Hallo lieve SDRN-volgers!
Ik mag het van de daken blaffen: ik heb een nieuw thuis!
Begin juli begon ik aan mijn zoektocht. Dat deden we met een heel eerlijk en open verhaal, want dat vinden mijn baasjes en het rescue team ontzettend belangrijk. We wisten natuurlijk ook dat die eerlijkheid mijn zoektocht misschien wat moeilijker zou maken. Ik had namelijk bijna zes prachtige jaren op mijn naam staan, maar er was ook die ene misstap waarbij ik naar de baby heb gehapt. En daarnaast waren er nog wat medische aandachtspuntjes.
Tja, ik ben ook niet helemaal zonder gebruiksaanwijzing. Maar zeg nou zelf, wie is dat wel?
Meerdere keren mocht ik voorbijkomen op Facebook en werd ik volop gedeeld. Daar lag het dus niet aan! Alleen bleef het angstvallig stil in de reacties. Geen berichtje, geen kennismaking… Soms dacht ik weleens: zou er dan echt niemand zijn die tussen de regels door leest wat voor leuke, trouwe en welgemanierde topper ik ben?
Maar opgeven? Ho maar! Het klinkt misschien een beetje cliché, zeker uit de mond van een dobermann, maar geduld wordt echt beloond!
Begin oktober kwam er dan eindelijk een reactie. Misschien waren de vakanties inmiddels wat verder achter ons en was het voor iemand tijd om eens rustig naar mij te kijken. En weet je wat? Het klonk meteen goed!
Mijn baasjes nodigden de mensen uit om kennis met mij te komen maken. En jongens, wat heb ik mijn best gedaan! Nou ja, ik was gewoon lekker mezelf. Na een halfuurtje waren ze al helemaal weg van mij.
“Wauw, wat is hij leuk! Onbegrijpelijk dat niemand dat eerder heeft gezien!”
Kijk, dat zijn natuurlijk precies de woorden die ik graag hoor. Ik heb ze maar netjes in mijn oren geknoopt! 😂
Maar mijn baasjes zouden mijn baasjes niet zijn als ze niet zorgvuldig te werk gingen. Een leuke eerste kennismaking is één ding, maar ze wilden natuurlijk wel zeker weten dat mijn nieuwe thuis echt bij mij zou passen.
Dus gingen we de week erop samen op pad voor een uitgebreide inspectie. De mensen, het huis, de omgeving en natuurlijk de sfeer… alles moest even goed bekeken worden. Mijn baasjes trokken er een hele middag voor uit.
Een hele middag! Terwijl ik al vrij snel dacht: mensenkinderen, waar maken jullie je druk om? Volgens mij zit dit helemaal goed!
En gelukkig bleek dat gevoel niet verkeerd.
Inmiddels zijn we alweer zo’n twee weken verder. Natuurlijk moeten we elkaar nog beter leren kennen en bouwen we rustig verder aan onze band. Maar voor nu zijn mijn nieuwe baasjes helemaal happy. En ik? Ik geniet alvast van mijn nieuwe plek en mijn eigen mand!
Ik ga jullie hier zeker nog eens vertellen hoe het met me gaat en welke avonturen ik allemaal beleef. Maar eerst gaan we rustig verder met elkaar ontdekken, vertrouwen opbouwen en samen mooie herinneringen maken.
Voor nu wilde ik jullie dit blije nieuws natuurlijk niet langer onthouden. Want na al dat wachten mocht het best eens gezegd worden: Dax heeft een thuis!
Wordt vervolgd… want ik heb zo’n vermoeden dat er straks nog genoeg te vertellen valt!
Wintertijd? Wij noemen het dobertijd
