoon het middelpunt van de vakantie te zijn. 😄 Dat is gelukkig helemaal gelukt!
En eerlijk is eerlijk… wij hebben onze baasjes onderweg ook nog heel wat geleerd. Want vakantie is niet alleen uitrusten, het is ook hard werken voor je mensen. 😉
Wat hebben onze baasjes geleerd?
Onze vocaliteit is op een camping soms net iets minder handig.
Trike kan bokken als een echt rodeopaard.
Wij passen allebei prima op schoot… vinden wij zelf tenminste. ❤️
Als de baasjes ’s avonds een kaartje leggen, zorgen wij voor een gezellig snurkconcert. 😴
Trike bepaalt waar iedereen in bed ligt. Ik, Dhani, neem daarna gewoon de plek die nog over is.
Zodra de auto gaat rijden, doen wij onze ogen dicht. Slapen is dan de beste bezigheid.
En wandelingen? Die zijn wat ons betreft altijd veel te kort!
Wij hebben ontzettend genoten van ons avontuur en zijn vooral heel blij dat wij allebei een thuis hebben gevonden waar we overal bij mogen zijn.
Dat is precies waar een tweede kans om draait.
Fijn weekend dobermannvrienden
Heb jij ook zo’n mooi vakantieavontuur beleefd met jouw dobermann?
Wij genieten volop van alle dobersnuiten in vakantiemodus en vinden het ontzettend leuk om ook jullie mooie momenten te zien.
Stuur jouw warme vakantiegroet, een kort verhaal en een paar leuke vakantiefoto’s naar info@sdrn.nl
Want wat is er nu mooier dan samen genieten van dobermanns die, na alles wat ze hebben meegemaakt of juist samen met hun gezin, volop genieten van hun vakantie?
Een warme groet van een stel reislustige dobersnuiten, die ontzettend benieuwd zijn naar…..
Dagelijks draait het bij Stichting Dobermann Rescue Nederland om honden die noodgedwongen hun tas moeten pakken. Soms is het niet meer dan een riem en een deken. Soms lijkt het alsof ze een koffer vol herinneringen, onzekerheid en verdriet met zich meedragen. Op weg naar een onbekende plek… op zoek naar een nieuwe mand waar ze eindelijk weer mogen thuiskomen.
En gelukkig… komt er altijd dat mooie moment.
Het moment waarop de tassen weer worden uitgepakt. Waar de koffers een plekje krijgen in de kast. Waar speelgoed ineens door de woonkamer slingert, de waterbak op een vaste plek staat en de hond ontdekt dat dit niet zomaar een logeeradres is… maar een thuis.
Maar vandaag kijken we er eens heel anders naar.
Het is tenslotte vakantietijd!
Dus deze keer geen koffers vol zorgen, maar koffers vol avontuur. Waar zouden deze dobers naartoe reizen? Een lange wandeling in de Spaanse bergen? Met de pootjes in het water aan de Nederlandse kust? Kamperen in Zweden? Of gewoon heerlijk genieten in eigen tuin, met een hondenzwembad, een ligstoel en een baas die eindelijk alle tijd heeft?
Of je nu de wereld over reist of gewoon geniet van een ijsje in de achtertuin, alle zomerse momenten zijn welkom. Want eerlijk is eerlijk…Voor een dobermann maakt de bestemming vaak niet eens zoveel uit. Als de koffer maar wordt uitgepakt naast de mensen van wie hij houdt.
Stuur jullie leukste vakantiefoto’s, samen met een kort verhaaltje over jullie vakantieavontuur naar: info@sdrn.nl
Wie weet schitteren jullie binnenkort in een gezellige SDRN Vakantiecollage, die wij met veel plezier op onze website en social media delen. Zo kunnen we samen genieten van al die mooie momenten van onze rescue dobers.
Er zijn verhalen die we niet schrijven met inkt, maar met tranen, hoop en onvoorwaardelijke liefde.
Nog geen drie weken geleden schreven we vol enthousiasme het verhaal “Ik heb baas | Ziva.” Een verhaal over een dobermanndame die haar nieuwe thuis had gevonden. Maar nog voordat we het konden publiceren, nam haar verhaal een onverwachte wending.
Toch vinden we dat juist dat verhaal verteld mag worden. Omdat liefde zich niet alleen laat zien op de mooie dagen. Juist wanneer het leven onverwacht toeslaat, blijkt hoe groot liefde werkelijk is.
Dit is mijn verhaal…
Voordat ik begin aan mijn verhaal bij mijn nieuwe bazin, wil ik eerst even een stukje terug in de tijd. Een stukje over alle tegenslagen die zij sinds begin 2026 heeft moeten verwerken en over wat wij samen in zo’n korte tijd al hebben meegemaakt.
Door gezondheidsproblemen van mijn baasje en een scheiding kwam ik op de website van de SDRN terecht. Diep van binnen wist ik dat er ooit een nieuw mandje zou komen, maar eerlijk is eerlijk… ik ben inmiddels 7,5 jaar. Dat voelt ineens een stuk ouder als je op zoek bent naar een nieuw thuis.
De weken gingen voorbij. Er kwam één reactie, maar die bleek uiteindelijk toch niet de juiste match. De moed zakte langzaam een beetje weg.
En toen… ging de telefoon.
Aan de andere kant van de lijn zat een vrouw met een hart dat misschien nog wel groter is dan tien dobermannharten bij elkaar. De mensen van de SDRN vroegen haar: “Weet je het zeker? Na alles wat je de afgelopen tijd hebt meegemaakt?” Haar antwoord kwam zonder een seconde te twijfelen. “Ja.”
2026 was voor haar begonnen als een achtbaan vol verdriet. Eerst verloor ze haar geliefde echtgenoot en niet veel later moest ze afscheid nemen van haar trouwe dobermann Kyro.
De stilte in huis was oorverdovend. Ze miste haar man enorm, maar ook alles wat een dobermann zo bijzonder maakt: samen wandelen, samen genieten, een natte neus die je iedere ochtend begroet en vooral een reden om op te staan, ook op de moeilijke dagen.
Via via kreeg ze nog een kans. Een dobermanndame van vier jaar kwam op haar pad en heel voorzichtig keerde er weer wat geluk terug. Maar ook dat geluk bleek van korte duur. Na slechts acht weken sloeg het noodlot opnieuw toe en moest ze opnieuw afscheid nemen.
En toch…bleef haar hart openstaan. En toen ontmoette ze mij. Vanaf het eerste moment voelde het goed. Dit klopt.
Zo begon ons avontuur.
Mijn conditie? Laten we zeggen… die kon beter. En over mijn figuur zullen we het ook maar eerlijk hebben: ik sleep ruim acht kilo te veel met me mee. Gelukkig wandelen we iedere dag, is mijn voeding aangepast en werken we samen hard aan een gezonder lijf.
Ook bleek mijn urine-incontinentie veel erger dan gedacht. Gelukkig kreeg ik andere medicatie en die doet fantastisch haar werk. Mijn bazin zegt nu regelmatig lachend: “Wat ben ik blij… weer een droog kleed!” Om er vervolgens direct achteraan te zeggen: “Maar meisje… ook twintig natte kleden had ik met liefde gewassen.”
Toen woonde ik nog geen week bij haar en dachten we dat we eindelijk rustig konden genieten.
Niet dus. Mijn wang werd steeds dikker. Dus hop… weer naar de dierenarts.
Iedereen dacht dat de zwelling werd veroorzaakt door een afgebroken kies die al langere tijd geleden verwijderd had moeten worden. Maar tijdens de behandeling ontdekte de dierenarts dat de zwelling helemaal geen abces was. Er werd direct een biopt genomen.
Nog voordat de uitslag binnen was, kwam de eerste pittige rekening alweer binnen. Na alle medische kosten die mijn baasje de afgelopen periode al had gemaakt, was dat opnieuw een flinke tegenvaller.
Mijn oude baasje wilde helpen en nam de helft van de rekening voor haar rekening. De andere helft werd gedeeld door mijn nieuwe bazin en de SDRN. Mijn bazin wilde dat eigenlijk helemaal niet, maar de rescue vond dat zij, na alles wat ze al had meegemaakt en nu opnieuw voor mij overhad, er niet alleen voor mocht staan.
En toen kwam vandaag de uitslag…
Dagenlang leefden we met maar één gedachte. Als het maar geen botkanker is. De opluchting was groot toen bleek dat die diagnose niet klopte. Maar opgelucht ademhalen konden we helaas niet. De diagnose werd osteomyelitis, een chronische botontsteking. Een ernstige aandoening die intensief behandeld moet worden met antibiotica en waarvan niemand kan voorspellen hoe mijn lichaam zal reageren.
Vandaag starten we direct met antibiotica. Een zware antibioticakuur die ruim honderd euro per veertien dagen kost. Over een maand volgt opnieuw een controle. Dan wordt bekeken of de behandeling aanslaat en of we kunnen verlengen. Misschien nog een maand, misschien langer… misschien zelfs levenslang om de ontsteking onder controle te houden.
De prognose is helaas heel erg onzeker.
Ik zag de zorgen in de ogen van mijn bazin. Niet alleen om mij, maar ook omdat ze opnieuw geconfronteerd werd met iets waarvan ze zo had gehoopt dat het haar bespaard zou blijven.
Toch deed ze wat ze altijd doet.
Ze pakte mijn kop tussen haar handen, keek me aan en zei: “Meisje… wat de toekomst ook brengt, we gaan er samen voor. We hopen dat de medicijnen aanslaan. Maar boven alles gaan we genieten. Zolang jij mij laat zien dat je nog wilt wandelen, knuffelen en genieten… doe ik dat samen met jou.”
Op dat moment wist ik het opnieuw. Ik had niet alleen een nieuw thuis gevonden. Ik had mijn mens gevonden.
En geloof me… Wij leven nu niet van uitslag naar uitslag. Wij leven van wandeling naar wandeling. Van knuffel naar knuffel.
Want niemand weet wat morgen brengt. Maar één ding weten wij allebei heel zeker. Vandaag zijn we samen.Vandaag ben ik precies waar ik hoor.
Nou… mijn herplaatsingsavontuur begon niet bepaald op de plek die ik zelf voor ogen had. Ik stond namelijk op Marktplaats. Gelukkig kwamen er meerdere mensen die mijn baasjes het advies gaven om contact op te nemen met de SDRN. En… daar ben ik stiekem heel blij mee.
Al snel werd duidelijk dat ik met grote spoed op zoek moest naar een nieuw thuis. En als het Rescue Team het woordje spoed hoort, dan gaat er geloof ik ergens een alarmbel af. 🚨
“Oké team… aan de bak!”
Eerst wordt gekeken naar de belangstellenden die zich eerder via de website hebben aangemeld om een dobermann te adopteren. Het klonk voor mij een beetje als een geheime lijst, maar eigenlijk is het gewoon een groep mensen die hun hart hebben opengesteld om een dobermann een nieuwe kans te geven.
En dan begint het puzzelen…Wie kan snel schakelen? Wie past echt bij deze hond? Wie heeft de juiste ervaring? En vooral… waar krijgt deze dobermann de beste gouden mand die hij verdient?
En ja hoor… nog maar een paar weken daarvoor was er een aanvraag binnengekomen van bekenden van de SDRN. Mensen die al eerder via de stichting een hond hebben geadopteerd, weten hoe het werkt, vertrouwen op de werkwijze van de SDRN, komen niet met een ellenlange wensenlijst en kijken vooral naar wat een hond nodig heeft. Bovendien zijn ze altijd thuis of mag de hond gewoon gezellig mee op pad.
Toen vielen alle puzzelstukjes ineens op hun plek.
Voor ik het wist hoorde ik ze met mijn bazin bellen. Alles klonk positief. Er werd een afspraak gemaakt. Ze zouden langskomen en als het gevoel van beide kanten goed was…dan mocht ik gewoon direct mee! Geen tussenstop in een tijdelijke opvang. Geen weken wachten. Gewoon hup… in de auto richting mijn nieuwe leven.
En wat een welkom kreeg ik! Alsof ze stiekem al heel lang op mij hadden gewacht.
Ik ben pas 18 maanden oud. Eigenlijk nog een grote puber met lange poten, een zacht karakter en een hoofd vol plannen. Er valt nog zoveel te ontdekken en te leren.
Maar eerst hebben mijn nieuwe baasjes een ander plan.
Punt één: aankomen in gewicht. Mijn lijf past nu nog niet helemaal bij een stoere kerel van mijn leeftijd. Mijn nieuwe baasjes vinden dat er best een paar flinke gezonde kilo’s bij mogen. Gelukkig is dat een plan waar ik mij prima in kan vinden: extra gezonde maaltijden en af en toe een lekkere traktatie. Ik werk daar natuurlijk graag aan mee! 😉
Punt twee: rust en regelmaat. Even landen, wennen en ontdekken dat mijn nieuwe mand echt van mij is. Gewoon rustig opbouwen, vertrouwen krijgen en samen een mooie basis leggen.
Er wordt nog steeds hard gewerkt aan punt één en twee. Gelukkig gaat dat stap voor stap de goede kant op. Maar inmiddels is ook punt drie in werking gezet: Samen op avontuur!
Nieuwe wandelroutes ontdekken, spelenderwijs samenwerken, trainen, nieuwe dingen leren en vooral heel veel mooie herinneringen maken. Want daar draait het uiteindelijk om: samen groeien, elkaar steeds beter leren kennen en genieten van alles wat nog voor ons ligt.
Ik heb mijn mensen gevonden.
En volgens mij…hebben zij mij ook gevonden. ❤️
En geloof me… over een paar weken komt er zeker weer mooi nieuws van mijn, onze kant.
