Eerlijk is eerlijk… het is nu toch echt weer tijd dat een gedeelte van ons team de koffers gaat inpakken voor een welverdiende vakantie break. Even afstand nemen, opladen en nieuwe energie opdoen.
Natuurlijk betekent dat geen zomerstop voor de stichting zelf!
In Nederland blijft er gewoon back-up aanwezig om ervoor te zorgen dat we daar waar het echt nodig is, kunnen blijven helpen. De dobermanns blijven dus gewoon op ons hart en op onze radar staan.
Onze warme groet zal de komende weken daarom even op zich laten wachten. Maar wees gerust: daarna zijn we weer terug met mooie verhalen, updates en natuurlijk heel veel dobermannliefde.
En ondertussen… blijf vooral jullie kiekjes, verhalen en avonturen naar ons sturen naar info@sdrn.nl
We vinden het ontzettend leuk om te zien hoe het met onze rescuekanjers gaat. We bewaren alles en delen jullie mooie momenten later weer graag met elkaar.
Contact tijdens onze vakantieperiode
In verband met de vakantieperiode (30 augustus t/m 20 september) kan het zijn dat reacties via de andere contactkanalen wat langer op zich laten wachten dan jullie van ons gewend zijn.
Heb je iets dat echt spoed heeft? Dan vragen wij jullie vriendelijk om als eerste contact op te nemen met onderstaand telefoonnummer
06 274 61 913
Alvast bedankt voor jullie begrip en medewerking!
Geniet van elkaar, van jullie dobermann en van alle kleine en grote geluksmomentjes.
Tot over een paar weken… met opgeladen batterijen!
Op 23 juli vertelde ik jullie mijn verhaal. Over hoe ik na 7,5 jaar ineens op zoek moest naar een nieuw thuis. Over mijn nieuwe bazin, die ondanks alles wat zij dit jaar al voor verdriet zelf had meegemaakt haar hart voor mij openzette. En over hoe wij samen aan een nieuw hoofdstuk begonnen.
Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder. En eerlijk gezegd… we hebben opnieuw behoorlijk wat meegemaakt.
Laat ik beginnen met het goede nieuws.
Jullie weten misschien nog dat mijn wang steeds dikker werd. Iedereen dacht in eerste instantie dat dit door een afgebroken kies kwam. Die kies is inmiddels verwijderd, maar tijdens de behandeling bleek helaas dat de zwelling niet door een gewoon abces werd veroorzaakt. Er werd een biopt genomen en daaruit bleek dat ik osteomyelitis heb: een chronische botontsteking.
Dat was natuurlijk behoorlijk schrikken.
De behandeling bestaat uit een stevige antibioticakuur. Gelukkig lijkt die behandeling goed aan te slaan. Mijn kaak is inmiddels duidelijk minder dik geworden en ik voel me zichtbaar beter. Ik ben vrolijker, geniet meer en voorlopig krijg ik nog een extra kuur van drie weken. Daarna hopen we natuurlijk dat de ontsteking goed onder controle is.
En ondertussen? Geniet ik volop van mijn nieuwe leven.
Mijn bazin kan eigenlijk niet anders dan over mij vertellen. Ze zegt dat ik zo lief ben, zo makkelijk en dat ik eigenlijk overal mee naartoe kan. Ik kan lekker loslopen en speel met bijna iedere hond die ik tegenkom.
Kortom… ik had het ontzettend naar mijn zin.
Na alles wat mijn bazin en ik allebei hadden meegemaakt, leek het leven eindelijk weer een beetje rustig te worden.
Totdat…het noodlot opnieuw toesloeg. Maar deze keer niet bij mij, maar bij mijn bazin.
Mijn bazin was samen met een vriendin en haar dobermann onderweg in de auto toen er door toedoen van een derde een ernstig ongeluk gebeurde. Gelukkig kwam de dobermann van haar vriendin met de schrik vrij, maar mijn bazin en haar vriendin werden allebei naar het ziekenhuis gebracht.
Mijn bazin bleek acht gebroken ribben te hebben en is van top tot teen bont en blauw. En zoals ze zelf zegt: die blauwe plekken zullen de komende tijd waarschijnlijk nog alle kleuren van de regenboog krijgen. Hoelang mijn baasjes nog in het ziekenhuis moet blijven is nog niet bekend.
En toen? Toen zat ik ineens alleen thuis.
Natuurlijk werd er voor mij gezorgd en werd ik uitgelaten door haar zoon. Maar mijn bazin kan voorlopig niet met mij wandelen zoals ze dat gewend is. En omdat haar herstel waarschijnlijk nog wel een aantal weken gaat duren, moest er een oplossing komen.
Gelukkig is daar dan het SDRN rescue team.
Omdat ik via de SDRN ben herplaatst en ze mijn verhaal en van mijn bazin vanaf het begin kennen, konden zij in deze heel bijzondere situatie gelukkig direct tijdelijk voor mij inspringen.
Op 21 augustus stonden er twee lieve dames bij mij voor de deur.
Ik mocht mee. Ik moet eerlijk zeggen… die autorit vond ik best een beetje spannend, en duurde naar mijn idee best lang, al bleek dat later maar een uurtje te zijn. Ik wist natuurlijk helemaal niet waar ik naartoe ging.
Maar eenmaal aangekomen veranderde dat al snel.
Ik werd vrolijk begroet door twee andere dobers. Ik mocht rustig het huis bekijken en alles besnuffelen. En nog geen uurtje later mocht ik alweer mee voor een heerlijke wandeling in het park en heb direct een heerlijke plons gemaakt in het water.
Kijk… toen begon ik het allemaal wel te begrijpen. Hier komt het voorlopig ook wel goed. Mijn eten smaakt precies hetzelfde als thuis. En inmiddels heb ik ontdekt dat de bank hier ook heerlijk zacht ligt.
Dus ja… ik red me wel. En het allerbelangrijkste? Mijn bazin hoeft zich geen zorgen om mij te maken. Ik zit veilig.
Zij mag nu herstellen. En zodra mijn bazin weer voldoende hersteld is en weer goed voor mij kan zorgen? Dan ga ik gewoon weer naar huis. Naar mijn bazin.
Want hoe fijn ik het hier ook heb…zij is mijn mens.
Het leven heeft ons de afgelopen maanden behoorlijk op de proef gesteld. Mijn zoektocht naar een nieuw thuis, mijn problemen met mijn kaak en de diagnose chronische botontsteking… en nu het ongeluk van mijn bazin.
Maar misschien is dat ook wat we inmiddels hebben geleerd. Dat je niet altijd weet wat morgen brengt. Dat het soms ineens helemaal anders loopt. Maar ook dat je er niet alleen voor hoeft te staan.
Dankzij de lieve mensen die de SDRN steunen, konden zij mij nu veilig en kosteloos ophalen en tijdelijk onderbrengen. Voor mij betekent dat geen afscheid, maar gewoon even een ander mandje totdat mijn eigen bazin weer sterk genoeg is om mij terug te halen. En daar ben ik ontzettend blij mee.
Ik ga hier ondertussen lekker wandelen, spelen, eten, slapen en natuurlijk mijn tijdelijke gastgezin een beetje om mijn pootje winden. En dat gezin beaamt inmiddels de woorden van mijn bazin: “Ziva is super lief, super makkelijk en sociaal”.
En zodra mijn bazin weer klaar is voor mij? Dan pakken we samen de draad weer op.
Want één ding weet ik inmiddels heel zeker: Dit hoofdstuk is nog lang niet afgelopen.
Weet je nog? Een maandje geleden vertelde ik jullie over mijn herplaatsingsavontuur. Toen stonden stap één en twee bovenaan het lijstje van mijn nieuwe baasjes:
Stap één: aankomen in gewicht. Stap twee: rust, regelmaat en landen in mijn nieuwe thuis.
Nou… daar is inmiddels heel hard aan gewerkt!
Mijn nieuwe baasjes zijn ontzettend blij met mij. Ze zeggen dat ze een fantastische hond aan mij hebben en ze zijn de SDRN dan ook enorm dankbaar dat alles zo snel en zorgvuldig bij elkaar is gekomen.
En dat aankomen? Daar is hard aan gewerkt. De cijfers op de weegschaal kruipen gelukkig steeds verder omhoog. Ik ben er nog niet helemaal, maar het verschil begint steeds duidelijker te worden. Waar ik eerst nog een lijs op hoge poten was, begint er langzaam steeds meer hond aan mij te komen. 😂
Met mijn goede eetlust, de juiste verzorging en hoe ik nu groei, weten mijn baasjes eigenlijk wel zeker dat ik straks gewoon een flinke bonk hond ben!
En stap twee? Ook die gaat hartstikke goed. Ik heb mijn nieuwe plek gevonden, weet inmiddels dat deze mand echt van mij is en begin steeds meer mijn draai te vinden. Ik voel me veilig, krijg vertrouwen en leer mijn baasjes steeds beter kennen.
En dan… komt langzaam stap drie om de hoek kijken.
Samen op avontuur!
Steeds meer ontdekken, nieuwe wandelingen maken, samen trainen, nieuwe dingen leren en vooral genieten van alles wat het leven nog voor mij in petto heeft.
En daar hoort binnenkort nog iets heel bijzonders bij: mijn eerste vakantie samen met mijn nieuwe baasjes!🏖️
Ik doe het goed. Echt goed. En mijn baasjes? Die zijn apetrots op mij. ❤️
Bedankt dat jullie ervoor hebben gezorgd dat mijn verhaal op de juiste plek verder mocht gaan.
Dus namens mij en mijn baasjes een hele warme groet
Fijn weekend dobermannvrienden
Enne… over een tijdje kom ik nog wel even laten zien hoeveel bonkhond ik inmiddels ben geworden. 😉
Ik was nog maar kort bij mijn eerste baasjes toen bleek dat zij door gezondheidsproblemen de zorg voor mij niet konden dragen. Daarom deden zij een beroep op de SDRN en werd er voor mij een gastgezin gezocht. Daar mocht ik verblijven totdat er voor mij een nieuw en definitief thuis gevonden zou worden.
Wauw… wat heb ik daar genoten! Van alle aandacht, de liefde en natuurlijk de gezelligheid van de andere honden. Maar ik heb er in korte tijd ook ontzettend veel geleerd.
Mijn bench werd mijn veilige haven en rustplek. Ik leerde al een beetje alleen zijn en ontdekte dat mijn behoefte buiten doen toch echt de bedoeling is. Natuurlijk heb ik nog weleens een ongelukje, maar hé… ik ben nog jong! En van de volwassen honden kreeg ik ondertussen ook een aantal wijze lessen mee.
Al snel werd voor het rescue team duidelijk dat ik een ontzettend lief meisje ben, maar ook eentje met een behoorlijk pittig karakter. En als ik mijn dolle buien had? Dan was ik gewoon een echte Bo Tornado 2.0!
Na een periode van observeren en leren begon de zoektocht naar de allerbeste match voor mij.
En wat waren er veel mensen die mij een thuis wilden geven! Mega veel mooie reacties kwamen binnen. Maar ja… ik ben natuurlijk niet in stukjes te verdelen. Eén Bo is één Bo, en iedereen een beetje tevreden houden werkt nu eenmaal niet.
Dus ging het rescue team niet voor de eerste de beste plek, maar voor de plek die echt bij míj zou passen.
En toen mochten mijn toekomstige baasjes kennismaken.
Het voelde aan alle kanten goed. Dus werd de knoop doorgehakt: ik mocht gaan verhuizen!
Naar een plek waar mijn baasjes helemaal klaarstaan om mijn opvoeding verder op zich te nemen. Een plek waar ze kunnen genieten van mijn soms ontzettend stoute streken, maar waar ze ook mijn enorme knuffelgehalte weten te waarderen.
Natuurlijk was het voor mij weer even wennen. Alweer een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe gewoontes… maar wat doe ik het goed!
Mijn baasjes en het rescue team zijn ontzettend trots op mij. Ik laat zien dat alle aandacht, liefde en begeleiding in mijn gastgezin echt zijn vruchten heeft afgeworpen.
En mijn nieuwe baasjes zeggen het zelf: “We kunnen zien dat er echt met aandacht met Bo gewerkt is.” En daar word ik natuurlijk best een beetje trots van.
Mijn leven begon misschien anders dan gedacht, maar uiteindelijk heeft het mij precies gebracht waar ik moest zijn.
Bij mijn eigen baasjes. Mijn eigen thuis. Mijn eigen mensen.
En vanaf hier? Vanaf hier begint mijn volgende avontuur…
Maar wees gerust, jullie zijn nog niet van mij af! WJullie gaan in de toekomst zeker nog van mij horen. Al is het maar om af en toe even te shinen in een warme groet en jullie te laten weten hoe het met mij gaat.
Tja mensen… ik hoorde iets over een oproep voor vakantieverhalen en vakantiekiekjes. Maar kom je alleen in beeld als je op een luxe vakantiebestemming bent? Lekker is dat!
Ik ben gewoon een ontzettend gelukkige kerel die elke dag vakantie heeft. Gewoon lekker thuis! Mijn tuin is zo groot… daar kan menig gehuurd vakantiehuisje nog een puntje aan zuigen.
Overdag houd ik het lekker koel binnen en zodra de avond valt, is het tijd voor mijn favoriete bezigheid: samen met mijn bal ravotten. Eigenlijk heb ik dan veel te weinig tijd voor foto’s, maar vooruit… mijn baasje was een keertje snel genoeg.
En stiekem? Ik vind het natuurlijk geweldig leuk om toch even te shinen in de warme groet. 😎
Contact tijdens onze vakantieperiode 
Heb je iets dat echt spoed heeft? Dan vragen wij jullie vriendelijk om als eerste contact op te nemen met onderstaand telefoonnummer
06 274 61 913
