Een warme groet van Diablo

Zo… tijd dat ik weer eens van mij laat horen!

Alhoewel… eerlijk is eerlijk, deze keer is het eigenlijk vooral mijn baas die vond dat er wat te melden valt.

Want ja hoor, ik ben helemaal op mijn plek. Al sinds april 2025 om precies te zijn.

Toen ik hier net kwam wonen, waren er best wat opstartproblemen. Mijn baas vond het begeleiden van mij erg zwaar. En dan hebben we het niet over mijn gewicht hè…

Ik had namelijk nogal wat bagage meegenomen uit de tijd voordat ik bij hem kwam.

Op een gegeven moment is mijn baas, samen met mij en iemand van het rescue team, zelfs naar een hondenschool gegaan. Eigenlijk met het idee om een gedragsrapport te laten maken en misschien toch te kijken naar een andere plek voor mij.

Mijn baas dacht dat ik een te pittige dobermann was voor hem.

Maar daar kreeg hij vooral tips, handvatten en… andere woorden. Woorden waardoor hij steeds meer begon te twijfelen. Verwacht ik misschien te veel? Wil ik te snel? Moet ik hem niet wat meer tijd geven?

En zo besloten we om het toch samen verder te proberen.

En kijk ons nu eens.

Laatst las mijn baas het verhaal van de dobermanndame Mable, die via de SDRN haar nieuwe thuis heeft gevonden. En ineens herkende hij daar heel veel van zichzelf in. Ook hij had misschien te veel gewild in te korte tijd. Ook hij heeft moeten leren dat een nieuwe hond niet zomaar meteen een perfect passend maatje is. Dat vertrouwen moet groeien. Bij allebei.

Hij vond het tijd om eerlijk toe te geven: ik begrijp het nu.

Dus….Geef niet te snel op!

Natuurlijk hebben we onze ups en downs gehad. Er waren momenten dat mijn baas de moed even verloor en dacht: hoe moet dit nu verder? Maar we zijn doorgegaan. Samen. En daar zijn we allebei ontzettend blij om. Want inmiddels zijn wij gewoon een eenheid.

Ik ben zijn grote knuffelkont, zijn maatje en blijkbaar toch precies de dobermann die bij hem hoort.

Dus… dat was het verhaal van mijn baas. Ik ga nu weer lekker verder met waar ik goed in ben: Ondersteboven chillen in mijn mand.

Fijn weekend dobermannvrienden

Een warme groet van ons, een stel heerlijke dobers….

Hallo allemaal! Kijk ons eens gezellig bij elkaar staan. Zeg nou zelf, zijn we geen heerlijk stel?

Allemaal zijn we in 2025 aan een zoektocht naar een nieuw thuis begonnen. Voor de één ging dat wat makkelijker dan voor de ander. We hadden ieder ons eigen verhaal, ons eigen karakter en soms ook een rugzakje dat we met ons meedroegen.

Maar weet je wat het mooie is? Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en hebben we allemaal ons eigen plekje gevonden!

En niet zomaar een plekje, hoor! Nee, een thuis dat helemaal bij ons past. Baasjes die ons begrijpen, die onze eigenaardigheden voor lief nemen en die ons de liefde en aandacht geven die we nodig hebben.

Want ja, we zijn natuurlijk allemaal uniek. De één is misschien een beetje ondeugender dan de ander, de ander heeft weer zo zijn eigen gebruiksaanwijzing. Maar hé, dat maakt ons juist zo bijzonder, toch?

Inmiddels weten we wat het is om echt thuis te zijn. Lekker languit op de bank, heerlijk wandelen, samen op avontuur en natuurlijk heel veel knuffels en aandacht. En als we heel eerlijk zijn, vinden we het ook best fijn dat we ons nergens meer druk om hoeven te maken.

Onze zoektocht ligt inmiddels achter ons en wat zijn we blij dat we allemaal een plekje hebben gevonden waar we helemaal onszelf mogen zijn. Ruim een jaar later zijn we nog steeds happy, en dat laten we graag even zien!

Wij gaan weer lekker verder met genieten van ons eigen leventje, samen met onze allerliefste baasjes.

Een dikke lebber, een vrolijke kwispel en een warme groet van ons allemaal.

Fijn weekend dobermannvrienden

Hallo allemaal, daar ben ik weer!

We hebben inmiddels meer uitleg gekregen over wat er tijdens mijn echo naar voren is gekomen. En er is gelukkig ook al een volgende stap gezet!

Het staat inmiddels vast dat mijn blaas inderdaad veel verder naar achteren ligt dan normaal en deels in mijn bekken ligt. Dit wordt een pelvic bladder, oftewel een bekkenblaas, genoemd.

We weten inmiddels dat zo’n afwijkende ligging mogelijk operatief te corrigeren is, maar of dat bij mij ook daadwerkelijk kan en de oplossing voor mijn plasproblemen zou zijn, moet nog verder worden uitgezocht. Want… en daar zit nu precies de volgende puzzel. Het is nog niet duidelijk of mijn bekkenblaas echt de oorzaak is van al dat plassen, of dat er daarnaast nog andere anatomische dingen meespelen.

Er moet daarom onder andere goed gekeken worden naar de urethra (plasbuis), de sluitspier en de aansluiting van de blaas op de urinewegen. Ook moet worden bekeken of er bij mij nog andere afwijkingen aanwezig zijn die een rol kunnen spelen. Bij een pelvic bladder kan de anatomie van de lagere urinewegen namelijk net even anders zijn en alleen het zien van de blaas op deze plek vertelt nog niet het hele verhaal.

Maar inmiddels is er wel een volgende stap gezet.

Zoals we eigenlijk al verwachtten, kwam er een doorverwijzing naar een uroloog aan. Onze eigen dierenarts stuurt alle informatie en de echo-beelden door, zodat de specialist zich goed kan voorbereiden.

Maar ook het SDRN-team is zelf aan de slag gegaan. We hebben contact gezocht, informatie ingewonnen en daarbij natuurlijk verteld over Kentho, zijn situatie en dat hij bij ons in de opvang zit. Gelukkig konden we daardoor snel terecht bij een zeer ervaren uroloog die met ons mee wil kijken.

Op vrijdag 9 oktober kunnen we daar al terecht. Mijn echo-beelden worden daar nogmaals uitgebreid beoordeeld en we hopen natuurlijk dat we dan eindelijk een helder beeld krijgen van wat er precies bij mij aan de hand is en welke stappen we daarna kunnen zetten.

We zijn ontzettend blij dat we zo snel terechtkunnen. Want eerlijk is eerlijk… die onzekerheid en het steeds maar wachten op antwoorden begint behoorlijk aan ons te knagen.

Maar voor nu hebben we in ieder geval een datum, een specialist en weer een volgende stap. En daar zijn we heel dankbaar voor.

En zodra we meer weten, gaan we hier natuurlijk gewoon verder met mijn verhaal.

Update : Kentho is geplaatst

Beste baasjes, even een mededeling namens ons… Het is vandaag Dierendag, dus wij hebben even een paar kleine wensen.

Geen zorgen, we zijn niet veeleisend!

We willen graag een extra koekje. Een lekker kluifje. Een wandeling die net iets langer duurt dan normaal. En als het even kan… vandaag ook een plekje op de bank.

Ja, we weten het… daar lagen we gisteren ook al. Maar het is Dierendag, dus we vinden dat we daar vandaag officieel extra recht op hebben.

Maar eerlijk gezegd zijn die koekjes en speeltjes niet het belangrijkste.

Wij willen vooral een baasje dat ons begrijpt!

Een baasje die weet dat wij niet altijd alles meteen snappen. Dat we sommige dingen spannend vinden. Dat we soms een beetje eigenwijs zijn. Dat we af en toe denken dat we prima zelf kunnen bepalen waar de wandeling naartoe gaat. En dat we soms gewoon… tja… een dobermann zijn.

En sommige van ons hebben een rugzakje.

Misschien hebben we dingen meegemaakt waar we zelf nooit om gevraagd hebben.

Misschien moeten we nog leren dat handen lief zijn, dat een huis veilig is en dat een baasje ook echt blijft. Dan hebben we geen haast nodig. Geen verwachtingen van vandaag op morgen. Dan hebben we tijd, geduld, vertrouwen en heel veel liefde nodig.

Want een hond verandert niet omdat het vandaag 4 oktober is.

Wij veranderen doordat iemand iedere dag opnieuw laat zien: Je bent veilig, je hoort bij mij en ik geef je niet op.

Dus ja… geef ons vandaag dat extra koekje. We zullen daar absoluut niet moeilijk over doen.

Maar geef ons vooral iedere dag: een veilige plek, goede zorg, geduld, respect, aandacht en de vrijheid om gewoon hond te mogen zijn.

Want voor ons is het niet één dag per jaar Dierendag. Voor ons is iedere dag Dierendag.

Namens alle SDRN-honden, ook namens degenen die nog wachten op hun gouden mandje: een hele dikke poot en een fijne dierendag.

Enne… dat koekje zijn we niet vergeten hè?

Een warme groet van Raya

Hallo doberfans, het is begin oktober en dat is voor mij natuurlijk een prima reden om weer eens een update te doen. Want vorig jaar was voor mij de start van een zoektocht. Op 5,5-jarige leeftijd ging ik op zoek naar een nieuw thuis… en inmiddels ben ik alweer 12 maanden thuis. Echt thuis!

Samen met mijn nieuwe baasjes, die een heel groot dobermannhart hebben. Ze hebben in het verleden al meerdere keren een, hoe noem je dat ook alweer… een tweedehands Dobermann? Een Dobermann die een tweede kans nodig had, een warme mand geboden. En nu ben ik dus onderdeel van dat mooie team.

Over die mand gesproken… daar wil ik het toch even over hebben.

Toen ik hier kwam, stond er een mand die van de vorige dobermann was geweest. Ja, dat was een man hè… en ik ben toch echt een stukje groter! Dus lag ik meer buiten de mand dan erin. Mijn baasjes dachten: maatje groter dan maar!

Nou… dat werd dus een maatje veel groter.

Een mand in maat XXXL en als ik me eens lekker languit maak, steekt er nog steeds een klein stukje van mijn snuit buitenboord. Maar hé… zolang ik maar lekker lig, hoor je mij niet klagen.

Mijn baasjes zijn ontzettend gek met mij en ze kennen mij inmiddels door en door. Ze weten precies in welke situaties ik mij wel of juist niet prettig voel, wanneer ze een beetje extra moeten opletten en wanneer ik gewoon lekker mijn eigen gang kan gaan.

We zijn echt een team geworden!

Ze merkten ook dat ik soms wat stram ben. Tja… ook ik word een dagje ouder hè. Daarom krijg ik nu speciale medicatie waardoor mijn gewrichten een stuk lekkerder aanvoelen. En dat merk ik zelf ook! Ik beweeg weer een stuk soepeler en dat is natuurlijk wel zo fijn.

Dus eigenlijk kan ik maar één ding zeggen: Het gaat goed met mij. Ik ben thuis. Ik hoor erbij. En volgens mij zijn mijn baasjes minstens zo blij met mij als ik met hen.

Een hele warme dobergroet van mij, Raya

Fijn weekend dobermann vrienden