Eind maart kwam je in ons gezin. Na het overlijden van jouw baasje verbleef je tijdelijk bij zijn zoon, totdat jouw weg die van ons kruiste. We namen je met liefde op en hoopten dat we jou nog een paar mooie jaren mochten geven.
Helaas liep het anders.
Net 7 jaar geworden en 12 weken in ons gezin.
Met het warme weer had je het moeilijk, benauwd en hoesten. Je knapte weer wat op, maar gisteren werd je weer erg benauwd. De dierenarts constateerde dat je leed aan vergevorderde DCM. We hebben het waardige besluit genomen om jou te laten gaan.
Het maakt ons verdrietig dat de tijd die we samen kregen zo kort was. Toch zijn we dankbaar dat we je nog hebben mogen leren kennen.
Op 5 oktober 2024 kwam jij op ruim 8,5 jarige leeftijd in ons leven.
Al heel lang droomde ik van een tweede dobermann. Ik zag het helemaal zitten, maar mijn vrouw was steeds niet over te halen en zag overal beren op de weg. Daardoor werd die droom telkens uitgesteld. Tot die ene dag. We waren samen onderweg naar het ziekenhuis omdat ik geopereerd moest worden. Onderweg kwam er een mailtje van de SDRN binnen: “Senna zoekt een nieuw thuis.”
Ik las het bericht in de auto en liet, zoals zo vaak, de foto’s zien aan mijn vrouw. Tot mijn grote verbazing zei ze: “Wat een leukerd. Dit durf ik wel aan.”
Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling. Terwijl ik thuis nog herstelde van mijn operatie, kwam jij ons gezin binnengewandeld.
En wat zijn we blij dat je dat deed.
Vanaf de eerste dag werd je met open armen ontvangen. De liefde voor jou spatte ervan af. Ook onze dobermann Joep was al snel gecharmeerd van jou, ondanks dat jij hem regelmatig liet weten wie er de baas was. En wat kon jij hem slim bespelen. Jij rende blaffend naar het hek, Joep erachteraan, en voordat hij het wist lag ook zijn kluif tussen jouw pootjes. Simpelweg omdat hij er keer op keer in trapte dat jij vals alarm gaf aan het hek. Het was typisch Senna: slim, eigenwijs en gezegend met een flinke dosis charme.
Samen renden jullie door de wei achter ons huis, lagen urenlang te genieten in de veranda en als het te koud werd, zorgde ik ervoor dat de kachel aan ging. Gewoon omdat jij dat verdiende.
Maar naast alle mooie momenten waren er ook heel erg veel zorgen.
Je artrose speelde al heel kort na jou komst bij ons op en regelmatig gingen we daarom naar een orthomanuele dierenarts om je zo comfortabel mogelijk te houden. Daarna kwam de tumor aan je voet. Die werd verwijderd, maar bleek een zeldzame vorm van kanker te zijn. Naast dat het je meerdere malen lukte om de hechtingen eruit te halen, ontstonden er rare nieuwe openplekken op je pootje. Ondertussen ontdekten we ook dat je hartje niet optimaal werkte.
Toch gaf jij nooit op.
Keer op keer vocht je jezelf terug. Soms kostte het weken, soms maanden en ontelbare dierenartsbezoeken, maar steeds zagen we dat sprankeltje in jouw ogen weer terugkomen. Dan genoot je opnieuw van het leven, van Joep, van de tuin en van de zon op je vacht.
Tot die dag waarop je ineens bloed uit je neus verloor.
Opnieuw begon het medische traject. Onderzoeken, specialisten en uiteindelijk zelfs een CT-scan. Daar kwam het antwoord waar niemand op hoopte: kanker in de neus. De prognose was slecht.
We besloten nog een tijdje samen van de dagen te genieten. Met prednison kreeg je wat lucht en wat extra tijd. Tijd die voor ons ontzettend waardevol was. Zeker omdat ik opnieuw voor een zware operatie stond. Mijn grootste wens was simpel: snel weer thuiskomen, zodat ik bij jou kon zijn en je kon begeleiden tijdens je laatste reis.
En dat is gelukt.
Lieve Senna, wat ben jij een ongelooflijke strijder geweest. Maar nog meer dan dat: wat hebben wij samen gestreden. Geen onderzoek was te veel, geen behandeling bleef onbenut. We hebben gevochten voor iedere mooie dag die er nog in zat.
Tot 19 juni; het moment kwam waarop jouw lijfje aangaf dat het genoeg was geweest. Dat er geen dierwaardig en pijnvrij leven meer mogelijk was.
Met pijn in ons hart hebben we je los moeten laten. We hebben jou bij ons thuis begeleid tijdens jouw laatste reis naar een pijnvrij leven en je hebt een prachtige plek gekregen in onze tuin.
We missen je verschrikkelijk.
Ja, Joep is er nog. Maar het is anders. Er staat nog maar één voerbak klaar. Er klinkt nog maar één kwispelende begroeting bij de deur. Er ligt nog maar één hond aan onze voeten. En ook Joep mist je. Zijn maatje. Zijn vriendin. Degene die hem moeiteloos zijn kluiven afhandig maakte.
Het huis is stil.
Veel te stil.
Dankjewel voor alle liefde, alle streken, alle knuffels, de 18 maanden en alle herinneringen. Dankjewel dat wij jouw thuis mochten zijn. Dat wij jou nog een stukje van jouw leven mochten begeleiden en dat jij ons leven zoveel rijker hebt gemaakt.
Op uitdrukkelijke wens van Wilma delen wij dit bericht, omdat zij vindt dat Richard, Kuro, maar ook ons team het verdienen om genoemd te worden en stil te staan bij dit intense verlies.
Helaas is het achter de schermen bij de SDRN niet altijd zonnig. Naast herplaatsingen krijgen wij ook te maken met verdrietige berichten en ditmaal was dat intens verdrietig.
In zeer korte tijd werd Wilma geconfronteerd met het ene grote verlies na het andere. Eerst de pijn van het loslaten van haar geliefde man Richard en kort daarna de volgende pijn, het afscheid van hun trouwe maatje Kuro, die zo diep met hem verbonden was.
Twee zielen, onlosmakelijk met elkaar verweven.
Met pijn in haar hart heeft Wilma afgelopen vrijdag de moedige en liefdevolle keuze moeten maken om Kuro verder lijden te besparen. Een beslissing die getuigt van pure liefde, zorg en verantwoordelijkheid.
Samen in rust, voor altijd verbonden.
In de zware periode rondom het ziekteproces van Richard hebben wij kunnen helpen door Kuro tijdelijk onderdak te bieden. Daarna hebben wij Wilma bijgestaan in het begeleiden van Kuro zijn laatste reis. Daar waar wij als team konden, hebben wij Wilma bijgestaan en dat hebben we met veel liefde gedaan.
Vanuit het bestuur spreken wij onze grote dank uit aan Danielle en Petra, die zich met een enorm warm hart hebben ingezet en zijn wij dankbaar dat wij Wilma hebben mogen bijstaan.
Namens ons hele team wensen wij Wilma heel veel kracht, warmte en liefde in deze intense periode van gemis.
Begin 2020 kwam jij terecht bij een bullenopvang in België. Je was daar meer dan welkom, maar men besefte ook dat jij behoefte had aan een plek waar kennis van het ras aanwezig was. Daarom deden zij een beroep op onze stichting.
Eén van onze vrijwilligers en de gegadigde die destijds openstond om dobermann, destijds genaamd Darius een warme mand te bieden, reisden af naar België. Het besluit stond al snel vast: jij ging mee naar Nederland. De mand stond al klaar.
Met enorm veel liefde en geduld is er met jou gewerkt. Alles werd voor jou gedaan, maar tegelijkertijd groeide het besef dat de woonomgeving waarin je verbleef veel te zwaar voor je was. Jouw herkomst, een verleden waarin een schuur en een stuk terrein jouw wereld waren, vroeg om een nog specifiekere plek.
De zoektocht naar jouw ultieme thuis werd gestart. In maart 2020 stond daar ineens die ene mand klaar: een plek die perfect aansloot bij wat jij nodig had. Een rustige omgeving, zonder de dagelijkse prikkels van een drukke woonwijk. Een plek die voor duizend procent bleek te kloppen. Een plek waar jij de nieuwe naam Pastoor kreeg. Een thuis dat je deelde met nog twee andere dobers die ooit ook op zoek waren.
Je hebt daar altijd fantastische jaren vol liefde en zorg gekend.
Afgelopen weekend merkten jouw bazin dat je niet in orde was. De dierenarts werd, uiteraard bezorgd, geraadpleegd. Na diverse onderzoeken volgde de diagnose: urinestenen. Operabel.
Maar eenmaal op de operatietafel kwam niet het geruststellende telefoontje. In plaats daarvan het bericht dat ook je blaas gescheurd was. Een zware, pittige ingreep zou nodig zijn. Geen moment van twijfel: “Doe alles wat mogelijk is.”
En toen het telefoontje… De operatie was geslaagd. Maar jouw hart stond stil tijdens het ontwaken uit de narcose.
Als jonge dame moest jij op zoek naar een nieuwe mand. Destijds had je een kromme voorpoot, die zo ernstig beschadigd en vergroeid was dat er werd besloten tot amputatie. Ondanks het gemis van je poot kon je je goed redden en genoot je volop van het leven.
De laatste tijd kreeg je steeds meer ouderdomskwaaltjes, maar ook dat was nog geen reden dat het leven niet meer plezierig voor je was. Tot vorige week: je liet steeds meer pijn zien en werd benauwder.
Tijdens het bezoek afgelopen donderdag aan de dierenarts werd het duidelijk: jouw hartje bonkte totaal niet zoals het hoort. De dierenarts vermoedde direct DCM, samen met jouw verslechterende conditie, is de beslissing genomen om jou waardig te begeleiden op je laatste reis.
Daisy, vrij van pijn. Hopelijk ren je weer op vier poten, in een wereld vol rust, samen met alle andere hondenzielen.
