YES YES YES… ik heb een nieuw thuis!
Helaas heb ik in mijn leven al meerdere keren afscheid moeten nemen van een thuis. Niet omdat ik een moeilijke hond ben – integendeel zelfs – maar omdat omstandigheden in het leven van mijn baasjes veranderden en zij niet langer voor mij konden zorgen.
En ja… dan sta je daar ineens weer. Als dame van 8,5 jaar oud opnieuw op zoek naar een thuis.
Ik wist best dat mijn leeftijd misschien niet direct in mijn voordeel werkte. Veel mensen kijken toch eerst naar jonger, sneller, kleiner of makkelijker.
Maar weet je? Mijn karakter heeft alleen maar pluspunten. Echt hoor… plus plus plus. Dat maakte dat ik vol goede moed bleef en geloofde in die ene persoon die dwars door dat cijfertje van 8,5 heen zou kijken… en gewoon MIJ zou zien.
En kijk nou eens… het heeft ook nog eens veel minder lang geduurd dan verwacht.
Er kwam een bericht van iemand die de weg naar de SDRN al vaker had bewandeld om honden een nieuw thuis te geven.
Nog geen twee maanden geleden liepen er bij haar thuis nog drie geweldige kanjers rond. Twee via de SDRN… en eentje gered uit een asiel in Rusland. Maar soms slaat het noodlot keihard achter elkaar toe.
Pastoor doorstaat een zware blaasoperatie, maar wordt helaas niet meer wakker uit de narcose. Daarna volgt met Kaya een spoedoperatie vanwege een darmobstructie. En verliest L’íberus de strijd tegen nierfalen. En alsof dat nog niet genoeg verdriet is, wordt er bij Kaya een aantal weken na de darmoperatie, DCM geconstateerd.
Tja… en dan toch, ondanks al het verdriet en tegenslagen, de telefoon pakken en zeggen: “SDRN… het is hier zó stil in huis. Heeft Gaya al een plekje? Want anders is ze meer dan welkom bij mij. Ik wil haar graag nog een paar mooie jaren geven. Ja, ik weet het risico van een oudere hond… maar mijn verdriet mag niet ten koste gaan van het plezier en de liefde die je een dier nog kunt geven.”
Nou… toen smolt werkelijk iedereen van ons team even hoor.
Dus ja… IK HEB EEN BAAS! Eentje waar ik gewoon thuis mag zijn.
En omdat de SDRN dit een ontzettend mooi en bijzonder gebaar vindt – en weet dat mijn nieuwe baasje de afgelopen periode al torenhoge dierenartskosten heeft gehad – gaan ze haar hierin een klein beetje ondersteunen.
Daarom ben ik samen met iemand van het rescue team en mijn nieuwe bazin onlangs eerst naar een dierenarts geweest voor een uitgebreide seniorencheck.
Uit mijn dossier, bleek namelijk dat ik de laatste tijd meer plaste ondanks mijn medicatie hiervoor. Mijn vorige dierenarts had vorige maand hiervoor eerder andere incontinentiemedicatie voorgeschreven, maar helaas deden ze geen urineonderzoek om uit te sluiten of dat er mogelijk meer aan de hand was dan.. Dit wilde de SDRN natuurlijk wel laten uitvoeren, want hun motto is eerst onderzoek en geen aannames doen.
Mijn opgevangen urine bleek erg vervuild te zijn, dus om nog meer helderheid te krijgen volgde een blaaspunctie. En ja, een zwaar verwaarloosde blaasontsteking. Vanwege de enorme hoeveelheid bacteriën is mijn urine ook nog op kweek gezet als extra check of er gestart is met de juiste antibiotica.
Uit mijn bloedonderzoek bleek gelukkig dat mijn organen, voor een dame van 8,5 jaar, nog in topconditie zijn. Ook wisten ze dat er in het verleden spondylose was vastgesteld, waarvoor ik eerder medicatie kreeg. Deze was destijds gestopt omdat men toen geen duidelijke pijnklachten meer zag. De stichting kijkt daar wederom toch weer anders naar en hebben daarom, in overleg met de dierenarts, besloten om preventief opnieuw ondersteuning hiervoor op te starten.
Verder gaat mijn nieuwe baasje rustig aan de slag met het wegwerken van mijn lichte ondergewicht en mijn weerstand een boost geven met probiotica.
En eerlijk? Volgens mij ben ik precies terechtgekomen waar ik hoor te zijn.
Mijn baasje voelde dat eigenlijk vanaf het allereerste moment al.
Niet alleen door die stilte in huis en die bijzondere klik toen ze mijn oproep zag, maar ook omdat er soms van die dingen gebeuren die je bijna niet kunt uitleggen. Of nou ja… misschien een beetje zweverig . Een cadeautje. Een teken uit de hemel. Want hoe bijzonder is het dat wij óók nog eens op dezelfde dag jarig zijn…27 november ❤️
Natuurlijk moest ik de eerste dagen wel weer even wennen aan mijn nieuwe omgeving. Een beetje de kat uit de boom kijken… nou ja… de hond uit de boom kijken richting Kaya, de andere hond in huis. Maar eigenlijk ging dat best snel heel goed.
O ja… en we beginnen inmiddels ook samen te wennen aan het geroep van “Kayaaaa!” en “Gayaaaa!”.
Heel eerlijk? Zoveel verschil in klemtoon zit daar niet in hoor, dus meestal komen we gewoon gezellig allebei aangesneld. 😄
Mijn bazin is in love…en ik ook.
Wordt vervolgd
