22 januari 2026

Als jonge dame moest jij op zoek naar een nieuwe mand. Destijds had je een kromme voorpoot, die zo ernstig beschadigd en vergroeid was dat er werd besloten tot amputatie. Ondanks het gemis van je poot kon je je goed redden en genoot je volop van het leven.

De laatste tijd kreeg je steeds meer ouderdomskwaaltjes, maar ook dat was nog geen reden dat het leven niet meer plezierig voor je was. Tot vorige week: je liet steeds meer pijn zien en werd benauwder.

Tijdens het bezoek afgelopen donderdag aan de dierenarts werd het duidelijk: jouw hartje bonkte totaal niet zoals het hoort. De dierenarts vermoedde direct DCM, samen met jouw verslechterende conditie, is de beslissing genomen om jou waardig te begeleiden op je laatste reis.

Daisy, vrij van pijn. Hopelijk ren je weer op vier poten, in een wereld vol rust, samen met alle andere honden­zielen.

04-05-2018 | 19-01-2026

Vanmiddag ontvingen we het verdrietige bericht van Herman dat hij zijn trouwe maatje Titan, die hij in augustus 2024 had geadopteerd , over de regenboogbrug is gegaan.

In augustus 2024 kwam jij in mijn leven.

Zes jaar oud, met al een heel leven achter je. Je vond bij mij jouw nieuwe gouden mand. Al vaker heb ik mijn hart opengezet voor oudere honden via de SDRN en ook jij nam meteen een bijzondere plek in.

Je was dankbaar, zacht en trouw.

Je liet me elke dag zien hoe mooi het is om een hond een tweede kans te geven. Samen wandelen, samen thuis zijn, gewoon samen — dat was genoeg. Jij was genoeg.

Toen kwam het slechte nieuws.

Jouw lichaam zat vol met botkanker. Ik hebben alles geprobeerd om je zo comfortabel mogelijk te houden. Je kreeg zware pijnstilling, en ik hoopte zo dat het genoeg zou zijn. Maar ik zag het aan je. Ondanks de medicatie had je pijn. Echte pijn.

En dan moet je als baasje een beslissing nemen die niemand wil nemen.

Mijn hart wilde je bij me houden, koste wat het kost. Maar uit liefde mag je niet egoïstisch zijn. Dan moet je denken met je verstand en niet met je hart. Want jij verdiende rust, geen lijden.

Ik heb je laten gaan, hoe ondraaglijk zwaar dat ook was.

Niet omdat ik je niet wilde houden, maar juist omdat ik zo ontzettend veel van je hield.

Titan, ik ben dankbaar dat ik jouw laatste baasje mocht zijn.

Rust zacht, lieve jongen. Voor altijd in mijn hart.

17 februari 2020 | 11 januari 2026

Met intens verdriet hebben we gisterenavond het nieuws ontvangen dat Sita plotseling is overleden.

In 2021 vond Sita via onze opvang haar warme mand en vanaf het eerste moment was ze het oogappeltje van haar baasjes. Het leven nam echter een onverwachte wending toen haar bazin overleed en haar baasje er plots alleen voor kwam te staan. Hij deed alles wat in zijn macht lag om Sita liefde, aandacht en zorg te geven, maar na verloop van tijd voelde hij, diep in zijn hart, dat zij meer verdiende dan hij haar alleen kon bieden.

Sita vond een nieuwe plek, maar al snel bleek dat niet de juiste stek te zijn. Zonder twijfel haalde hij haar terug, dolgelukkig om haar weer bij zich te hebben, maar ook met het besef dat hij opnieuw voor haar op zoek moest gaan naar dat ene plekje waar zij echt, voor altijd, thuis zou zijn.

In juli 2024 viel haar winnende lot: een mand waar alles klopte: ruimte, aandacht en liefde. Haar nieuwe bazin hield warm contact met haar oude baasje en zo bleef Sita omringd door mensen die van haar hielden.

Tot gisteren, een dag als alle andere. Haar bazin ging even weg voor een boodschap, wetende dat Sita haar normaal gesproken als een echte doldwaze dober met vier poten tegelijk in de lucht zou begroeten zodra ze terugkwam. Maar deze keer bleef het stil. IJzig stil…. Ze kwam niet toen ze werd geroepen. Ze werd gevonden liggend op de bank, haar lichaam nog hier, maar haar ziel was al over de regenboogbrug gegaan.

Dag lieve Sita.
Je was geliefd, je was gezien,
en je zal nooit vergeten worden. 🌈🐾

Op 17 december kwam jij bij ons in de opvang, lieve Achilles.
Wat volgde waren talloze dierenartsbezoeken en onderzoeken, telkens met de hoop dat het beter zou worden.

Ook vandaag hebben we opnieuw keihard samen met jou gevochten. Voor elke ademhaling, voor elk sprankje hoop. Maar jouw lichaam was te zwak, je longen gevuld met vocht, en elke ademhaling kostte je steeds meer kracht.

Helaas hebben we, met tranen in onze ogen, ons hart moeten laten spreken en het moeilijkste besluit genomen dat er bestaat, puur uit liefde en in jouw belang. We hadden je zo graag een prachtig 2026 gegund, een toekomst vol warmte, zorg en geborgenheid. Maar dat mocht niet zo zijn.

In de korte tijd dat jij deel uitmaakte van ons team, wist je moeiteloos ons hart te stelen. Met jouw zachte blik en gouden hart laat je een onuitwisbare indruk achter. Je vroeg zo weinig, maar gaf ons zoveel liefde terug.

We zijn dankbaar dat we jou nog een aantal mooie, liefdevolle dagen hebben mogen geven. Dagen waarin je niet alleen was, waarin je werd gezien, gekoesterd en geliefd.

Rust zacht, mooi mannetje.
Je wordt gemist, maar nooit vergeten. 🖤🐾

01-09-2018 – 18-11-2025

Op 6 oktober 2023 begon voor ons een nieuw hoofdstuk van geluk. Jij kwam ons gezin binnen met jouw zachte blik, jouw lieve karakter en een warmte die meteen voelbaar was. Vanaf dat moment maakte jij ons leven zoveel rijker.

Twee jaar lang mochten we genieten van wie jij was: een zachtaardige ziel, altijd vrolijk, altijd dichtbij. Je kop op onze schoot, je aanwezigheid, en jouw rol als lief en trouw speelmaatje van onze dobermann Rain. Jij bracht balans, rust en liefde in huis — meer dan woorden kunnen omvatten.

De laatste tijd zagen we dat je ouder werd. Je stapjes werden iets langzamer, je behoefte aan rust wat groter. Daarom maakten we steeds vaker speciale wandelingen alleen met jou, in jouw eigen tempo, gewoon samen, op jouw manier. Het werden kleine, kostbare momentjes die nu van onschatbare waarde zijn.

En toen, gisteren, bleef jij thuis om uit te rusten. Bij thuiskomst stond je niet verwachtingsvol achter de deur te kwispelen zoals altijd. Op onze roep bleef het stil. Daar lag jij,  zeer onverwacht en in alle rust, op de bank. Het leek even alsof je zachtjes was weggedoezeld, maar vermoedelijk had jouw hartje ineens besloten dat het genoeg was geweest.

Het verdriet dat volgde was intens. Het drong niet meteen tot ons door dat jij de regenboogbrug was overgestoken. Zo plots, zo stil, zo oneerlijk vroeg.

Lieve Meta, dankjewel voor elke dag dat jij bij ons was. Voor jouw zachtheid, jouw trouw, jouw vrolijke energie, en jouw onvoorwaardelijke liefde. Je blijft voor altijd een deel van ons gezin — in ons huis, in onze herinneringen, en vooral in ons hart.

Rust zacht, mooie ziel.
We missen je.