Ik was nog maar kort bij mijn eerste baasjes toen bleek dat zij door gezondheidsproblemen de zorg voor mij niet konden dragen. Daarom deden zij een beroep op de SDRN en werd er voor mij een gastgezin gezocht. Daar mocht ik verblijven totdat er voor mij een nieuw en definitief thuis gevonden zou worden.

Wauw… wat heb ik daar genoten! Van alle aandacht, de liefde en natuurlijk de gezelligheid van de andere honden. Maar ik heb er in korte tijd ook ontzettend veel geleerd.

Mijn bench werd mijn veilige haven en rustplek. Ik leerde al een beetje alleen zijn en ontdekte dat mijn behoefte buiten doen toch echt de bedoeling is. Natuurlijk heb ik nog weleens een ongelukje, maar hé… ik ben nog jong! En van de volwassen honden kreeg ik ondertussen ook een aantal wijze lessen mee.

Al snel werd voor het rescue team duidelijk dat ik een ontzettend lief meisje ben, maar ook eentje met een behoorlijk pittig karakter. En als ik mijn dolle buien had? Dan was ik gewoon een echte Bo Tornado 2.0!

Na een periode van observeren en leren begon de zoektocht naar de allerbeste match voor mij.

En wat waren er veel mensen die mij een thuis wilden geven! Mega veel mooie reacties kwamen binnen. Maar ja… ik ben natuurlijk niet in stukjes te verdelen. Eén Bo is één Bo, en iedereen een beetje tevreden houden werkt nu eenmaal niet.

Dus ging het rescue team niet voor de eerste de beste plek, maar voor de plek die echt bij míj zou passen.

En toen mochten mijn toekomstige baasjes kennismaken.

Het voelde aan alle kanten goed. Dus werd de knoop doorgehakt: ik mocht gaan verhuizen!

Naar een plek waar mijn baasjes helemaal klaarstaan om mijn opvoeding verder op zich te nemen. Een plek waar ze kunnen genieten van mijn soms ontzettend stoute streken, maar waar ze ook mijn enorme knuffelgehalte weten te waarderen.

Natuurlijk was het voor mij weer even wennen. Alweer een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, nieuwe gewoontes… maar wat doe ik het goed!

Mijn baasjes en het rescue team zijn ontzettend trots op mij. Ik laat zien dat alle aandacht, liefde en begeleiding in mijn gastgezin echt zijn vruchten heeft afgeworpen.

En mijn nieuwe baasjes zeggen het zelf: “We kunnen zien dat er echt met aandacht met Bo gewerkt is.” En daar word ik natuurlijk best een beetje trots van.

Mijn leven begon misschien anders dan gedacht, maar uiteindelijk heeft het mij precies gebracht waar ik moest zijn.

Bij mijn eigen baasjes. Mijn eigen thuis. Mijn eigen mensen.

En vanaf hier? Vanaf hier begint mijn volgende avontuur…

Maar wees gerust, jullie zijn nog niet van mij af! WJullie gaan in de toekomst zeker nog van mij horen. Al is het maar om af en toe even te shinen in een warme groet en jullie te laten weten hoe het met mij gaat.

Want mijn avontuur is nog maar net begonnen…

Wordt vervolgd