In Memoriam | Sara

Sara 10 mei 2022

Sara zocht eind september 2021 met zeer grote spoed een nieuw onderkomen, omdat haar baasje in het ziekenhuis lag. De SDRN is met spoed mensen vanuit ons bestand gaan bellen of ze een gouden plek hadden voor deze lieve 5 jarige dame.

Binnen een paar uur hadden we een perfecte match en is Sara naar haar nieuwe onderkomen gegaan.

Vandaag 10 mei 2022 hebben wij het zeer verdrietige nieuws ontvangen, dat bij het binnen roepen van de honden uit de tuin, Sara maar niet kwam. Haar baasje heeft haar dood gevonden in de stuiken, hartstilstand. Sara is op haar favoriete plekje gegaan, tijdens het patroueren langs het hek.

De baasjes zijn intens verdrietig, samen veel te kort mogen genieten.

RIP Sara.

IN MEMORIAM | ENTEI

28-08-2017 | 11-03-2022

Lieve Albert en Nicole,

Helaas is dit een mailtje met een naar bericht. In 2018 hebben wij via jullie Max overgenomen van een ander baasje, hij was toen 7 maandjes oud en kwam in het mooie Emmen te wonen. We hebben veel getraind met hem en speelgoed en snoepjes waren altijd in overvloed aanwezig, Entei kwam nooit iets te kort! 

Een leuke, sociale en speelse hond en echt een gezinslid.

Helaas, vorig jaar werd Entei ineens slechter…

Hij vertoonde in eerste instantie wat afwijkend gedrag. We hebben hem laten onderzoeken en zijn hormoonspiegel bleek niet helemaal okay. Een castratie zou dat moeten oplossen.

Helaas bleek dat niet te hebben geholpen en Entei ging bergafwaarts. Zo kon hij ineens, tijdens het uitlaten, bevriezen en dan kreeg je hem met geen mogelijkheid meer in beweging.

Wanneer hij daar weer uitkwam, dan snapte hij niet wat er was voorgevallen. Hij werd dan onzeker en een beetje angstig.

Die aanvallen werden frequenter. Wij hebben een echo laten maken en allerlei onderzoeken laten doen (bloed, ontlasting, etc.), maar daar kwam nooit een diagnose uit.

Entei werd slechter: niet alleen dat bevriezen, maar hij zag ook dingen die er niet waren. Zo kon hij blaffen, met zijn haren overeind, tegen helemaal niets. Als een van ons dan ging kijken waar hij naar stond te blaffen, dan snapte hij er niets van: we liepen blijkbaar door zijn waanbeeld. Hij had dan wel door dat er iets niet in de haak was. Dan gingen zijn oren hangen en werd hij hulpeloos.

Uiteindelijk weer naar de dierenarts. Daar bevroor Entei ook. De dierenarts wist niet wat hij zag: dit was niet de Entei die hij kende.

Een onderzoek aan de ogen d.m.v. een zaklamp was niet goed: i.p.v. dat de pupillen kleiner werden, pulseerden ze. Heel snel van klein naar groot en weer terug.

Het moest iets neurologisch zijn.

We zijn naar een neurologisch specialist in Wageningen gegaan, maar ook die kon zo geen diagnose stellen en verwees ons door naar Utrecht voor een MRI scan.

Die scan was anderhalve week geleden en ook daar geen harde diagnose. Het is geen a-typische epilepsie, zoveel is inmiddels duidelijk.

Het is vermoedelijk ofwel dementie, danwel Alzheimer. Het bleek iets op celstructuur niveau te zijn wat heel progressief escaleerde.

Dat is onomkeerbaar…

Zo viel hij zijn beste vriendinnetje (een leuke bulldog teef) uit het niets aan. Ook probeerde hij fietsers en zelfs een kinderwagen aan te vliegen.

Na zo’n periode is hij helemaal de kluts kwijt. Van dat lieve zieltje zonder zorg is op zo’n moment niets meer over. Dan ligt er een verward, hulpeloos hondje.

Gelukkig heeft hij nog wel goede momenten, maar voor Entei is het dit zwaar. Voor ons is dat natuurlijk niet minder zwaar en wij hebben, in overleg met de dierenarts, besloten dat het meest humane dat wij kunnen doen voor onze Entei, euthanasie is.

Donderdagmiddag zijn we voor de laatste keer wezen wandelen in de bossen van Oosterhesselen.

Op vrijdagochtend om 11 uur is Entei ingeslapen. 

Wij hebben kosten nog moeite bespaard, maar het mocht helaas niet baten.

We hebben een fijne hond aan hem gehad en zullen hem enorm gaan missen.

We willen de SDRN dan ook bedanken voor de leuke en lieve hond die wij de afgelopen 4 jaar hebben mogen hebben en zullen met veel plezier aan hem terugdenken.

Lieve groet,

Familie Veldwijk

IN MEMORIAM | PELLE

IN MEMORIAM | PELLE

Pelle jij ging in juni afgelopen jaar op 8-jarige leeftijd naar je nieuwe baasjes, omdat jouw oude baas was overleden.

Met open armen ben jij daar ontvangen. Je genoot samen met de Franse Bull dagelijks volop van het leven. Je baasjes super blij met jouw vrolijke en lieve karakter.

Begin december ontvingen wij over jou al het verdrietige nieuws er lymfeklierkanker was geconstateerd.

Deze strijd heb jij niet kunnen winnen.

Je baasjes hebben jou geweldig begeleid in jouw laatste reis. Je ben nu weer samen met jouw oude baas en bazin op een prachtige mooie plek.

Rust zacht, onze hartendief

IN MEMORIAM | DEUS

2,5 jaar geleden zocht jij een warme mand vanuit Bosnië.

Het levensgeluk was al bijna uit jou verdwenen.

Jouw baas heeft jouw lot aangetrokken en jou een gouden mand gegeven.

Jouw hele bruine lijf en hart gingen weer stralen.

Een voorbeeld voor het ras.

Mooie tijden waren voor jou aangebroken.

Jouw lichaam werd ziek, deze strijd heb jij niet gewonnen.

Rust zacht Deus.