7 mei 2025, de vierde keer…. dat Luna haar zoektocht naar een nieuwe mand moest opstarten. Weer een verhuizing in het vooruitzicht, weer een nieuwe omgeving, weer nieuwe mensen. Maar Luna is een dame die zich niet zomaar uit het veld laat slaan en bleef vol vertrouwen dat het ditmaal echt goed zo komen.

Haar oproep werd als eerste verzonden naar de ingeschreven gegadigden en enkele uren later kregen wij een telefoontje. Een bekende uit ons adoptie bestand – een gegadigde met een zeer groot hart voor ons ras – twee keer eerder vond hier een dobermann via onze stichting een gouden mand… En nu zag het er naar uit dat Luna haar geluk en een geweldige toekomst bij haar tegemoet zou gaan.

Omdat het overlijden van haar vorige dobermann nog niet heel lang geleden was, waren er wel wat twijfels – niet over Luna – maar meer bij haar zelf. Is het nog te vroeg? Kan ik mijn hart volledig geven? Begrijpelijk natuurlijk. Wij hebben aangegeven ga kennismaken en voel of het goed voelt en maak dan de beslissing.

Een week later werd de eerste kennismaking gepland en deze verliep voorspoedig. Een vervolg afspraak werd gemaakt om nogmaals te checken; zijn wij de juiste match. Bij wederom een goed gevoel, de afspraak dat jij die dag dan ook mee mocht verhuizen naar je nieuwe thuis.

24 mei de grote dag; Luna op weg naar een nieuwe toekomst.

Bij een nieuwe toekomst, hoorde volgens je nieuwe baasje ook een nieuwe naam. Luna werd omgedoopt naar Soelie en de eerste update mochten we al snel ontvangen.

De eerste week waren alle nieuwe indrukken Soelie snel te veel, ondanks dat ze haar zo min mogelijk prikkels aanbod. Ze sliep veel. Maar in de tweede week kwam daar verbetering in. Het nieuwe dagritme daar voelde ze zich meer een meer vertrouwd mee. Ze begon haar dag op te starten zodra ze mij uit bed hoorde stappen met een blije kwispelmodus van haar neus tot aan haar staartpunt.  

Flink wat vorderingen in huis dus, maar buiten? Daar heeft Soelie nog wat te leren, vertelde de bazin met een glimlach. Wandelen aan de riem en aandacht voor de baas is een taak die we samen geduldig moeten gaan aanpakken om daar verbeteringen in aan te brengen. In de tuin blijkt Soelie een geboren landschapsarchitect… met een heel eigen visie – niets is veilig voor haar creatieve poten. Daarom voorlopig: ook geen tuin zonder toezicht. Maar eerlijk is eerlijk, zelfs na een ’tuinrenovatie’ kan ik onmogelijk boos blijven op haar.. De mooie meid tovert toch telkens weer een glimlach op mijn gezicht.

Soelie is misschien niet perfect – maar wie is dat wel? Eén ding is zeker: haar vierde kans heeft ze dik verdiend. Ik hoop haar nog lang aan mijn zijde te hebben.

Welkom thuis, Soelie.

Wordt vervolgd