Ja mensen, daar ben ik weer! En deze keer niet met medisch nieuws, maar met nieuws waar ik zelf heel blij van word: ik heb een geweldige nieuwe plek gevonden!

Huh, hoe kan dat nou ineens? Nou, dat zal ik jullie eens vertellen!

In de tijd dat ik jullie nog regelmatig meenam in mijn avonturen, ontvingen we een prachtige reactie van mensen die mij via mijn updates al een beetje hadden leren kennen. En dat zijn niet zomaar mensen, maar bekenden uit de wereld van het rescueteam.

Zij waren kort daarvoor hun grootste maatje verloren. Hoewel het verdriet om hem nog vers was, hadden ze al laten weten dat ze mij zo’n heerlijk ventje vonden en openstonden voor mij, precies zoals ik ben.

En dat terwijl mijn medische verhaal er in het begin helemaal niet zo rooskleurig uitzag. Er waren nog veel vragen over mijn gezondheid en we wisten niet hoe mijn toekomst eruit zou zien. Toch wilden zij mij een kans geven, ook als niet alles uiteindelijk helemaal goed zou komen.

Ze wilden rustig de tijd nemen om eerst het juiste verhaal over mijn medische situatie te horen. Geen haast, ze hadden geduld. Maar ze wilden wel dat we wisten dat ze openstonden om mij te ontmoeten en te kijken of we bij elkaar zouden passen.

Nou ja, eerlijk gezegd waren zij zelf al overstag, maar de belangrijkste vraag was natuurlijk: wat zou ík ervan vinden? En als ook het rescueteam achter die match zou staan, dan wilden ze ervoor gaan. Mij een fijn leven geven bij hen thuis, precies zoals ik ben.

Hun woorden raakten ons. Want ze begrepen dat een hond niet perfect hoeft te zijn om een geweldig maatje te kunnen worden. Als dat betekent dat ik wat vaker naar buiten moet of dat er wat vaker een dweil aan te pas komt, dan is dat voor hen geen reden om mij niet in hun hart te sluiten.

Natuurlijk staat één ding voorop: ik moet een fijn, pijnvrij en gelukkig leven kunnen leiden. Daar blijven we samen goed naar kijken. Maar wat is het bijzonder als mensen niet alleen kijken naar wat er misschien moeilijk kan worden, maar vooral naar de geweldige, leuke hond die ik ben.

En toen kwam het moment waarop we gingen ontdekken of er echt een match was…

Ineens stonden ze op de stoep!

Oei, dat vond ik in het begin best spannend. Ik had inmiddels al heel wat tijd doorgebracht bij mijn tijdelijke gezin. Daar kende ik alles en iedereen, dus ja, zomaar kennismaken met nieuwe mensen? Dat moest ik toch even verwerken.

Maar weet je? Ik kreeg alle tijd om op mijn eigen tempo te kijken, te ruiken en te ontdekken wie die mogelijke nieuwe mensen van mij eigenlijk waren. Dat maakte dat ik die spanning al snel kon loslaten.

En wat bleek? De klik was er! En ook het rescueteam stond achter deze match. Daarmee kwam het moment waarop we samen de volgende stap konden zetten.

En toen gebeurde er iets wat ik niet helemaal had zien aankomen. Ik kreeg ineens een andere riem om! Eh… hallo, wat gaan we doen? Even paniek hoor! Vervolgens stapte ik in een vreemde auto. Normaal vind ik autorijden helemaal niet zo spannend, maar deze keer voelde het toch anders.

En zo begon mijn nieuwe avontuur: op weg naar mijn eigen thuis!

En toen waren we er. Een vreemde plek, een ander huis, allemaal nieuwe geurtjes. Maar weet je wat het fijne was? Ik hoefde helemaal niets. Ik mocht gewoon lekker snuffelen, door de kamer struinen, de tuin ontdekken en alles rustig in mij opnemen.

En daar stond me toch een luxe, grote mand met pluche! Die had ik al snel ontdekt en goedgekeurd voor een heerlijk dutje.

Al moet ik eerlijk zeggen dat mijn nieuwe baasjes best weten dat een jonge dobermannpuber ook zo zijn eigen ideeën kan hebben over interieurverandering. Mijn voorganger heeft tenslotte meerdere manden omgetoverd tot… sneeuw! 😂 Of ik die traditie ga voortzetten? Dat laat ik nog even in het midden.

En weet je wat? Ook mijn eerste nacht is super verlopen!  Ik had daar namelijk nog een grotere mand. Mijn nieuwe mensen noemen dat een bed, haha! Nou, als dat zo is, dan slaap ik daar voorlopig heerlijk verder.

Ook buiten mag ik rustig wennen. Samen gaan we op pad, ik rustig al snuffelend aan de lange lijn op ontdekkingstocht om mijn nieuwe omgeving alvast een beetje te leren kennen. Alles op mijn tempo, zonder haast en zonder druk. Stapje voor stapje ontdek ik mijn nieuwe wereld.

En weet je? Dat voelt best fijn!

Ik ben er nog maar kort, maar ik en mijn nieuwe baasjes genieten nu al volop. Ze zijn dankbaar dat er weer een hond is om een band mee op te bouwen, om samen op pad te gaan en om straks weer die vertrouwde schaduw aan hun zijde te hebben en ik voel dat het mijn juiste mensen zijn.

En zo kwamen twee dingen heel mooi bij elkaar. Mensen die erop vertrouwen dat wij als rescueteam zorgvuldig kijken naar wat bij een hond past en een team dat vertrouwen heeft in mensen die hun hart openstellen voor een hond met een rugzakje.

Want een goede match gaat niet over het vinden van een hond zonder zorgen of onzekerheden. Het gaat om kijken naar wat een hond nodig heeft, wat mensen kunnen bieden en of je samen een toekomst kunt opbouwen.

En soms ontstaat daaruit iets heel bijzonders.

Dus lieve volgers, jullie mogen opgelucht ademhalen: ik ga mijn volgende hoofdstuk schrijven op een plek waar ik welkom ben, precies zoals ik ben. We gaan samen ontdekken wat de toekomst brengt, met vertrouwen, geduld en heel veel liefde.

Dank jullie wel voor alle lieve reacties, het meeleven, de belangstelling en de extra steun voor mijn avonturen tijdens mijn medische updates.

Jullie zijn nog niet helemaal van mij af hoor, maar mijn volgende verhalen komen uit een heel ander soort dagboek.

Wordt vervolgd