Hallo allemaal, daar ben ik weer!

Misschien eerst even een korte terugblik. In mijn vorige verhaal vertelde ik jullie dat ik sinds 29 augustus bij de SDRN verblijf. Bij mijn komst was al bekend dat er medisch het nodige speelde. Ik plaste ontzettend veel, stond eigenlijk de hele dag aan en kwam in het begin niet zo lekker aan in gewicht. Inmiddels weten we dat ik Giardia en een blaasontsteking heb gehad en ben ik volop bezig met mijn herstel daarvan.

Maar goed… genoeg teruggekeken, want op 25 september stond er weer een afspraak bij de dierenarts op mijn agenda.

En laten we beginnen met het redelijk goede nieuws!

Mijn bloedwaarden zijn verbeterd! De ontstekingswaardes zijn gedaald en zowel mijn rode als witte bloedlichaampjes zijn gestegen. Dat zijn in ieder geval mooie ontwikkelingen om mee te nemen.

Maar omdat ik nog steeds ontzettend veel plas en eerder een blaasontsteking heb gehad, wilden ze mijn urine opnieuw goed onderzoeken. Daarom werd besloten om een blaaspunctie te doen. Daarbij wordt de urine rechtstreeks uit de blaas gehaald, zodat deze zo zuiver mogelijk onderzocht kan worden op bacteriën.

En omdat we toch bezig waren, kreeg ik ook een echo van mijn blaas en buik.

Tja… en toen kwam er tijdens die echo ineens iets naar voren wat niemand had verwacht.

De dierenarts herkende het beeld en dacht direct aan een Pelvic Bladder, oftewel een bekkenblaas. Bij een reu betekent dit dat de urineblaas veel verder naar achteren ligt dan normaal en deels in het bekkenkanaal ligt, in plaats van in de buikholte. Door die afwijkende ligging kan de plasbuis korter zijn en kan ook de werking van de sluitspier worden beïnvloed. Dit kan leiden tot problemen met het ophouden van urine, urineverlies of juist problemen met het goed uitplassen van de blaas.

Het lijkt hierbij te gaan om een aangeboren anatomische afwijking, maar ook dat moet nog verder worden beoordeeld. Wat deze afwijkende ligging bij mij precies betekent en of dit inderdaad de verklaring is voor mijn enorme plasdrang en plasproblemen, moet verder worden onderzocht.

De dierenarts herkende het beeld, maar gaf eerlijk aan hier zelf onvoldoende ervaring mee te hebben om ons al goed te kunnen vertellen wat dit voor mij betekent. Daarom wilde ze eerst mijn echo-beelden overleggen met een uroloog, voordat er richting het SDRN team verdere informatie of conclusies worden uitgesproken.

Ook het afnemen van mijn urine bleek daardoor nog een hele uitdaging. Omdat mijn blaas zo diep in mijn bekken ligt, was er een langere naald nodig dan normaal.

Maar weet je wat? Mijn pleegbaasjes stonden gewoon naast me en bleven bij me. Daardoor bleef ik eigenlijk best rustig en heb ik keurig meegewerkt aan het hele onderzoek.

Mijn pleegbaasjes waren hartstikke trots op mij. Maar eerlijk gezegd? Ik was zelf ook best een beetje trots op mezelf.

En zo zijn we vrijdag, met het weekend voor de boeg, weer naar huis gegaan. Met heel veel nieuwe vragen dus… en eigenlijk nog maar weinig antwoorden.

We moeten daarom toch echt weer even ons geduld uit de onderste la halen. Eerst moet de dierenarts de echo-beelden bespreken met een uroloog en wachten op de nieuwe urine uitslagen. We verwachten dat er een doorverwijzing naar een uroloog zal volgen. Pas daarna weten we hopelijk meer over mijn bijzondere blaas, wat dit precies voor mij betekent en welke stappen we daarna kunnen gaan zetten.

Voor de SDRN is dat wachten natuurlijk best lastig. Als je weet dat er iets aan de hand is, wil je het liefst meteen weten wat er precies speelt en vooral wat je eraan kunt doen. Maar soms moeten eerst alle puzzelstukjes op tafel liggen voordat je weet hoe de puzzel in elkaar past.

En gelukkig was er zaterdag ook gewoon even tijd voor iets heel anders!

Samen met mijn pleegbazinnetje ben ik op bezoek geweest bij een ander gastgezin voor een heerlijke playdate met een stel andere dobers. Jullie snappen natuurlijk wel dat dat voor mij één groot feest was! Even helemaal geen dierenartsen, onderzoeken, echo’s of moeilijke woorden… maar gewoon rennen, ravotten, spelen en lekker gek doen.

En eerlijk is eerlijk… daar ben ik toch wel heel goed in!

Dus na al die medische ontwikkelingen was het zaterdag gewoon weer even tijd om lekker Kentho te zijn. En daar heb ik met volle teugen van genoten!

Zodra we meer nieuws hebben dan gaat mijn verhaal weer verder…

Wordt vervolgd