Hallo allemaal, daar ben ik dan… Kentho!

Ik ben met 5 maanden oud op 29 augustus 2026 afgestaan aan de SDRN. Eigenlijk kwam ik net op het moment dat één van de teamleden op het punt stond om met vakantie te gaan. Daardoor heeft mijn verhaal iets langer op zich laten wachten dan jullie normaal van de SDRN gewend zijn.

Er stond dan wel een vakantiemelding online, maar zoals eerder verteld werd er achter de schermen gewoon doorgewerkt. En zo kreeg ik ondertussen alle aandacht die ik nodig had.

Ik ben afgestaan onder de naam Ghost, maar eerlijk gezegd vond het team al snel dat die naam helemaal niet bij mij paste. Dus werd ik omgedoopt tot Kentho. Een detail vanuit de mensenwereld hoor… mij maakt het natuurlijk helemaal niets uit. Als er maar eten, aandacht en leuke dingen tegenover staan.

Wat voor mij wel belangrijk was, merkte ik eigenlijk al heel snel: er is hier behoorlijk wat dobermann-ervaring. En dat is fijn, want zowel mijn gedrag als mijn medische verhaal vroegen om wat extra aandacht.

De SDRN wist bij mijn komst al dat er medisch het nodige speelde. Mijn vorige baasjes hadden al een dierenartstraject ingezet en er was ook al een trainer bij mij geweest. De SDRN was dus vooraf op de hoogte van mijn medische situatie en wist dat er nog het nodige uitgezocht moest worden.

Ik was namelijk nogal… ehhh… aanwezig. Bijterig, druk en eigenlijk stond ik bijna de hele dag aan. Rust? Wat is dat?

Ook plaste ik ontzettend veel. Daarvoor was ik natuurlijk al bij de dierenarts geweest. Naar het idee van de SDRN is er in eerste instantie vanuit een wat andere hoek naar mijn klachten gekeken. Omdat ik uit het buitenland ben geïmporteerd, werd de aandacht vooral gericht op buitenlandse aandoeningen die vaker worden gezien bij honden die vanuit de zuidelijkere delen van Europa komen.

Begrijpelijk natuurlijk, zeker wanneer je uitgaat van de informatie die op dat moment bekend was. Maar naar het idee van de SDRN werd daardoor minder snel gekeken naar oorzaken die ook veel dichter bij huis kunnen liggen.

Wat ze hier wel een beetje vreemd vonden, was dat er nog geen ontlastingsonderzoek naar Giardia was gedaan. Giardia wordt namelijk zeer regelmatig aangetroffen bij honden die vanuit het buitenland worden geïmporteerd en zeker bij jonge honden is het iets waar volgens de SDRN alert op wordt gekeken.

En het is een hardnekkig misverstand dat je Giardia altijd meteen aan de ontlasting kunt zien. Het is niet zo dat een hond met Giardia per definitie voortdurend diarree heeft. Klachten kunnen veel minder duidelijk zijn. Niet goed op gewicht komen, wisselende ontlasting of darmklachten en soms ook onrustig of overprikkeld gedrag kunnen aanwijzingen zijn om verder te onderzoeken.

En ja… als je naar mij keek, waren er toch wel een paar dingen die bij elkaar opgeteld reden genoeg waren om ook daar eens naar te kijken. Ik was jong, kwam uit het buitenland, kwam in eerste instantie niet lekker aan in gewicht en stond eigenlijk de hele dag aan.

Ook mijn enorme plasgedrag werd aanvankelijk vooral gezien als een kwestie van zindelijkheid. En ja, een blaasontsteking komt bij reuen inderdaad minder vaak voor dan bij teven.

Maar bij de SDRN dachten ze :“Dat kan allemaal wel zo zijn, maar met aannames kom je er niet. Meten is weten.”

Dus werden mijn ontlasting en urine onderzocht.

En jawel hoor… bingo! Er werd Giardia en een blaasontsteking gevonden. Eindelijk waren er concrete aanknopingspunten en konden we gericht gaan behandelen.

De eerste twee weken kwam ik nog niet zo lekker aan in gewicht, maar inmiddels tik ik de 30 kilo alweer aan! 💪

Op 23 september ben ik opnieuw bij de dierenarts geweest. Ondanks de antibiotica was mijn urine nog niet helemaal schoon en mijn plasgedrag in huis is nog steeds… laten we zeggen… bar en boos. 🙈

Er is ook opnieuw bloed geprikt. In mijn eerdere bloedonderzoek zaten namelijk een paar afwijkende waarden. Die lagen destijds nog een beetje op het randje van wat je bij jonge honden vaker kunt zien, dus op zichzelf was dat toen niet direct reden voor grote zorgen.

Maar omdat er ook een afwijkende nierwaarde tussen zat, vonden ze het bij de SDRN toch verstandig om nu, na een korte periode, opnieuw te controleren. Gewoon om te kijken hoe mijn waarden zich ontwikkelen en om er zeker van te zijn dat we niets missen.

Vrijdag 25 september staat er weer iets op mijn agenda: een blaaspunctie. Daarmee kunnen ze echt zuivere urine onderzoeken en, als dat nodig is, nog een kweek maken om precies te bepalen welke bacterie er eventueel nog zit en welke behandeling daarbij past.

Ook krijg ik nog een echo van mijn blaas, buik en organen.

Kortom: ik heb voorlopig nog een behoorlijk medisch programma af te werken. 🩺

Maar… en dat vinden ze hier misschien nog wel het allerbelangrijkste:

buiten al dat medische gedoe ben ik gewoon een ontzettend lieve, vrolijke en leergierige kerel!

Ik heb inmiddels geleerd dat rust ook best belangrijk is. Ik begin het schema hier al aardig te begrijpen: eten – slapen – spelen – leren – weer slapen.

En ik moet zeggen… dat gaat best goed!

Mijn tijdelijke baasjes zijn behoorlijk trots op mij. Ik leer snel, loop steeds beter aan de riem, ken inmiddels het commando zit, wacht netjes op mijn beurt en wacht zelfs keurig op het startsignaal voordat ik op mijn eten mag aanvallen.

Kijk, zo kan ik natuurlijk nog wel even doorgaan met opscheppen over mezelf.

Natuurlijk hoor ik hier ook weleens wat gemopper van mijn pleegbaasjes. Niet boos op míj hoor… eerder een beetje moedeloos.

Want ja, als je zo’n twintig keer per dag naar buiten moet om te plassen en vervolgens binnen ook nog regelmatig besluit dat de vloer eigenlijk best een prima toilet is, dan snap ik wel dat het laminaat inmiddels bijna bol staat en er geen vloerkleed meer in huis te ontdekken is.

Toch hoor ik ze daarna ook weer zeggen: “Man, we gaan er gewoon vanuit dat we dit onder controle krijgen. We doen de onderzoeken die nodig zijn en duimen keihard dat er niets ernstigs uit de vervolgonderzoeken komt die nog gepland staan.”

En eerlijk? Dat vind ik eigenlijk wel heel fijn om te horen.

Want ik ben dan misschien nog een beetje een werk in uitvoering, maar ik ben vooral een vrolijke, lieve jonge kerel die heel graag wil leren.

En ik vind het ontzettend fijn dat de mensen hier verder kijken dan alleen mijn gedrag en samen met mij op zoek gaan naar wat er echt aan de hand is.

Ik hoor ze hier dan ook regelmatig zeggen: “De mensen die jou straks mogen adopteren, krijgen toch een ontzettend leuk hondje!”

En eerlijk gezegd… daar ben ik het zelf natuurlijk helemaal mee eens.

Dus… aangenaam allemaal!

Ik ga jullie de komende tijd zeker nog meer vertellen. En daarbij hoop ik vooral dat het niet nog heel veel medische verhalen worden, maar dat we al snel mogen vertellen dat ik op zoek mag naar mijn definitieve, echte thuis.

Voor nu kun je dus nog niet op mij reageren.

Wordt vervolgd 🐾

Update: Kentho is geplaatst

Een warme groet vanuit het Rescue team…

Lieve allemaal,

Eerlijk is eerlijk… het is nu toch echt weer tijd dat een gedeelte van ons team de koffers gaat inpakken voor een welverdiende vakantie break. Even afstand nemen, opladen en nieuwe energie opdoen.

Natuurlijk betekent dat geen zomerstop voor de stichting zelf!

In Nederland blijft er gewoon back-up aanwezig om ervoor te zorgen dat we daar waar het echt nodig is, kunnen blijven helpen. De dobermanns blijven dus gewoon op ons hart en op onze radar staan.

Onze warme groet zal de komende weken daarom even op zich laten wachten. Maar wees gerust: daarna zijn we weer terug met mooie verhalen, updates en natuurlijk heel veel dobermannliefde.

En ondertussen… blijf vooral jullie kiekjes, verhalen en avonturen naar ons sturen naar info@sdrn.nl

We vinden het ontzettend leuk om te zien hoe het met onze rescuekanjers gaat. We bewaren alles en delen jullie mooie momenten later weer graag met elkaar.

Contact tijdens onze vakantieperiode

In verband met de vakantieperiode (30 augustus t/m 20 september) kan het zijn dat reacties via de andere contactkanalen wat langer op zich laten wachten dan jullie van ons gewend zijn.

Heb je iets dat echt spoed heeft? Dan vragen wij jullie vriendelijk om als eerste contact op te nemen met onderstaand telefoonnummer

06 274 61 913

Alvast bedankt voor jullie begrip en medewerking!

Geniet van elkaar, van jullie dobermann en van alle kleine en grote geluksmomentjes.

Tot over een paar weken… met opgeladen batterijen!

Fijn weekend dobermannvrienden

Jullie kennen mij vast nog wel….

Op 23 juli vertelde ik jullie mijn verhaal. Over hoe ik na 7,5 jaar ineens op zoek moest naar een nieuw thuis. Over mijn nieuwe bazin, die ondanks alles wat zij dit jaar al voor verdriet zelf had meegemaakt haar hart voor mij openzette. En over hoe wij samen aan een nieuw hoofdstuk begonnen.

Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder. En eerlijk gezegd… we hebben opnieuw behoorlijk wat meegemaakt.

Laat ik beginnen met het goede nieuws.

Jullie weten misschien nog dat mijn wang steeds dikker werd. Iedereen dacht in eerste instantie dat dit door een afgebroken kies kwam. Die kies is inmiddels verwijderd, maar tijdens de behandeling bleek helaas dat de zwelling niet door een gewoon abces werd veroorzaakt. Er werd een biopt genomen en daaruit bleek dat ik osteomyelitis heb: een chronische botontsteking.

Dat was natuurlijk behoorlijk schrikken.

De behandeling bestaat uit een stevige antibioticakuur. Gelukkig lijkt die behandeling goed aan te slaan. Mijn kaak is inmiddels duidelijk minder dik geworden en ik voel me zichtbaar beter. Ik ben vrolijker, geniet meer en voorlopig krijg ik nog een extra kuur van drie weken. Daarna hopen we natuurlijk dat de ontsteking goed onder controle is.

En ondertussen? Geniet ik volop van mijn nieuwe leven.

Mijn bazin kan eigenlijk niet anders dan over mij vertellen. Ze zegt dat ik zo lief ben, zo makkelijk en dat ik eigenlijk overal mee naartoe kan. Ik kan lekker loslopen en speel met bijna iedere hond die ik tegenkom.

Kortom… ik had het ontzettend naar mijn zin.

Na alles wat mijn bazin en ik allebei hadden meegemaakt, leek het leven eindelijk weer een beetje rustig te worden.

Totdat…het noodlot opnieuw toesloeg. Maar deze keer niet bij mij, maar bij mijn bazin.

Mijn bazin was samen met een vriendin en haar dobermann onderweg in de auto toen er door toedoen van een derde een ernstig ongeluk gebeurde. Gelukkig kwam de dobermann van haar vriendin met de schrik vrij, maar mijn bazin en haar vriendin werden allebei naar het ziekenhuis gebracht.

Mijn bazin bleek acht gebroken ribben te hebben en is van top tot teen bont en blauw. En zoals ze zelf zegt: die blauwe plekken zullen de komende tijd waarschijnlijk nog alle kleuren van de regenboog krijgen. Hoelang mijn baasjes nog in het ziekenhuis moet blijven is nog niet bekend.

En toen? Toen zat ik ineens alleen thuis.

Natuurlijk werd er voor mij gezorgd en werd ik uitgelaten door haar zoon. Maar mijn bazin kan voorlopig niet met mij wandelen zoals ze dat gewend is. En omdat haar herstel waarschijnlijk nog wel een aantal weken gaat duren, moest er een oplossing komen.

Gelukkig is daar dan het SDRN rescue team.

Omdat ik via de SDRN ben herplaatst en ze mijn verhaal en van mijn bazin vanaf het begin kennen, konden zij in deze heel bijzondere situatie gelukkig direct tijdelijk voor mij inspringen.

Op 21 augustus stonden er twee lieve dames bij mij voor de deur.

Ik mocht mee. Ik moet eerlijk zeggen… die autorit vond ik best een beetje spannend, en duurde naar mijn idee best lang, al bleek dat later maar een uurtje te zijn. Ik wist natuurlijk helemaal niet waar ik naartoe ging.

Maar eenmaal aangekomen veranderde dat al snel.

Ik werd vrolijk begroet door twee andere dobers. Ik mocht rustig het huis bekijken en alles besnuffelen. En nog geen uurtje later mocht ik alweer mee voor een heerlijke wandeling in het park en heb direct een heerlijke plons gemaakt in het water.

Kijk… toen begon ik het allemaal wel te begrijpen. Hier komt het voorlopig ook wel goed. Mijn eten smaakt precies hetzelfde als thuis. En inmiddels heb ik ontdekt dat de bank hier ook heerlijk zacht ligt.

Dus ja… ik red me wel. En het allerbelangrijkste? Mijn bazin hoeft zich geen zorgen om mij te maken. Ik zit veilig.

Zij mag nu herstellen. En zodra mijn bazin weer voldoende hersteld is en weer goed voor mij kan zorgen? Dan ga ik gewoon weer naar huis. Naar mijn bazin.

Want hoe fijn ik het hier ook heb…zij is mijn mens.

Het leven heeft ons de afgelopen maanden behoorlijk op de proef gesteld. Mijn zoektocht naar een nieuw thuis, mijn problemen met mijn kaak en de diagnose chronische botontsteking… en nu het ongeluk van mijn bazin.

Maar misschien is dat ook wat we inmiddels hebben geleerd. Dat je niet altijd weet wat morgen brengt. Dat het soms ineens helemaal anders loopt. Maar ook dat je er niet alleen voor hoeft te staan.

Dankzij de lieve mensen die de SDRN steunen, konden zij mij nu veilig en kosteloos ophalen en tijdelijk onderbrengen. Voor mij betekent dat geen afscheid, maar gewoon even een ander mandje totdat mijn eigen bazin weer sterk genoeg is om mij terug te halen. En daar ben ik ontzettend blij mee.

Ik ga hier ondertussen lekker wandelen, spelen, eten, slapen en natuurlijk mijn tijdelijke gastgezin een beetje om mijn pootje winden. En dat gezin beaamt inmiddels de woorden van mijn bazin: “Ziva is super lief, super makkelijk en sociaal”.

En zodra mijn bazin weer klaar is voor mij? Dan pakken we samen de draad weer op.

Want één ding weet ik inmiddels heel zeker: Dit hoofdstuk is nog lang niet afgelopen.

Wordt vervolgd

Een warme groet van Kyro alias Kay

Weet je nog? Een maandje geleden vertelde ik jullie over mijn herplaatsingsavontuur. Toen stonden stap één en twee bovenaan het lijstje van mijn nieuwe baasjes:

Stap één: aankomen in gewicht.
Stap twee: rust, regelmaat en landen in mijn nieuwe thuis.

Nou… daar is inmiddels heel hard aan gewerkt!

Mijn nieuwe baasjes zijn ontzettend blij met mij. Ze zeggen dat ze een fantastische hond aan mij hebben en ze zijn de SDRN dan ook enorm dankbaar dat alles zo snel en zorgvuldig bij elkaar is gekomen.

En dat aankomen? Daar is hard aan gewerkt. De cijfers op de weegschaal kruipen gelukkig steeds verder omhoog. Ik ben er nog niet helemaal, maar het verschil begint steeds duidelijker te worden. Waar ik eerst nog een lijs op hoge poten was, begint er langzaam steeds meer hond aan mij te komen. 😂

Met mijn goede eetlust, de juiste verzorging en hoe ik nu groei, weten mijn baasjes eigenlijk wel zeker dat ik straks gewoon een flinke bonk hond ben!

En stap twee? Ook die gaat hartstikke goed. Ik heb mijn nieuwe plek gevonden, weet inmiddels dat deze mand echt van mij is en begin steeds meer mijn draai te vinden. Ik voel me veilig, krijg vertrouwen en leer mijn baasjes steeds beter kennen.

En dan… komt langzaam stap drie om de hoek kijken.

Samen op avontuur!

Steeds meer ontdekken, nieuwe wandelingen maken, samen trainen, nieuwe dingen leren en vooral genieten van alles wat het leven nog voor mij in petto heeft.

En daar hoort binnenkort nog iets heel bijzonders bij: mijn eerste vakantie samen met mijn nieuwe baasjes!🏖️

Ik doe het goed. Echt goed. En mijn baasjes? Die zijn apetrots op mij. ❤️

Bedankt dat jullie ervoor hebben gezorgd dat mijn verhaal op de juiste plek verder mocht gaan.

Dus namens mij en mijn baasjes een hele warme groet

Fijn weekend dobermannvrienden

Enne… over een tijdje kom ik nog wel even laten zien hoeveel bonkhond ik inmiddels ben geworden. 😉