23 januari 2016 – 19 juni 2026

Op 5 oktober 2024 kwam jij op ruim 8,5 jarige leeftijd in ons leven.

Al heel lang droomde ik van een tweede dobermann. Ik zag het helemaal zitten, maar mijn vrouw was steeds niet over te halen en zag overal beren op de weg. Daardoor werd die droom telkens uitgesteld. Tot die ene dag. We waren samen onderweg naar het ziekenhuis omdat ik geopereerd moest worden. Onderweg kwam er een mailtje van de SDRN binnen: “Senna zoekt een nieuw thuis.”

Ik las het bericht in de auto en liet, zoals zo vaak, de foto’s zien aan mijn vrouw. Tot mijn grote verbazing zei ze: “Wat een leukerd. Dit durf ik wel aan.”

Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling. Terwijl ik thuis nog herstelde van mijn operatie, kwam jij ons gezin binnengewandeld.

En wat zijn we blij dat je dat deed.

Vanaf de eerste dag werd je met open armen ontvangen. De liefde voor jou spatte ervan af. Ook onze dobermann Joep was al snel gecharmeerd van jou, ondanks dat jij hem regelmatig liet weten wie er de baas was. En wat kon jij hem slim bespelen. Jij rende blaffend naar het hek, Joep erachteraan, en voordat hij het wist lag ook zijn kluif tussen jouw pootjes. Simpelweg omdat hij er keer op keer in trapte dat jij vals alarm gaf aan het hek. Het was typisch Senna: slim, eigenwijs en gezegend met een flinke dosis charme.

Samen renden jullie door de wei achter ons huis, lagen urenlang te genieten in de veranda en als het te koud werd, zorgde ik ervoor dat de kachel aan ging. Gewoon omdat jij dat verdiende.

Maar naast alle mooie momenten waren er ook heel erg veel zorgen.

Je artrose speelde al heel kort na jou komst bij ons op en regelmatig gingen we daarom naar een orthomanuele dierenarts om je zo comfortabel mogelijk te houden. Daarna kwam de tumor aan je voet. Die werd verwijderd, maar bleek een zeldzame vorm van kanker te zijn. Naast dat het je meerdere malen lukte om de hechtingen eruit te halen, ontstonden er rare nieuwe openplekken op je pootje. Ondertussen ontdekten we ook dat je hartje niet optimaal werkte.

Toch gaf jij nooit op.

Keer op keer vocht je jezelf terug. Soms kostte het weken, soms maanden en ontelbare dierenartsbezoeken, maar steeds zagen we dat sprankeltje in jouw ogen weer terugkomen. Dan genoot je opnieuw van het leven, van Joep, van de tuin en van de zon op je vacht.

Tot die dag waarop je ineens bloed uit je neus verloor.

Opnieuw begon het medische traject. Onderzoeken, specialisten en uiteindelijk zelfs een CT-scan. Daar kwam het antwoord waar niemand op hoopte: kanker in de neus. De prognose was slecht.

We besloten nog een tijdje samen van de dagen te genieten. Met prednison kreeg je wat lucht en wat extra tijd. Tijd die voor ons ontzettend waardevol was. Zeker omdat ik opnieuw voor een zware operatie stond. Mijn grootste wens was simpel: snel weer thuiskomen, zodat ik bij jou kon zijn en je kon begeleiden tijdens je laatste reis.

En dat is gelukt.

Lieve Senna, wat ben jij een ongelooflijke strijder geweest. Maar nog meer dan dat: wat hebben wij samen gestreden. Geen onderzoek was te veel, geen behandeling bleef onbenut. We hebben gevochten voor iedere mooie dag die er nog in zat.

Tot 19 juni; het moment kwam waarop jouw lijfje aangaf dat het genoeg was geweest. Dat er geen dierwaardig en pijnvrij leven meer mogelijk was.

Met pijn in ons hart hebben we je los moeten laten. We hebben jou bij ons thuis begeleid tijdens jouw laatste reis naar een pijnvrij leven en je hebt een prachtige plek gekregen in onze tuin.

We missen je verschrikkelijk.

Ja, Joep is er nog. Maar het is anders. Er staat nog maar één voerbak klaar. Er klinkt nog maar één kwispelende begroeting bij de deur. Er ligt nog maar één hond aan onze voeten. En ook Joep mist je. Zijn maatje. Zijn vriendin. Degene die hem moeiteloos zijn kluiven afhandig maakte.

Het huis is stil.

Veel te stil.

Dankjewel voor alle liefde, alle streken, alle knuffels, de 18 maanden en alle herinneringen. Dankjewel dat wij jouw thuis mochten zijn. Dat wij jou nog een stukje van jouw leven mochten begeleiden en dat jij ons leven zoveel rijker hebt gemaakt.

Rust zacht, lief meisje, onze race kip.

Senna, voor altijd geliefd. Voor altijd gemist.

Je baasjes.