Sinds september 2025 woon ik bij mijn nieuwe baasjes. En eerlijk? Ik heb het hier prima voor elkaar. In het begin moest ik wel even wennen. Niet aan het huis, niet aan de mensen, die waren meteen goed, maar aan… tja… twee vreemde wezens die hier al rond liepen.
Mijn eerste gedachte was: wat zijn dat voor dobermanns met hele korte pootjes? Ze bewogen als echte waakhonden, keken me streng aan, maar kwamen nog geen halve meter boven de grond uit.
Blijkt dus dat ze teckels heten.
Zij vonden mij trouwens helemaal niet raar. Blijkbaar kenden ze al een type hond dat op mij leek, maar dan… zeg maar… een stuk hoger op de poten. Volgens hen ben ik gewoon de XL-versievan hun soort.
In het begin hield ik me nog een beetje op de achtergrond. Maar dat is inmiddels verleden tijd. Tegenwoordig zijn we bijna overal met z’n drieën. Als er iets te doen is, te waken is, te snacken is dan staan de korte brigade en de lange brigade gewoon samen paraat.
Mijn baas is mijn alles, dat mag duidelijk zijn. Maar ook voor de vrouw des huizes en hun dochter doe ik alles. Als het moet ga ik voor ze door het vuur. Al zeggen ze hier thuis dat ik eigenlijk gewoon een vriendelijke reus ben.
En eerlijk gezegd… hebben ze daar waarschijnlijk gelijk in.
Op 22 maart ontvingen we de herplaatsingsaanmelding voor Queenie.
Een lieve, zachtaardige dame met een dikke 6+ aan levenservaring, die na het overlijden van haar baasje tijdelijk bij de zoon in huis woonde. Daar was al een hond aanwezig, en twee honden in huis bleek uiteindelijk gewoon te veel.
Natuurlijk wilden zij een heel goed thuis zoeken voor Queenie en namen daarom contact met ons op.
Wij brachten haar eerst onder de aandacht bij onze ingeschreven kandidaten en plaatsten haar daarna ook direct op onze website en Facebook.
Heel eerlijk? Bij een dame op leeftijd gaan bij de meeste mensen hun harten meestal niet snel, sneller kloppen. Er wordt dan gezegd: “Net als je van haar gaat houden, kan ze alweer overlijden.”
Maar juist voor dit soort honden zoeken wij mensen die anders denken. Mensen die zeggen: “Ja, maar dat kan met een jonge hond ook gebeuren.” En of je nu 3 maanden, 2 jaar of 10 jaar liefde geeft of ontvangt…ze kruipen toch binnen no time in je hart. En missen wil je ze nooit. Maar dat mag nooit een reden zijn om het niet te doen.
En toen…
Ze stond nog geen vijf minuten onder de aandacht of de rescuefoon ging al af.
“Wij zien net het bericht voor Queenie… en wij zien het helemaal zitten. We hebben eigenlijk maar één eis: het moet een leuk maatje worden voor onze Rain — ook via jullie geadopteerd. Zou iemand van jullie team mee kunnen kijken om te beoordelen of het een match is?”
Agenda’s erbij, plannen gemaakt… en een paar dagen later reisden we af naar Wageningen.
Eerst even binnen een kop koffie en daarna op naar buiten, naar een neutraal veld.
En laten we eerlijk zijn… Binnen vijf minuten was het eigenlijk al bekeken: dit komt wel goed.
Natuurlijk moet Queenie wennen en daar krijgt ze alle tijd voor.
Maar uiteindelijk gaat het niet om urenlang blijven kijken of alles direct perfect verloopt. Het gaat erom dat een hond in haar nieuwe omgeving de tijd, het geduld en de ruimte krijgt om alle nieuwe geuren, mensen en prikkels rustig eigen te maken.
En precies dat gevoel hadden we hier.
Queenie heeft haar plek gevonden. Een warm thuis, lieve mensen om haar heen en een fijn maatje in Rain.
Het SDRN-team en de dobermanns wensen jullie een Pasen vol: modderpoten op schone vloeren, kwijl op nette kleding, neusafdrukken op ramen en liefde waar geen mand groot genoeg voor is.
Voor ons dobermanns betekent Pasen: meer eten, meer aandacht, meer kruimels op de vloer… en vooral meer kansen om per ongeluk iets extra’s van de paastafel te redden.
En voor alle mensen die ons kennen, steunen, opvangen, liefhebben en soms zelfs hun bank aan ons opofferen: dankjewel. Zonder jullie geen veilige mandjes, geen tweede kansen en geen buikjes om op in slaap te vallen.
Dus geniet van elkaar, verstop wat gekookte eitjes, geef wat extra knuffels… en onthoud vooral: Als je eten onbeheerd laat staan, noemen wij dat geen diefstal…dat is gewoon Paastraditie.
Warme paasgroeten met een klein beetje doberchaos, Het SDRN-team & de dobermanns
Ik verblijf inmiddels al sinds april 2022in mijn nieuwe thuis. Dus eigenlijk… moet ik me diep schamen dat jullie al die tijd bijna geen nieuws van mij hebben gekregen.
Maar eerlijk is eerlijk dat ligt dus echt niet aan mij hoor. Ik zorg namelijk keurig voor de verhalen. Ik poseer netjes voor leuke foto’s. Ik doe mijn best om elke dag iets beleefwaardigs mee te maken. Alleen ja…digitaal versturen is een beetje lastig met pootjes.
Ik heb het echt geprobeerd hoor. Eén keer op de laptop gaan zitten…per ongeluk 34 letters getypt, 2 dozen koekjes besteld en bijna een online hondenmand gekocht.
Dus hebben mijn mensen nu eindelijk gezegd: “Bella, wij helpen wel even met het versturen.”
En dat werd ook wel tijd, want er is hier genoeg te vertellen.
Sinds ik hier woon, heb ik namelijk een partner in crime: Zuko, mijn Dobermann huisgenoot. Samen zorgen wij voor dagelijkse chaos, tuininspecties en professionele tafelrestjes-opruimdiensten.
Daarnaast hebben we een belangrijke taak: het bewaken van het huis, de tuin en vooral de kleinkinderen. Alles wordt hier nauwkeurig gecontroleerd. Veiligheid voor alles.
Ik ga samen met Zuko zelfs mee op vakantie naar het zonnig zuiden of gewoon een midweek op Hollandsebodem. Ik geniet dan optimaal: Nieuwe plekken, nieuwe geuren en nieuwe mensen die mij mogen bewonderen.
Maar mijn grootste hobby blijft toch wel: languit liggen op de bank en bij mooi weer in de zon, doen alsof ik heel hard gewerkt heb.
Wat begon in 2022 met een afscheid, is uiteindelijk een leven geworden vol liefde, avontuur en een Dobermann collega.
Ongeveer twee weken geleden kregen we een (spoed) aanvraag herplaatsing binnen voor een sociale, puberende dame. Eentje met een heerlijke eigen mening… laten we zeggen: de vrij standaard handleiding van een jong brein.
In zulke situaties schakelen we direct en gaan we meteen aan de slag. Geen tijd voor een uitgebreide online oproep, dus: telefoon in de hand en gaan.
De eerste persoon die in onze gedachte opkwam, voelde meteen als een mogelijke perfecte match. Onlangs was hij nog vrijblijvend bij ons op huisbezoek geweest, omdat hij graag kennis wilde maken met de mensen achter de schermen. Maar eerlijk is eerlijk… hij kwam ook gewoon even sfeer proeven voor zijn grote droom: een dober in zijn leven, definitief of als gastgezin.
Hij ging destijds enthousiast weer naar huis en de dagen erna stroomden de berichtjes al binnen: hij kon eigenlijk niet wachten. En dat bleek… Er werd alvast flink ingeslagen: een bench, een mand… en zelfs de kabels in huis werden weggewerkt. Serieus werk: volledig doberproof. (We verdenken hem ervan dat hij stiekem al een checklist had liggen.)
We wisten nog niet hoe deze dame met katten zou zijn, maar voor hem was dat geen reden om af te haken.
Met tijd en geduld moet dat goed komen en die kan ik bieden. Mijn kat is opgegroeid met honden en denkt soms zelf dat hij er één is, inclusief bemoeizucht en opvoedkundige kwaliteiten. En laten we eerlijk zijn: wennen moet iedereen. Elkaar leren kennen, vertrouwen opbouwen… en ontdekken wie er eigenlijk de baas is, ontvingen wij als antwoord.
Kort samengevat ze is meer dan welkom!
En ja… soms gaan dingen ineens in een sneltreinvaart.
Buck is diezelfde dag nog naar haar nieuwe thuis gebracht om kennis te maken. En zoals we hoopten: het voelde meteen goed. Voor de baasjes, voor Buck en zelfs voor de kat – die volgens ons nu denkt: “Yes, eindelijk iemand om op te voeden..
We zijn inmiddels een twee weken verder en worden overspoeld met heerlijke updates en foto’s. De nachten zijn nog wat onrustig, zowel voor de baas als voor Buck – puberteit hè, hoort erbij – maar verder niets anders dan lof.
Al is er ook een klein puntje van aandacht… Er is namelijk sprake van lichte jaloezie in huis. Want ja, Buck krijgt soms wel heel veel aandacht en verzorging van de kat en dan staat de baas er een beetje bij voor… tja… de gezelligheid. Maar wel met een grote glimlach van geluk.
Als iedereen nog wat meer gesetteld is, gaan Buck en haar baas samen aan de slag op de hondenschool om hun band en vertrouwen verder op te bouwen. (En misschien ook een beetje om te kijken wie nou echt de leiding heeft )
Voor nu kunnen we maar één ding zeggen: match made in heaven
