Hallo allemaal, daar ben ik weer!

We hebben inmiddels meer uitleg gekregen over wat er tijdens mijn echo naar voren is gekomen. En er is gelukkig ook al een volgende stap gezet!

Het staat inmiddels vast dat mijn blaas inderdaad veel verder naar achteren ligt dan normaal en deels in mijn bekken ligt. Dit wordt een pelvic bladder, oftewel een bekkenblaas, genoemd.

We weten inmiddels dat zo’n afwijkende ligging mogelijk operatief te corrigeren is, maar of dat bij mij ook daadwerkelijk kan en de oplossing voor mijn plasproblemen zou zijn, moet nog verder worden uitgezocht. Want… en daar zit nu precies de volgende puzzel. Het is nog niet duidelijk of mijn bekkenblaas echt de oorzaak is van al dat plassen, of dat er daarnaast nog andere anatomische dingen meespelen.

Er moet daarom onder andere goed gekeken worden naar de urethra (plasbuis), de sluitspier en de aansluiting van de blaas op de urinewegen. Ook moet worden bekeken of er bij mij nog andere afwijkingen aanwezig zijn die een rol kunnen spelen. Bij een pelvic bladder kan de anatomie van de lagere urinewegen namelijk net even anders zijn en alleen het zien van de blaas op deze plek vertelt nog niet het hele verhaal.

Maar inmiddels is er wel een volgende stap gezet.

Zoals we eigenlijk al verwachtten, kwam er een doorverwijzing naar een uroloog aan. Onze eigen dierenarts stuurt alle informatie en de echo-beelden door, zodat de specialist zich goed kan voorbereiden.

Maar ook het SDRN-team is zelf aan de slag gegaan. We hebben contact gezocht, informatie ingewonnen en daarbij natuurlijk verteld over Kentho, zijn situatie en dat hij bij ons in de opvang zit. Gelukkig konden we daardoor snel terecht bij een zeer ervaren uroloog die met ons mee wil kijken.

Op vrijdag 9 oktober kunnen we daar al terecht. Mijn echo-beelden worden daar nogmaals uitgebreid beoordeeld en we hopen natuurlijk dat we dan eindelijk een helder beeld krijgen van wat er precies bij mij aan de hand is en welke stappen we daarna kunnen zetten.

We zijn ontzettend blij dat we zo snel terechtkunnen. Want eerlijk is eerlijk… die onzekerheid en het steeds maar wachten op antwoorden begint behoorlijk aan ons te knagen.

Maar voor nu hebben we in ieder geval een datum, een specialist en weer een volgende stap. En daar zijn we heel dankbaar voor.

En zodra we meer weten, gaan we hier natuurlijk gewoon verder met mijn verhaal.