Een warme groet van Guus

Sinds september 2025 woon ik bij mijn nieuwe baasjes. En eerlijk? Ik heb het hier prima voor elkaar. In het begin moest ik wel even wennen. Niet aan het huis, niet aan de mensen, die waren meteen goed, maar aan… tja… twee vreemde wezens die hier al rond liepen.

Mijn eerste gedachte was: wat zijn dat voor dobermanns met hele korte pootjes?
Ze bewogen als echte waakhonden, keken me streng aan, maar kwamen nog geen halve meter boven de grond uit.

Blijkt dus dat ze teckels heten.

Zij vonden mij trouwens helemaal niet raar. Blijkbaar kenden ze al een type hond dat op mij leek, maar dan… zeg maar… een stuk hoger op de poten. Volgens hen ben ik gewoon de XL-versie van hun soort.

In het begin hield ik me nog een beetje op de achtergrond. Maar dat is inmiddels verleden tijd. Tegenwoordig zijn we bijna overal met z’n drieën. Als er iets te doen is, te waken is, te snacken is dan staan de korte brigade en de lange brigade gewoon samen paraat.

Mijn baas is mijn alles, dat mag duidelijk zijn. Maar ook voor de vrouw des huizes en hun dochter doe ik alles. Als het moet ga ik voor ze door het vuur. Al zeggen ze hier thuis dat ik eigenlijk gewoon een vriendelijke reus ben.

En eerlijk gezegd… hebben ze daar waarschijnlijk gelijk in.

Fijn weekend dobermannvrienden