Een onverwachte wending

Er zijn verhalen die we niet schrijven met inkt, maar met tranen, hoop en onvoorwaardelijke liefde.

Nog geen drie weken geleden schreven we vol enthousiasme het verhaal “Ik heb baas | Ziva.” Een verhaal over een dobermanndame die haar nieuwe thuis had gevonden. Maar nog voordat we het konden publiceren, nam haar verhaal een onverwachte wending.

Toch vinden we dat juist dat verhaal verteld mag worden. Omdat liefde zich niet alleen laat zien op de mooie dagen. Juist wanneer het leven onverwacht toeslaat, blijkt hoe groot liefde werkelijk is.

Dit is mijn verhaal…

Voordat ik begin aan mijn verhaal bij mijn nieuwe bazin, wil ik eerst even een stukje terug in de tijd. Een stukje over alle tegenslagen die zij sinds begin 2026 heeft moeten verwerken en over wat wij samen in zo’n korte tijd al hebben meegemaakt.

Door gezondheidsproblemen van mijn baasje en een scheiding kwam ik op de website van de SDRN terecht. Diep van binnen wist ik dat er ooit een nieuw mandje zou komen, maar eerlijk is eerlijk… ik ben inmiddels 7,5 jaar. Dat voelt ineens een stuk ouder als je op zoek bent naar een nieuw thuis.

De weken gingen voorbij. Er kwam één reactie, maar die bleek uiteindelijk toch niet de juiste match. De moed zakte langzaam een beetje weg.

En toen… ging de telefoon.

Aan de andere kant van de lijn zat een vrouw met een hart dat misschien nog wel groter is dan tien dobermannharten bij elkaar. De mensen van de SDRN vroegen haar: “Weet je het zeker? Na alles wat je de afgelopen tijd hebt meegemaakt?” Haar antwoord kwam zonder een seconde te twijfelen. “Ja.”

2026 was voor haar begonnen als een achtbaan vol verdriet. Eerst verloor ze haar geliefde echtgenoot en niet veel later moest ze afscheid nemen van haar trouwe dobermann Kyro.

De stilte in huis was oorverdovend. Ze miste haar man enorm, maar ook alles wat een dobermann zo bijzonder maakt: samen wandelen, samen genieten, een natte neus die je iedere ochtend begroet en vooral een reden om op te staan, ook op de moeilijke dagen.

Via via kreeg ze nog een kans. Een dobermanndame van vier jaar kwam op haar pad en heel voorzichtig keerde er weer wat geluk terug. Maar ook dat geluk bleek van korte duur. Na slechts acht weken sloeg het noodlot opnieuw toe en moest ze opnieuw afscheid nemen.

En toch…bleef haar hart openstaan. En toen ontmoette ze mij. Vanaf het eerste moment voelde het goed. Dit klopt.

Zo begon ons avontuur.

Mijn conditie? Laten we zeggen… die kon beter. En over mijn figuur zullen we het ook maar eerlijk hebben: ik sleep ruim acht kilo te veel met me mee. Gelukkig wandelen we iedere dag, is mijn voeding aangepast en werken we samen hard aan een gezonder lijf.

Ook bleek mijn urine-incontinentie veel erger dan gedacht. Gelukkig kreeg ik andere medicatie en die doet fantastisch haar werk. Mijn bazin zegt nu regelmatig lachend: “Wat ben ik blij… weer een droog kleed!” Om er vervolgens direct achteraan te zeggen: “Maar meisje… ook twintig natte kleden had ik met liefde gewassen.”

Toen woonde ik nog geen week bij haar en dachten we dat we eindelijk rustig konden genieten.

Niet dus. Mijn wang werd steeds dikker. Dus hop… weer naar de dierenarts.

Iedereen dacht dat de zwelling werd veroorzaakt door een afgebroken kies die al langere tijd geleden verwijderd had moeten worden. Maar tijdens de behandeling ontdekte de dierenarts dat de zwelling helemaal geen abces was. Er werd direct een biopt genomen.

Nog voordat de uitslag binnen was, kwam de eerste pittige rekening alweer binnen. Na alle medische kosten die mijn baasje de afgelopen periode al had gemaakt, was dat opnieuw een flinke tegenvaller.

Mijn oude baasje wilde helpen en nam de helft van de rekening voor haar rekening. De andere helft werd gedeeld door mijn nieuwe bazin en de SDRN. Mijn bazin wilde dat eigenlijk helemaal niet, maar de rescue vond dat zij, na alles wat ze al had meegemaakt en nu opnieuw voor mij overhad, er niet alleen voor mocht staan.

En toen kwam vandaag de uitslag…

Dagenlang leefden we met maar één gedachte. Als het maar geen botkanker is. De opluchting was groot toen bleek dat die diagnose niet klopte. Maar opgelucht ademhalen konden we helaas niet. De diagnose werd osteomyelitis, een chronische botontsteking. Een ernstige aandoening die intensief behandeld moet worden met antibiotica en waarvan niemand kan voorspellen hoe mijn lichaam zal reageren.

Vandaag starten we direct met antibiotica. Een zware antibioticakuur die ruim honderd euro per veertien dagen kost. Over een maand volgt opnieuw een controle. Dan wordt bekeken of de behandeling aanslaat en of we kunnen verlengen. Misschien nog een maand, misschien langer… misschien zelfs levenslang om de ontsteking onder controle te houden.

De prognose is helaas heel erg onzeker.

Ik zag de zorgen in de ogen van mijn bazin. Niet alleen om mij, maar ook omdat ze opnieuw geconfronteerd werd met iets waarvan ze zo had gehoopt dat het haar bespaard zou blijven.

Toch deed ze wat ze altijd doet.

Ze pakte mijn kop tussen haar handen, keek me aan en zei: “Meisje… wat de toekomst ook brengt, we gaan er samen voor. We hopen dat de medicijnen aanslaan. Maar boven alles gaan we genieten. Zolang jij mij laat zien dat je nog wilt wandelen, knuffelen en genieten… doe ik dat samen met jou.”

Op dat moment wist ik het opnieuw. Ik had niet alleen een nieuw thuis gevonden. Ik had mijn mens gevonden.

En geloof me… Wij leven nu niet van uitslag naar uitslag. Wij leven van wandeling naar wandeling. Van knuffel naar knuffel.

Want niemand weet wat morgen brengt. Maar één ding weten wij allebei heel zeker. Vandaag zijn we samen.Vandaag ben ik precies waar ik hoor.

 Wordt vervolgd…