Categoriearchief: Nieuws

GEWOON om de week af te sluiten

Geplaatst op door
Beantwoorden


Een warme groet van Darco

Anno mei 2026… tijd voor een kleine terugblik, een update en natuurlijk wat mooie kiekjes — waarop overduidelijk te zien is dat ik het hier zó naar mijn zin heb dat ik mezelf inmiddels tot huisbaas heb uitgeroepen.

2 november 2023 – de dag dat ik, toen nog bekend als Doerak, werd afgestaan. Een klein ventje van zes maanden oud, met een wat mindere weerstand en een grote, onbekende wereld voor me.

Gelukkig kwam ik terecht in een warm gastgezin, waar mijn tijdelijke baasjes en de andere honden me met open poten ontvingen. Maar eerlijk is eerlijk… die eerste dag? Pure cultuurshock. Alles wat ik kende was weg. Gelukkig duurde het niet lang voordat ik doorhad: hier zit ik goed. Hier kan ik rekenen op steun, knuffels en begeleiding.

En toen… tja… draaide ik al snel volop mee in de roedel van vier Dobermannschurken. Samen haalden we de nodige boevenstreken uit en niet veel later kreeg ik mijn bijnaam: Dalton.

Stap voor stap groeide ik. Lichamelijk en mentaal. En tegen december was het duidelijk: deze knappe kerel was klaar voor zijn forever home.

Mijn oproepje ging online en al snel stonden daar twee ontzettend lieve mensen op de stoep. Het was eigenlijk meteen raak… ik kroop in hun hart en zij in het mijne.

Januari 2024 – mijn verhuizing naar mijn forever home.
Een plek waar ik vanaf dag één het stralende middelpunt ben (zoals het hoort natuurlijk 😏). Mijn baasjes hebben me verder geholpen om te groeien tot wie ik nu ben.

Van een klein, onzeker en ondeugend hummeltje…naar een zelfverzekerde, stabiele kerel met een gezonde dosis humor en ik kreeg ook nog eens die prachtige naam: Darco – die perfect bij mij past,

En eerlijk? Ik geniet. Elke dag weer samen met mijn baasjes.

Fijn weekend dobermannvrienden.

5 mei | Bevrijdingsdag

Geplaatst op door
Beantwoorden

VRIJHEID DEEL JE MET ELKAAR

Door de ogen van een dobermann:

Laten we de vrijheid niet alleen vieren, maar ook bewaken, met moed, zachtheid en trouw.

Ik begrijp niet alles van mensen.
Niet waarom jullie soms stil worden bij oude verhalen of waarom een vlag in de wind iets in jullie ogen kan laten glanzen.

Maar ik voel het wel. Ik voel het aan de manier waarop jullie vandaag buiten lopen. Langzamer. Lichter. Vrijer.

De lucht ruikt anders op 5 mei.
Naar gras dat mag groeien zonder angst, naar kinderen die mogen lachen, naar voeten die mogen gaan waar ze willen.
Ik hoor muziek in de verte, ik zie mensen samenkomen en ik voel aan elke stap naast mijn baas: dit is een bijzondere dag.

Vrijheid is voor jullie misschien een groot woord.
Voor mij zit vrijheid in kleine dingen.

In rennen zonder terug te kijken.
In slapen zonder onrust.
In wandelen zonder dreiging.
In thuiskomen en weten: hier ben ik veilig.

Misschien is dat wat vrijheid echt is. Niet alleen geen oorlog, maar ook rust en vertrouwen. Liefde die niet hoeft te schuilen.

Ik ben maar een hond, zeggen mensen dan.
Maar ik weet dit: een hart voelt het verschil tussen spanning en vrede.
Tussen moeten overleven en gewoon mogen leven.

Dus vandaag loop ik trots mee. Mijn poten stevig op de grond, mijn neus in de wind, mijn ogen op de mensen van wie ik houd. En terwijl jullie herdenken wat was en vieren wat er is, vier ik met jullie mee.

Omdat vrijheid niet alleen in geschiedenisboeken leeft, maar in elke veilige stap,
elke open deur, elke zachte hand, elke nieuwe ochtend waarin niemand hoeft te vrezen.

Fijne Bevrijdingsdag.

GEWOON om de week af te sluiten

Geplaatst op door
2

Een warme groet van Buck

Een maandje later vanuit mijn nieuwe thuis… geen wereldschokkend nieuws, al zeg ik het zelf. Maar ja, mijn baasje denkt daar heel anders over. Die ziet alles hoor… mijn blije kanten, mijn eigenwijze trekjes, mijn charmante momenten en eerlijk is eerlijk, daar heeft ’ie geen ongelijk in.

En dan die actie van hem, steeds foto’s van mij nemen… tja, ik vond het gewoon een beetje poseren, maar volgens mijn baasje was het: next level knap. Mega trots stond hij erbij, dus ja… die foto’s moesten natuurlijk gedeeld worden voor de menselijke kijkcijfers 😉

Ach, ik doe gewoon mijn ding: een beetje stralen, een beetje eigenwijs zijn… en ondertussen de baas om mijn poot winden.

Fijn weekend dobermannvrienden 🐾

In liefdevolle herinnering aan Richard en Kuro

Geplaatst op door
6

Op uitdrukkelijke wens van Wilma delen wij dit bericht, omdat zij vindt dat Richard, Kuro, maar ook ons team het verdienen om genoemd te worden en stil te staan bij dit intense verlies.

Helaas is het achter de schermen bij de SDRN niet altijd zonnig. Naast herplaatsingen krijgen wij ook te maken met verdrietige berichten en ditmaal was dat intens verdrietig.

In zeer korte tijd werd Wilma geconfronteerd met het ene grote verlies na het andere. Eerst de pijn van het loslaten van haar geliefde man Richard en kort daarna de volgende pijn, het afscheid van hun trouwe maatje Kuro, die zo diep met hem verbonden was.

Twee zielen, onlosmakelijk met elkaar verweven.

Met pijn in haar hart heeft Wilma afgelopen vrijdag de moedige en liefdevolle keuze moeten maken om Kuro verder lijden te besparen. Een beslissing die getuigt van pure liefde, zorg en verantwoordelijkheid.

Samen in rust, voor altijd verbonden.

In de zware periode rondom het ziekteproces van Richard hebben wij kunnen helpen door Kuro tijdelijk onderdak te bieden. Daarna hebben wij Wilma bijgestaan in het begeleiden van Kuro zijn laatste reis. Daar waar wij als team konden, hebben wij Wilma bijgestaan en dat hebben we met veel liefde gedaan.

Vanuit het bestuur spreken wij onze grote dank uit aan Danielle en Petra, die zich met een enorm warm hart hebben ingezet en zijn wij dankbaar dat wij Wilma hebben mogen bijstaan.

Namens ons hele team wensen wij Wilma heel veel kracht, warmte en liefde in deze intense periode van gemis.