Namens het SDRN-team en de dobermanns wensen wij jullie een hele gezellige, vrolijke Koningsdag toe!
Wij hopen dat alle dobermanns vandaag bloedserieus zijn tijdens het bewaken van de tompoezen en het inspecteren van tassen en kleedjes op de vrijmarkt op zoek naar iets eetbaars.
Want zeg nou zelf…wat is Koningsdag zonder een beetje opschudding, pootafdrukken en een dobermann die denkt dat alles speciaal voor hem georganiseerd is vandaag?
Geniet van de drukte, de gezelligheid, de gekte en van elkaar.
En onthoud vooral: als ik met mijn neus in jouw oranje snacktas zit, dan ben ik niet brutaal…ik vier gewoon net als jij Koningsdag.
Een update van mijn kant werd wel weer eens tijd. Inmiddels verblijf ik alweer flink wat jaren bij mijn nieuwe baasjes en zij hebben nog altijd met regelmaat contact met het Rescue team. Maar ondanks dat contact vond ik zelf dat het wel eens tijd werd voor een update aan alle Rescuefans.
Thuis hoor ik nog dagelijks hoe blij ze met mij zijn en hoe trots ze op mij zijn….. en ga zo maar door. Hartstikke leuk natuurlijk, maar waar ik zelf het meest blij van word, is hun aandacht en wakend oog.
Vooral de baas… die staat echt dag en nacht voor mij klaar. Zijn leven draait eigenlijk gewoon om mij, zegt mijn bazin altijd lachend. Hij kijkt iedere dag of ik alles heb wat ik nodig heb: beweging, mentale uitdaging en de juiste verzorging. Mijn rauwe vleesmenu wordt tot in de puntjes afgestemd en mijn hele welzijn wordt in de gaten gehouden — zelfs een wimperhaar dat een fractie de verkeerde kant op staat, wordt opgemerkt.
Samen wandelen, samen trainen… eigenlijk doen we alles samen. Soms vraag ik me af of ik een hond ben of gewoon zijn fulltime project
Het gaat hartstikke goed met mij, maar de eer komt vooral mijn baasjes toe. Zij gaan echt door het vuur voor mij.
Sinds oktober 2025 woon ik bij mijn nieuwe gezin, dus tijd voor een korte groet. Op papier waren mijn baasjes destijds al verliefd op mij. Ze konden niet wachten om mij in het echt te ontmoeten. En tja… toen dat moment daar was, vlogen de vonken alle kanten op. Wat een match! Liefde op het eerste gezicht.
Daarna volgde nog een kennismaking zoals SDRN dat graag ziet, met het hele gezin. Dus ook de kids kwamen op officieel “koninklijk bezoek”. Nou, ik kan je vertellen: ik heb ze uiteraard keurig ontvangen… met een beetje extra enthousiasme, natte neus en nul persoonlijke ruimte.
Het was meteen duidelijk: mijn vrolijke, licht chaotische Kobus-energie paste hier perfect. En van toen tot nu? We zijn steeds meer één roedel geworden. Ze genieten van mijn puberstreken… al wordt er af en toe gemopperd op mijn bananenoren.
Maar ja, als je geen fan bent van een 24/7 schaduw met een eigen willetje, tikkeltje drama en een hart van goud… dan moet je gewoon geen Kobus in huis nemen, toch?
Ik vind hun geweldig… en zij zijn echt van mij. Mijn mensen, mijn thuis, mijn alles. En eerlijk is eerlijk: zij vinden mij ook geweldig. Al doen ze alsof ze mij hebben uitgekozen… maar eigenlijk weet iedereen wel beter
Begin maart startte mijn zoektocht naar een nieuw thuis. Niet omdat ik niet meer gewenst was – zeker niet – maar omdat mijn baasjes door hun werk steeds vaker en langer van huis waren. Mijn thuis werd ineens een plek waar ik vooral alleen was… en dat voelde niet meer goed. Samen met de SDRN gingen ze daarom op zoek naar een plek waar “thuis” weer echt samen zijn betekent.
Al snel kwamen er warme reacties binnen. Sommige voelden voor mijn baasjes net niet goed, andere juist wel. Met één iemand werd zelfs al snel een afspraak gepland… maar die werd op de dag zelf, zonder duidelijke reden, geannuleerd. Geen paniek hoor, soms moet je gewoon even wachten op de juiste match.
En toen…
Een bericht van Adrie. Voor de SDRN geen onbekende: iemand die al jaren dobermanns een warm thuis geeft, via de stichting of vanuit het asiel. Zijn dobermann Yatar, die hij in 2019 adopteerde, was onlangs overleden aan hartfalen. Verdrietig… maar zijn hart stond wel open voor een nieuw individu.
Ik hoorde de telefoon en daarna de woorden: “Ik denk dat we de juiste kandidaat voor Vinz hebben gevonden.”
Een paar dagen later was het zover. Tijd om mijn beste looks in te zetten. Maar eerlijk? Dat viel reuze mee… ik was nog niet eens begonnen en had hem al om mijn pootjes gewonden. Mijn talenten dus nog niet verleerd.
Mijn verhuizing werd een week later gepland. Mijn oude baasjes kregen nog even de tijd om afscheid te nemen en mijn nieuwe baas om alles klaar te maken.
Omdat ik gewend was om bij afwezigheid in de garage te verblijven en omdat ik volgens zeggen een nogal creatieve nachtelijke woonstylist ben…, besloten ze dat ook hier zo te doen.
Nacht één: ik was zo moe en overdonderd dat je me niet hoorde.
Nacht twee: een compleet blafconcert voor de hele buurt, gewoon gratis.
Dat zorgde meteen voor een kleine koerswijziging bij Adrie. Plan B: gewoon in de huiskamer, op een kleedje… en we zien wel wat er gebeurt. Nou, ik vond dat een uitstekende deal. Sindsdien slaap ik als Doornroosje, ’s nachts in de woonkamer.
En toen, nog maar een paar dagen later gebeurde er iets vreemds. Ik kreeg een touw aan mijn halsband en werd vastgelegd. Serieus… wat had ik nu weer gedaan? Ondertussen verscheen er een tafel vol hapjes en steeds meer stoelen. Bleek het Pasen te zijn… en was het dus absoluut niet de bedoeling dat ik als eerste begon met proeven. Onbegrijpelijk beleid, maar goed… ik heb me professioneel opgesteld.
Overdag ga ik gezellig met Adrie mee naar kantoor en de werkplaats. Ook daar heb ik iedereen moeiteloos ingepakt. Is Adrie druk? Geen probleem, collega’s nemen mijn wandelingen en knuffelmomenten met alle liefde over. Mijn rustige en zachtaardige karakter valt duidelijk in de smaak.
…totdat ik wil spelen.
Dan verander ik namelijk in een soort aandachtsmanager met een zeer duidelijke strategie: doorgaan tot je toegeeft. Subtiel? Nee. Effectief? Absoluut. De meesten gaan overstag. Tot Adrie weer even ingrijpt met de boodschap dat het ook een tandje minder mag. Prima, dat accepteer ik dan direct.
Mijn flostouw en een goed gevulde Kong zijn inmiddels mijn favoriete bezigheden. En waar het veilig is, mag ik zelfs al los van de lijn lopen, heerlijk!
Over een paar maanden laat ik zeker weer van me horen. Maar voor nu kan ik zeggen: ik ben ontzettend blij met mijn nieuwe thuis… en alles in mij zegt dat dat helemaal wederzijds is.
Op 12 maart deed mijn baasje bij de SDRN een verzoek tot hulp bij mijn herplaatsing. Mijn baasje kampte met gezondheidsproblemen. Al geruime tijd werd hij bijgestaan door zijn ouders, maar ook zij konden de zorg voor mij niet meer goed aan. Ik verdiende meer dan dat zij mij nog konden bieden. Daarom zijn ze heel dapper geweest en hebben ze hulp gezocht, in het belang van mijn welzijn.
Bij de rescue voelden ze al snel aan dat het voor zowel mij als mijn baasjes niet te lang meer moest duren voordat ik naar een nieuwe plek zou verhuizen.
“We gaan direct aan de slag,” ving mijn brein op. Ik dacht zelf eerst nog dat dat misschien betekende: extra wandelen, snacks regelen of een nieuw kleed uitzoeken. Maar nee … ze bedoelden serieus werk.
Achter de schermen gingen ze aan de slag met hun bestand van mensen die openstaan om een dober een nieuwe toekomst te bieden. Er werd nagedacht, overlegd, rondgebeld… en toen ineens weer telefoon naar mijn baasje.
Ze hadden al iemand gevonden. En niet zomaar iemand. Deze mensen wilden graag meer over mij weten en snel langskomen, samen met hun dobermanndame Dhani, die in oktober 2025 via de SDRN ook een nieuw mandje had gekregen.
En geloof me: als je als dober op “sollicitatiegesprek” moet, is het toch prettig als er al een soort collega aanwezig is.
Binnen no time stonden ze hier op de stoep. Zowel ik als mijn baasje waren toch wel een beetje overdonderd. Ik bedoel: ineens vreemde mensen in huis, een andere dober erbij, spanning in de lucht… dat is nogal wat. Maar dat gevoel zakte gelukkig snel weg. Want wat een lieve mensen…en wat een leuke, charmante en pittige dame hadden ze meegenomen.
Ik voelde met heel mijn lijf: dit voelt goed. En dat zegt wat, want wij dobers voelen dingen meestal eerder dan de rest van de wereld.
Mijn baasje wilde natuurlijk niet direct afscheid nemen en wilde ook graag weten hoe mijn nieuwe thuis eruit zou komen te zien. Dus werd afgesproken dat iedereen zich nog even kon voorbereiden op de verhuizing en werd er voor een week later een datum geprikt.
Voor mij dus geen openbare zoekactie, maar een herplaatsing waarbij iedereen wist dat dit in mijn belang de beste keuze was.
En inmiddels verblijf ik alweer even in mijn nieuwe thuis.
De eerste dagen waren echt wel pittig. Nieuwe mensen, nieuwe regels, nieuwe geuren, nieuw ritme, nieuw bed, nieuwe tuin… mijn interne systeem draaide ongeveer op 37 geopende tabbladen tegelijk.
Maar ik krijg hier veel rust en aandacht van mijn baasjes. En Dhani? Die heeft mij keurig wegwijs gemaakt door het huis en de tuin. Een soort privé-rondleiding.
Inmiddels spelen we heerlijk doldwaas samen. Vooral op de bank is het groot feest. Rollen, stoeien, kussens eraf, poten overal, niemand veilig… gewoon complete Dobermann-chaos.
Natuurlijk worden we ook wel eens tot de orde geroepen. Want ja… dobers gaan graag door totdat ze letterlijk omvallen en dan nog denken: één rondje kan best nog. En nee, dat is dus niet de bedoeling.
Ik zit nog midden in mijn wenfase. Dan zijn te veel prikkels, te hard gaan of compleet uit je plaat op enthousiasme gewoon niet zo handig. Het kan er misschien allemaal heel gezellig uitzien, maar juist nu zijn regelmaat, rust en duidelijkheid ontzettend belangrijk voor mij. Ik hoor dat allemaal aan en denk dan: ja oké, jullie hebben een punt… irritant, maar wel een punt. Dus ik ga lekker mee in die flow.
En eerlijk? Ik voel me al goed thuis. En ik weet dat dat alleen nog maar beter gaat worden.
Oh… en mijn baasjes hebben mij ook een nieuwe naam gegeven. Strijder vonden ze heel mooi, maar hun motto was: je hoeft niet meer te strijden voor een nieuw thuis. Dat is er nu. Dus werd het: Trike. Stevig, stabiel en lekker eigenwijs op drie wielen. Eigenlijk best passend dus.
Over een tijdje kom ik weer bij jullie terug met meer nieuws. Voor nu gaan we hier gewoon rustig verder met mooie stappen vooruit…zonder haast, maar mét potentie voor totale bankvernietiging.
