Jullie kennen mij vast nog wel….

Op 23 juli vertelde ik jullie mijn verhaal. Over hoe ik na 7,5 jaar ineens op zoek moest naar een nieuw thuis. Over mijn nieuwe bazin, die ondanks alles wat zij dit jaar al voor verdriet zelf had meegemaakt haar hart voor mij openzette. En over hoe wij samen aan een nieuw hoofdstuk begonnen.

Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder. En eerlijk gezegd… we hebben opnieuw behoorlijk wat meegemaakt.

Laat ik beginnen met het goede nieuws.

Jullie weten misschien nog dat mijn wang steeds dikker werd. Iedereen dacht in eerste instantie dat dit door een afgebroken kies kwam. Die kies is inmiddels verwijderd, maar tijdens de behandeling bleek helaas dat de zwelling niet door een gewoon abces werd veroorzaakt. Er werd een biopt genomen en daaruit bleek dat ik osteomyelitis heb: een chronische botontsteking.

Dat was natuurlijk behoorlijk schrikken.

De behandeling bestaat uit een stevige antibioticakuur. Gelukkig lijkt die behandeling goed aan te slaan. Mijn kaak is inmiddels duidelijk minder dik geworden en ik voel me zichtbaar beter. Ik ben vrolijker, geniet meer en voorlopig krijg ik nog een extra kuur van drie weken. Daarna hopen we natuurlijk dat de ontsteking goed onder controle is.

En ondertussen? Geniet ik volop van mijn nieuwe leven.

Mijn bazin kan eigenlijk niet anders dan over mij vertellen. Ze zegt dat ik zo lief ben, zo makkelijk en dat ik eigenlijk overal mee naartoe kan. Ik kan lekker loslopen en speel met bijna iedere hond die ik tegenkom.

Kortom… ik had het ontzettend naar mijn zin.

Na alles wat mijn bazin en ik allebei hadden meegemaakt, leek het leven eindelijk weer een beetje rustig te worden.

Totdat…het noodlot opnieuw toesloeg. Maar deze keer niet bij mij, maar bij mijn bazin.

Mijn bazin was samen met een vriendin en haar dobermann onderweg in de auto toen er door toedoen van een derde een ernstig ongeluk gebeurde. Gelukkig kwam de dobermann van haar vriendin met de schrik vrij, maar mijn bazin en haar vriendin werden allebei naar het ziekenhuis gebracht.

Mijn bazin bleek acht gebroken ribben te hebben en is van top tot teen bont en blauw. En zoals ze zelf zegt: die blauwe plekken zullen de komende tijd waarschijnlijk nog alle kleuren van de regenboog krijgen. Hoelang mijn baasjes nog in het ziekenhuis moet blijven is nog niet bekend.

En toen? Toen zat ik ineens alleen thuis.

Natuurlijk werd er voor mij gezorgd en werd ik uitgelaten door haar zoon. Maar mijn bazin kan voorlopig niet met mij wandelen zoals ze dat gewend is. En omdat haar herstel waarschijnlijk nog wel een aantal weken gaat duren, moest er een oplossing komen.

Gelukkig is daar dan het SDRN rescue team.

Omdat ik via de SDRN ben herplaatst en ze mijn verhaal en van mijn bazin vanaf het begin kennen, konden zij in deze heel bijzondere situatie gelukkig direct tijdelijk voor mij inspringen.

Op 21 augustus stonden er twee lieve dames bij mij voor de deur.

Ik mocht mee. Ik moet eerlijk zeggen… die autorit vond ik best een beetje spannend, en duurde naar mijn idee best lang, al bleek dat later maar een uurtje te zijn. Ik wist natuurlijk helemaal niet waar ik naartoe ging.

Maar eenmaal aangekomen veranderde dat al snel.

Ik werd vrolijk begroet door twee andere dobers. Ik mocht rustig het huis bekijken en alles besnuffelen. En nog geen uurtje later mocht ik alweer mee voor een heerlijke wandeling in het park en heb direct een heerlijke plons gemaakt in het water.

Kijk… toen begon ik het allemaal wel te begrijpen. Hier komt het voorlopig ook wel goed. Mijn eten smaakt precies hetzelfde als thuis. En inmiddels heb ik ontdekt dat de bank hier ook heerlijk zacht ligt.

Dus ja… ik red me wel. En het allerbelangrijkste? Mijn bazin hoeft zich geen zorgen om mij te maken. Ik zit veilig.

Zij mag nu herstellen. En zodra mijn bazin weer voldoende hersteld is en weer goed voor mij kan zorgen? Dan ga ik gewoon weer naar huis. Naar mijn bazin.

Want hoe fijn ik het hier ook heb…zij is mijn mens.

Het leven heeft ons de afgelopen maanden behoorlijk op de proef gesteld. Mijn zoektocht naar een nieuw thuis, mijn problemen met mijn kaak en de diagnose chronische botontsteking… en nu het ongeluk van mijn bazin.

Maar misschien is dat ook wat we inmiddels hebben geleerd. Dat je niet altijd weet wat morgen brengt. Dat het soms ineens helemaal anders loopt. Maar ook dat je er niet alleen voor hoeft te staan.

Dankzij de lieve mensen die de SDRN steunen, konden zij mij nu veilig en kosteloos ophalen en tijdelijk onderbrengen. Voor mij betekent dat geen afscheid, maar gewoon even een ander mandje totdat mijn eigen bazin weer sterk genoeg is om mij terug te halen. En daar ben ik ontzettend blij mee.

Ik ga hier ondertussen lekker wandelen, spelen, eten, slapen en natuurlijk mijn tijdelijke gastgezin een beetje om mijn pootje winden. En dat gezin beaamt inmiddels de woorden van mijn bazin: “Ziva is super lief, super makkelijk en sociaal”.

En zodra mijn bazin weer klaar is voor mij? Dan pakken we samen de draad weer op.

Want één ding weet ik inmiddels heel zeker: Dit hoofdstuk is nog lang niet afgelopen.

Wordt vervolgd