Op 5 maart is Axel overgedragen aan de SDRN.

Zijn baasjes hebben ruim twee jaar lang alles gedaan om hem te helpen met zijn huid- en allergieproblemen. Er zijn onderzoeken geweest, behandelingen geprobeerd, verschillende voedingen getest en veel medicatie ingezet… maar helaas zonder het gewenste resultaat.

Naast alle liefde, zorg en zorgen, liepen uiteindelijk ook de maandelijkse kosten steeds verder op. Met ontzettend veel verdriet moesten zij daarom een beslissing nemen die niemand ooit wil maken.

Maar voor Axel kwam er gelukkig een heel mooi nieuw begin…

Axel mocht naar een gastgezin, waar we zijn klachten vanuit een andere invalshoek zijn gaan aanpakken: een meer holistische benadering, met onder andere aangepaste vers vlees voeding en Chinese kruiden.

En Axel? Die dacht vermoedelijk vooral: “Prima plan allemaal, maar waar staat hier de bank?” Daarna volgde al snel het voeteneind van het bed van zijn tijdelijke bazin. En waar wij hadden gehoord dat meneer nog nooit met zijn grote teen in het water was geweest, kregen we ineens updates dat hij samen met zijn inmiddels nieuwe hondenvrienden het spartelen in het water had ontdekt.
Jawel hoor, Axel bleek gewoon een verborgen waterrat met een iets te late introductie.

Niet alleen mentaal ging het ontzettend goed met hem, ook lichamelijk zagen we mooie veranderingen. Zijn ontlasting verbeterde, zijn huid en vacht zagen er beter uit en in zijn logboek werden nog maar nauwelijks krabmomenten genoteerd.

Natuurlijk is het nog wat vroeg om al te hard te juichen. We willen niet meteen doen alsof hij morgen een shampoo-commercial gaat opnemen, maar de eerste resultaten zijn absoluut veelbelovend.

En toen hadden we op 26 maart een evaluatiegesprek over de vorderingen van Axel zijn vooruitgang en met ook de vraag: kunnen we voorzichtig gaan inzetten op de zoektocht naar zijn echte thuis?

Nou… Dat gesprek over een mogelijke zoektocht duurde ongeveer twee seconden. Zijn pleegbaasje had haar antwoord namelijk al lang klaar: “Hij gaat dus helemaal nergens meer naartoe. Hij heeft mijn hart gestolen… eigenlijk al vanaf dag twee.”

Stiekem wisten wij dat natuurlijk al een beetje. En heel eerlijk? We hoopten ook op precies dit antwoord.

Ze heeft alle vertrouwen in Axel, weet van zijn huidproblemen af en zet samen met ons het traject rondom voeding en ondersteuning gewoon voort.

En dus kunnen we met veel blijdschap zeggen: Axel heeft zijn gouden mandje gevonden. Precies daar… waar hij stiekem zelf allang besloten had te blijven.

Jullie gaan zeker nog meer over hem horen, maar vanaf nu niet meer vanuit de opvang… maar vanuit zijn échte thuis.

Wordt vervolgd