Op 12 maart deed mijn baasje bij de SDRN een verzoek tot hulp bij mijn herplaatsing. Mijn baasje kampte met gezondheidsproblemen. Al geruime tijd werd hij bijgestaan door zijn ouders, maar ook zij konden de zorg voor mij niet meer goed aan. Ik verdiende meer dan dat zij mij nog konden bieden. Daarom zijn ze heel dapper geweest en hebben ze hulp gezocht, in het belang van mijn welzijn.

Bij de rescue voelden ze al snel aan dat het voor zowel mij als mijn baasjes niet te lang meer moest duren voordat ik naar een nieuwe plek zou verhuizen.

“We gaan direct aan de slag,” ving mijn brein op.
Ik dacht zelf eerst nog dat dat misschien betekende: extra wandelen, snacks regelen of een nieuw kleed uitzoeken. Maar nee … ze bedoelden serieus werk.

Achter de schermen gingen ze aan de slag met hun bestand van mensen die openstaan om een dober een nieuwe toekomst te bieden. Er werd nagedacht, overlegd, rondgebeld… en toen ineens weer telefoon naar mijn baasje.

Ze hadden al iemand gevonden. En niet zomaar iemand. Deze mensen wilden graag meer over mij weten en snel langskomen, samen met hun dobermanndame Dhani, die in oktober 2025 via de SDRN ook een nieuw mandje had gekregen.

En geloof me: als je als dober op “sollicitatiegesprek” moet, is het toch prettig als er al een soort collega aanwezig is.

Binnen no time stonden ze hier op de stoep. Zowel ik als mijn baasje waren toch wel een beetje overdonderd. Ik bedoel: ineens vreemde mensen in huis, een andere dober erbij, spanning in de lucht… dat is nogal wat. Maar dat gevoel zakte gelukkig snel weg. Want wat een lieve mensen…en wat een leuke, charmante en pittige dame hadden ze meegenomen.

Ik voelde met heel mijn lijf: dit voelt goed. En dat zegt wat, want wij dobers voelen dingen meestal eerder dan de rest van de wereld.

Mijn baasje wilde natuurlijk niet direct afscheid nemen en wilde ook graag weten hoe mijn nieuwe thuis eruit zou komen te zien. Dus werd afgesproken dat iedereen zich nog even kon voorbereiden op de verhuizing en werd er voor een week later een datum geprikt.

Voor mij dus geen openbare zoekactie, maar een herplaatsing waarbij iedereen wist dat dit in mijn belang de beste keuze was.

En inmiddels verblijf ik alweer even in mijn nieuwe thuis.

De eerste dagen waren echt wel pittig. Nieuwe mensen, nieuwe regels, nieuwe geuren, nieuw ritme, nieuw bed, nieuwe tuin… mijn interne systeem draaide ongeveer op 37 geopende tabbladen tegelijk.

Maar ik krijg hier veel rust en aandacht van mijn baasjes. En Dhani? Die heeft mij keurig wegwijs gemaakt door het huis en de tuin. Een soort privé-rondleiding.

Inmiddels spelen we heerlijk doldwaas samen. Vooral op de bank is het groot feest. Rollen, stoeien, kussens eraf, poten overal, niemand veilig… gewoon complete Dobermann-chaos.

Natuurlijk worden we ook wel eens tot de orde geroepen. Want ja… dobers gaan graag door totdat ze letterlijk omvallen en dan nog denken: één rondje kan best nog. En nee, dat is dus niet de bedoeling.

Ik zit nog midden in mijn wenfase.
Dan zijn te veel prikkels, te hard gaan of compleet uit je plaat op enthousiasme gewoon niet zo handig. Het kan er misschien allemaal heel gezellig uitzien, maar juist nu zijn regelmaat, rust en duidelijkheid ontzettend belangrijk voor mij. Ik hoor dat allemaal aan en denk dan: ja oké, jullie hebben een punt… irritant, maar wel een punt. Dus ik ga lekker mee in die flow.

En eerlijk? Ik voel me al goed thuis. En ik weet dat dat alleen nog maar beter gaat worden.

Oh… en mijn baasjes hebben mij ook een nieuwe naam gegeven. Strijder vonden ze heel mooi, maar hun motto was: je hoeft niet meer te strijden voor een nieuw thuis. Dat is er nu. Dus werd het: Trike. Stevig, stabiel en lekker eigenwijs op drie wielen. Eigenlijk best passend dus.

Over een tijdje kom ik weer bij jullie terug met meer nieuws.
Voor nu gaan we hier gewoon rustig verder met mooie stappen vooruit…zonder haast, maar mét potentie voor totale bankvernietiging.

Wordt vervolgd