Een warme groet van Viper.

Lieve dober en sdrnfans, ik heb fantastisch nieuws. Mijn zoektocht is voorbij… ik mag bij mijn baasjes blijven!

Eind maart begon mijn zoektocht naar een nieuw thuis. Best bijzonder eigenlijk, want aan liefde heeft het mij nooit ontbroken. Mijn voerbak was altijd gevuld, mijn mandje stond op een fijn plekje en mijn baasjes deden alles wat ze konden om goed voor mij te zorgen. Toch veranderde er iets. Door gezondheidsproblemen werd het voor mijn baas steeds moeilijker om mij de begeleiding te geven die ik nodig heb. Dat lag niet aan hem en ook niet aan mij, maar de spanning die daardoor ontstond, had wel invloed op ons allebei.

Ik ben een hond die haarfijn aanvoelt hoe iemand zich voelt. Waar ik vroeger het liefst dicht tegen mijn baas aan stond, merkte ik steeds vaker dat hij zich in bepaalde situaties onzeker en gespannen voelde. En juist die spanning vond ik lastig. Als er onverwacht iemand het erf op kwam of als er ineens haast of onrust ontstond, wist ik soms niet goed hoe ik daarmee om moest gaan. Helaas reageerde ik dan weleens verkeerd en kon ik happen of snappen richting mijn baas. Dat zorgde ervoor dat hij bang voor mij werd, en dat is natuurlijk voor niemand een fijne situatie.

Het bijzondere is dat ik dit gedrag nooit liet zien richting de bazin of de volwassen kinderen die regelmatig over de vloer komen. Als de bazin thuis was, verliep alles eigenlijk heel ontspannen en was ik gewoon de vrolijke clown die ik van nature ben. Maar als mijn baas er alleen voor stond, werd de zorg voor mij simpelweg te zwaar.

Wanneer de bazin van huis moest, verbleef ik daarom tijdelijk in een zeer ruime buitenkennel. Niet als straf, maar om rust en veiligheid voor iedereen te creëren. Toen er vervolgens een vakantie aankwam waarbij ik een week alleen met mijn baas zou zijn, besloten mijn baasjes samen met de rescue dat het verstandiger was om mij tijdelijk naar een hondenpension te brengen.

Ik zal eerlijk zijn… de eerste dagen vond ik daar helemaal niks aan. Nieuwe mensen, nieuwe geuren, een andere omgeving… ik vroeg me echt af waar mijn baasjes gebleven waren. Maar al snel gebeurde er iets bijzonders. De spanning zakte langzaam uit mijn lijf en ik liet steeds meer zien wie ik eigenlijk ben: een grote, vrolijke clown met een gouden karakter. Dat zagen ze in het pension ook. Regelmatig hoorde ik ze zeggen: “Wat ben jij toch een geweldig leuke hond.” En telkens vertelden ze me dat mijn baasjes naar me vroegen, me misten en hoopten dat alles goed met me ging. Dat deed me meer dan ik kan uitleggen.

Omdat er kort na die vakantie alweer een volgende vakantie gepland stond, werd in goed overleg besloten om mij tussendoor niet naar huis te halen. Achteraf gezien bleek dat misschien wel de beste beslissing die we hadden kunnen nemen. Terwijl ik in het pension steeds meer ontspande, kregen mijn baasjes thuis ook de ruimte om even op adem te komen. We konden allemaal een beetje landen. En geloof me… ik miste hen verschrikkelijk. Maar zij misten mij net zo hard.

Nog voordat mijn zoektocht naar een nieuw thuis begon, was er op verzoek van de SDRN al een gedragstherapeute langs geweest om mij te observeren en een passend herplaatsingsprofiel op te stellen. Gelukkig bleef het niet alleen bij observeren, want mijn baasjes kregen toen al allerlei praktische handvatten om mee aan de slag te gaan totdat de juiste match zich zou aan melden.

En toen was het eindelijk zover. Mijn baasjes kwamen me ophalen. Mensen, wat was ik blij! Mijn staart wist niet hoe hard hij moest kwispelen en volgens mij straalden mijn baasjes minstens zo hard als ik.

Thuis bleek er wel het een en ander veranderd. Er waren nieuwe regels. Meer duidelijkheid. Meer structuur. In het begin dacht ik nog: “Hé, wat krijgen we nou?” Handvatten die ze eerder kregen, leuk maar ze werden wel ineens streng ingezet. Maar inmiddels weet ik dat juist dat is wat ik nodig heb. Het geeft mij rust, duidelijkheid en vertrouwen. En hoe fijner ik mij voel, hoe meer ontspanning er ook bij mijn baasjes terugkomt. We begrijpen elkaar weer veel beter en dat voelt ontzettend goed.

Laatst hoorde ik de bazin bellen met het SDRN-team. Ik lag natuurlijk heel toevallig in de buurt… een hond hoort nu eenmaal alles. Toen hoorde ik de mooiste woorden die ik me kon wensen.

“Viper mag van de site af. Hij blijft gewoon bij ons.”

Nou… mijn hart maakte een sprongetje. Mijn zoektocht is voorbij. Ik hoef nergens meer naartoe. Ik ben gewoon thuis.

Namens mijn baasjes en namens mij wil ik het team van de rescue, de lieve gedragstherapeute en de topper van een vrouw bij het hondenpension bedanken.  Jullie hebben ons iets heel waardevols gegeven. Tijd om de spanning los te laten, tijd om elkaar te missen en tijd om met een frisse blik opnieuw te beginnen.

Soms heb je even afstand nodig om te beseffen hoeveel je eigenlijk bij elkaar hoort. En dat hebben wij ontdekt.

Dus nee… ik zoek geen nieuw mandje meer. Die van mij staat gewoon weer op mijn vertrouwde plekje.

Fijn weekend dobermannvrienden