In februari 2017 kwam Mya in ons leven via de SDRN. Vanaf dag één vulde ze het huis met haar aanwezigheid. Letterlijk en figuurlijk, meid je was veel te dik en had daardoor zelfs moeite met lopen, maar je was ook liefdevol, krachtig en trots.
Mya was niet zomaar een Dobermann. Ze was een vriendin, een steun en een trouwe metgezel. Met haar waakzame blik beschermde ze huis en haard, alsof het de meest vanzelfsprekende taak van de wereld was. En tegelijk liet ze haar speelse kant zien, met kleine dingen die haar gelukkig maakten – zoals haar grote liefde voor appels jatten en eten uit de boom.
Het afscheid een maand geleden was zwaar. Mya laat een leegte achter die niet te vullen is. Maar haar geest leeft voort in onze herinneringen: in de stille momenten, in de lach om haar streken, en haar trouwe blik.
Rust zacht, lieve Mya. Jouw pootafdrukken blijven voor altijd achter in ons hart.
En ineens is het stil….. jij was zo ziek, een week lang hebben wij keihard gevochten voor jou maar jouw lijfje was op. Voor ons was er geen andere keus dan jou te begeleiden tijdens jouw laatste reis naar een pijn vrij leven.
Je mocht maar 4 jaar, 2 maanden en 4 dagen oud worden. Zo hadden we jouw leven niet bedacht.
Wat is het stil……
Nooit meer gegil als je te lang alleen achter het huis was
Nooit meer het dwangmatige gedrag als je je zin niet kreeg
Nooit meer spelen met Yoda
Nooit meer gegil achter in de hondenkar als je dacht dat je er was
Nooit meer achter ons aanlopen zodra we opstonden
Nooit meer mee op vakantie
Nooit meer….
Ren Max ren! Zo hard als je kan naar alle andere honden die je opwachten bij de regenboogbrug.
Vanochtend heel vroeg ontvingen wij van het verdrietige bericht dat Bella is overleden.
Bella | 28-07-2025
Ongeveer drie maanden geleden begonnen de eerste klachten. Na een bezoek aan de dierenarts werd onze angst en vermoedens bevestigd: DCM- hartfalen. Ondanks de medicatie en onze liefdevolle zorg, heeft Bella vannacht de strijd moeten opgeven.
Lieve Bella, wat missen wij je al intens. Sinds jij in 2022 via de SDRN in ons leven kwam, heb je een onuitwisbare indruk achtergelaten. Jij en onze Milan, die we in 2021 een warme mand gaven, vormden samen een prachtig duo. Jullie avonturen, jullie band — het was een geschenk om te mogen meemaken.
Er zullen geen gezamenlijke wandelingen meer zijn, geen speelse momenten met z’n tweeën. Maar wat blijft, is de dankbaarheid. En jouw plekje in ons hart, voor altijd.
Ik beloof je, Bella, dat ik mijn glimlach weer zal oppakken. Voor mijzelf, voor Milan en voor jou — want jij zou niet anders willen.
Vandaag hebben wij het verdrietige bericht ontvangen dat Chico, die in november 2022 via onze bemiddeling zijn nieuwe mand vond, gisterenavond tijdens de avondwandeling zeer plotseling is overleden.
Een gewone dag, zoals velen. Chico, onze energieke en liefdevolle dobermann rende vrolijk door het hoge gras tijdens zijn avondwandeling, zijn ogen glanzend en een lijf vol levenslust.Maar plotseling, zonder waarschuwing, zakte hij in elkaar.Hij ademde nog één keer diep in… en toen was het stil.
Radeloos stond ik naast jou. Ik heb jou terwijl mijn tranen stroomden naar huis gedragen. We kunnen het niet bevatten, Chico je was nog jong en vol blije doberenergie. De dierenarts vermoedt net als wij dat het acute DCM was. Een stille sluipmoordenaar zonder duidelijke tekenen vooraf.
Ons huis voelt leeg zonder jou. Geen enthousiaste begroetingen bij de deur, geen trouwe ogen die ons overal volgen, geen warme kop die tegen onze hand duwt. Chico was geen hond, jij was familie. Zijn karakter, zijn trouw, zijn liefde – alles aan hem missen we.
We hopen dat hij nu vrij rondrent op een plek zonder pijn, zonder ziekte. Chico, je was onze held. Bedankt voor je onvoorwaardelijke liefde. Je blijft voor altijd in ons hart.
In Memoriam Darius – een veel te kort leven, maar intens bemind 5 mei 2022 – 5 mei 2025
Lieve Darius,
Wat heb jij destijds je plekje in ons hart snel veroverd. Als jonge kerel kwam je in juni 2023 bij de SDRN in de opvang terecht. Sterk, vol energie, en met die trouwe blik waarmee je meteen liet zien hoeveel liefde je in je had. Na een tijd van observatie vond jij je geweldige nieuwe thuis bij Marianne – die eerder via ons de dobermann dame Rivka adopteerde – jouw nieuwe bazin was net zo enthousiast over jou als wij.
Maar jouw pad bleek er al snel een met veel hobbels.
Net toen je op je nieuwe plek wat rust begon te vinden, kreeg je weer te maken met ernstige darmproblemen (een aandoening waarvoor je bij je vorige baasjes ook al was behandeld) en moest je met spoed geopereerd worden. Dapper als je was, vocht je je erdoorheen. We waren allen zo opgelucht dat het snel beter ging. Je straalde weer, rende weer, leefde weer.
Toen kreeg jij ineens wel veel witte haartjes en daar ging jouw bazin weer met jouw richting de dierenkliniek, ditmaal de diagnose Vitiligo (pigmentverlies). Een aandoening die niet te behandelen is, maar ook zeker geen schade zou geven aan jou verdere gezondheid. Jouw bazin enorm opgelucht, je zou hooguit steeds witter worden, maar dat was voor haar geen enkel probleem. Jij was haar topper. Je was haar unieke rijst met krenten kereltje.
Jullie genoten weer alle dagen vol overgave van elkaar.
Tot een paar dagen geleden.
Je kreeg opnieuw pijn en ongemak, dit keer een verstopping in je slokdarm door de harde stukken die jij had ingeslikt van een kalfsbot. Jouw bazin was zich van geen kwaad bewust, een bot gekocht in de dierenwinkel en vol vertrouwen dat dit wel doberproof zou zijn). Wéér vocht je. Wéér leek je op te knappen. Maar toen kwam dat ene telefoontje van de kliniek. Je ging plotseling hard achteruit. En toen stond die ene onmogelijke beslissing voor de deur. Die waarin liefde betekent dat je loslaat.
Op je verjaardag nog wel. 5 mei. Drie had je mogen worden.
Lieve Darius, het leven is je niet eerlijk geweest. Maar jij was goed, puur, loyaal. En mega geliefd door je bazin. En je zult dat altijd blijven!
