Een warme groet van Raya

Hallo doberfans, het is begin oktober en dat is voor mij natuurlijk een prima reden om weer eens een update te doen. Want vorig jaar was voor mij de start van een zoektocht. Op 5,5-jarige leeftijd ging ik op zoek naar een nieuw thuis… en inmiddels ben ik alweer 12 maanden thuis. Echt thuis!

Samen met mijn nieuwe baasjes, die een heel groot dobermannhart hebben. Ze hebben in het verleden al meerdere keren een, hoe noem je dat ook alweer… een tweedehands Dobermann? Een Dobermann die een tweede kans nodig had, een warme mand geboden. En nu ben ik dus onderdeel van dat mooie team.

Over die mand gesproken… daar wil ik het toch even over hebben.

Toen ik hier kwam, stond er een mand die van de vorige dobermann was geweest. Ja, dat was een man hè… en ik ben toch echt een stukje groter! Dus lag ik meer buiten de mand dan erin. Mijn baasjes dachten: maatje groter dan maar!

Nou… dat werd dus een maatje veel groter.

Een mand in maat XXXL en als ik me eens lekker languit maak, steekt er nog steeds een klein stukje van mijn snuit buitenboord. Maar hé… zolang ik maar lekker lig, hoor je mij niet klagen.

Mijn baasjes zijn ontzettend gek met mij en ze kennen mij inmiddels door en door. Ze weten precies in welke situaties ik mij wel of juist niet prettig voel, wanneer ze een beetje extra moeten opletten en wanneer ik gewoon lekker mijn eigen gang kan gaan.

We zijn echt een team geworden!

Ze merkten ook dat ik soms wat stram ben. Tja… ook ik word een dagje ouder hè. Daarom krijg ik nu speciale medicatie waardoor mijn gewrichten een stuk lekkerder aanvoelen. En dat merk ik zelf ook! Ik beweeg weer een stuk soepeler en dat is natuurlijk wel zo fijn.

Dus eigenlijk kan ik maar één ding zeggen: Het gaat goed met mij. Ik ben thuis. Ik hoor erbij. En volgens mij zijn mijn baasjes minstens zo blij met mij als ik met hen.

Een hele warme dobergroet van mij, Raya

Fijn weekend dobermann vrienden